De knuffelrobot als metafoor

Het stond gisteren in De Standaard, dus moet het waar zijn: de knuffelrobot Probo, ontwikkeld aan de VUB, gaat door met onze harten te veroveren, en wordt nu naar de wereldtentoonstelling van Sjanghai gestuurd, in het kader van de Brusselse week. De Chinezen gaan omver vallen van dit technologisch hoogstandje. Het betreft een bewegende en op menselijke signalen reagerende pop die “probleemgroepen” zoals langdurig gehospitaliseerde patiënten, autistische kinderen en demente bejaarden affectie moet bezorgen. Visueel oogt de dummy als een licht plagiaat van Kermit, de populaire groene kikker uit de Muppets Show, maar dan met de slurf van het Disney-olifantje Dumbo. Origineel aan het project is anderzijds de ingenieus opgezette PR-mix: het gerucht van een wetenschappelijke innovatie, een emo-verhaal rond het goede doel, en dan nog eens een Belgisch-Brussels tintje. Genoeg voor Vlaamse kranten en weekbladen om zich blindelings op dit goed nieuws te storten. Stel u voor, al die ongelukkige kindjes getroost met een ingepluchte robot die de zorgsector het nakijken geeft, niet staakt, nooit nukkig of oververmoeid is. Achter het initiatief van de vzw Anty Foundation zit dan ook een goed-draaiende lobbymachine, in 2002 opgestart door ene Ivan Hermans.

Van een zelfverklaarde kwaliteitskrant zoals DS zou men alleszins mogen verwachten dat het hoera-geroep rond de gelukspop wat getemperd wordt, en men eens kritisch wat achtergronden gaat uitpluizen. Niets daarvan, het getoeter kan niet op. In “Media en Journalistiek in Vlaanderen”, – u weet wel, dat boek dat dankzij de Vlaamse media alleen onder de toonbank wordt verkocht, waardoor het echt een hebbeding werd- ontmaskerde Frank Thevissen het Probo-verhaal al als één langgerekte PR-stunt van een project dat uitsluitend tot doel heeft om zijn eigen kas te spijzen (en uiteraard de portefeuille van de betrokken “wetenschappers”). Het vindt daarbij blijkbaar alle Vlaamse “kwaliteitskranten”, magazines en natuurlijk de boekskens bereid om de lezer als informatie verpakte reclame op te lepelen.
“In zeven jaar tijd heeft geen enkel medium ook maar één inspanning geleverd om de communicatie van de vzw Anty Foundation te toetsen aan de concrete realisaties op het terrein, laat staan het ‘goede doel’ te doorprikken als een pretext om fondsen in te zamelen. Integendeel, letterlijk alle media, zowel televisie, radio als print media, nemen sinds 2002, jaren aan een stuk, dezelfde fantaisistische pr-boodschap over, vaak met vermelding van contactgegevens van de initiatiefnemer”, aldus Thevissen.
De Standaard produceert overigens dat soort brandend content (als nieuws vermomde publiciteit) met de regelmaat van een klok. In diezelfde editie van 16 september 2010 vinden we een 16 blz tellend redactioneel katern “Vlaming en Europeaan”, bij nader toezien een reclameboodschap van de Vlaamse overheid, en mede gesponsord door de EU. Maar wel, blijkens de colofon, helemaal op muziek gezet door DS-redacteuren, en in een redactionele opmaak die de verwisseling compleet moet maken.
De Brusselse knuffelrobot is de perfecte metafoor voor politiek die alleen nog (slecht) theater produceert, en media die de gebakken lucht heropwarmen.
Onverantwoord interessant, zeg dat wel. Maar de Probo-stunt brengt ons nog op andere dan mediakritische overwegingen. Het is namelijk een pseudo-wetenschappelijke draak die academici van andere universiteiten laat schudden van het lachen. Dat de VUB zich hiertoe leent, is hoogst bedenkelijk, en moet gezien worden als een wanhoopspoging om wetenschappelijke credibiliteit te verwerven. Andere universiteiten creëren spin-offs op gebied van biogenetica (zoals Leuven en Gent, de twee Vlaamse universiteiten die in de wereldtop-200 voorkomen), de VUB doet het met een automaat die in de 18de eeuw verbazing kon wekken. Als ik rector van de VUB was, ik wees dit staaltje van nep-wetenschappelijke innovatie onmiddellijk de deur. Quod non: de blijde academische tijding rond Probo blijft maar komen, al acht jaar lang.



