29 mei 2008

Mei ’68: de mythe, de realiteit, en de hormonen (Johan Sanctorum)

Lezing, gegeven in het Vlaams Parlement op 17 mei 2008

Mei ’68, het betekent voor ieder van ons iets anders, in zoverre zelfs, dat ik me afvraag of het wel als algemeen begrip de geschiedenis zal halen. Ik was toen veertien en herinner me vaag zwart-wit TV beelden van Franse studenten die met straatkasseien gooiden, Sovjettanks in Praag, gitaarspelende hippies in Berkeley, anti-Viëtnambetogingen zowat overal, kabouters in Amsterdam, en niet te vergeten: de tirades tegen het establishment vanwege studentenleider Paul Goossens in Leuven, naderhand topfiguur van datzelfde politiek-cultureel establishment, en onlangs door heel de pers uitgewuifd als gepensioneerd Belga-journalist.

Die metamorfose van rebel tot boegbeeld van een ‘links-progressieve’ elite, daar heb ik het straks nog over. Maar wat hebben al deze evenementen, van Praag tot Berkeley, eigenlijk gemeen? Vrijwel niets. Behalve dat ze zich allemaal in het jaar 1968 afspeelden en schone plaatjes opleverden. Het zijn eigenlijk vooral de media, met het nieuwe medium televisie op kop, die er een verzamelnaam aan gegeven hebben, als hing er toen wereldwijd iets in de lucht. En het zijn ook de media die vandaag hun archieven oprakelen om dit non-event met een nostalgisch parfum te besproeien. De ’68-gebeurtenissen leverden immers de beste TV-beelden van die decade op, naast de Vietnam-oorlog natuurlijk. De mediatieke hype die zo gecreëerd werd, vanuit een aantal onsamenhangende gebeurtenissen, leidde tot een historische mythe waar de protagonisten zelf in gingen geloven. Tot op vandaag.

Er stelt zich dan ook een dringende behoefte aan een kritische lezing van de feiten en een demystificatie van het begrippenkader. Een poging dus tot echte historische kritiek die ballonnen doorprikt, mechanismen ontrafelt en processen reconstrueert. Uit die reconstructie blijkt namelijk vooral de inhoudelijke leegte, de gewichtloosheid en het Narcistisch-puberaal karakter van heel dat Franse mei-68 gebeuren. Het heeft een hypotheek heeft gelegd op het politiek bewustzijn van vandaag, ons taalgebruik, de beeldcultuur, de zogenaamde vrije sexuele moraal. Het dient overigens gezegd dat tenoren uit de Franse denkwereld, zoals de psychoanalyticus Jacques Lacan, ook al die ballon doorprikt hebben. In 1969 al sneerde hij zijn Maoistische studentenpubliek toe dat ze het woord 'revolutie' hebben uitgehold en dat ze binnenkort dat establishment, waartegen ze zo tekeer gingen, zouden overnemen. Profetische woorden...

Lees de complete tekst van de lezing

4 Comments:

At 29/5/08 15:21, Anonymous Nemo said...

Inderdaad Johan, het beste voorbeeld van de Mei 68-generatie is een Daniel Cohn Bendit die nu een train de vie heeft van jaarlijks honderdduizenden euro's en al lang niet meer geïnteresseerd is in zijn idealen van toen.

 
At 29/5/08 18:59, Anonymous Marc Huybrechts said...

Akkoord met Sanctorum omtrent de volgende onderwerpen: (a) Paul Goossens, (b) de "libertaire roes van na 1968", en de (c) "puberale erotonamie".

Niet akkoord met "zelfs Obama in de VS". Obama past helemaal NIET in dat lijstje van "gedoodverfde protestpartijen" (zoals het VB, Wilders enz...) en als een vorm van het "anti-establishment gevoel". Het is merkwaardig hoe vele Vlaamse intellectuelen toch zo slecht de VS realiteit kunnen beoordelen vandaag. Wat is er meer "establishment" dan de (a) grote massamedia, (b) de onderwijswereld en de Academie of hoger onderwijs, (c) big business (in tegenstelling tot small business en 'zelfstandigen') en (d) de parlementaire politieke wereld rond het Congress? Op al die terreinen is Obama de 'establishment' en in overeenstemming met de heersende tijdsgeest. Het zou toch moeten volstaan om de grote VS media te 'lezen' om dat te kunnen verstaan. Media darlings zijn geen "protestpartijen".

 
At 30/5/08 14:57, Anonymous Erna Helleputte said...

Ik heb de lezing van Sanctorum meegemaakt in het Vlaams Parlement, het was voor mij een echte revelatie. Dat het evenement in de pers werd doodgezwegen, heeft natuurlijk alles te maken met het VB als organisator. Triest, wat voor een klein land zijn we toch, in alle opzichten.
Natuurlijk is er wel weer een sneer naar het neoliberalisme, Sanctorum zou moeten inzien dat Verhofstadt en C° met het autentieke liberalisme niks te maken hebben.
Voor de rest, chapeau.

 
At 2/6/08 18:09, Blogger Pieter Cleppe said...

@Marc H: akkoord dat Obama de kandidaat van de politieke correcte entente is, maar hij heeft toch maar mooi Hillary Clinton, het gezicht van het gezichtsloze partij-establishment, zo goed als doen inpakken. Only in America!

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>