Failliete stad vindt waardige masquotte

Interessanter nog, en daarnaar verwijst de titel van dit stukje, is het politieke piepschuim in de knuffelrobot. De bedenkers wisten namelijk ook een kransje Brusselse politici, zoals Guy Vanhengel en Benoît Cerexhe, bevoegd voor respectievelijk informatica en wetenschappelijk onderzoek, warm te maken voor Probo en van de onnoemelijke imago-waarde te overtuigen. 600.000 Euro had dit armlastig Brussels gewest over voor de gemotoriseerde teddybeer. Tja, dat vraagt natuurlijk om milde spot en enig sarcasme. Een door een operetteregering geleid gewest dat van geen kanten werkt, dat qua administratie, mobiliteit, criminaliteitsbeheersing,… eeuwen achterop loopt, en waar politici uitsluitend met zichzelf en hun goedbetaalde baan bezig zijn,- ja, die kunnen zo’n homunculus wel gebruiken. Een stad waar achter de hoge, blitse EU-buildings een allochtone subcultuur gist die aan een sneltempo radicaliseert: stuur er Probo op af, en alles is opgelost. Een paar dagen geleden nog werd een jongeman in een Brussels metrostation door twintig “jongeren” (zo worden ze in de pers neutraal aangeduid) in elkaar geslagen en voor dood achtergelaten. Zo iemand verdient toch een knuffelpop aan zijn ziekenbed, met de warme groeten van minister-president Charles Picqué.
Kortom: de Brusselse knuffelautomaat is de perfecte metafoor voor politiek die alleen nog (slecht) theater produceert, en media die de gebakken lucht heropwarmen. Probo is de postmoderne versie van Manneken Pis: een ludiek embleem dat de tragikomische toestand van een cultuur-in-ontbinding moet verbergen. Meer nog: deze emo-pop is de ultieme, allerlaatste uitloper van het Brussels-Belgisch surrealisme, dat de schijn tot werkelijkheid promoveert, en puur teert op beeldretoriek, het welbekende façadisme, de Ensoriaanse maskers die zich rondom een skelet scharen. Probo is zo dood als dit land, maar gelukkig lopen er een aantal buiksprekers rond en worden de batterijtjes nog vervangen. Politici die steeds maar weer over “de mensen” lullen, solidariteit en sociale cohesie, maar uiteindelijk hun toevlucht nemen tot een robot om de geluksvraag op te lossen. Pathetisch en hilarisch tegelijk.
Dat brengt ons op de derde en laatste bedenking: waarom gedoogt een maatschappij, die zichzelf tot “solidaire samenleving” uitroept, dit soort piepschuim-empathie? Is het wel gezond dat wij emoties uitbesteden aan poppen, om ze zelf niet te hoeven investeren in onze omgeving? Het ligt natuurlijk in de lijn van de sociale rationalisering en het wegvallen van familiale banden: kinderen in de crèche, bejaarden in het gesticht, zodat alle fitten zich de naad uit de broek kunnen werken om die uitbesteding te kunnen betalen.
Probo is dus ook zelf een symptoom, veeleer dan een remedie: hij staat voor een verlies aan intermenselijk contact, de verdere virtualisering, en een groeiende dominantie van het instrumentele, objectivistische denken in een prestatiemaatschappij.
Men zou kunnen zeggen dat kinderen graag met poppen spelen en levenloze objecten een “leven” toekennen, maar in het geval van de knuffelrobot gaat het louter om een prothese, een surrogaat voor echte, uitwisselbare emoties. Een hoop draden, radertjes en electronica die een enorm sociaal deficit moeten compenseren.
Ondanks de mateloze media-belangstelling die de knuffelrobot geniet, heb ik nog niemand uit de politieke wereld of de sociale sector, noch van links noch of rechts, horen protesteren tegen deze robotisering van de affectie. Groenen, linksen, de kampioenen van de “warme samenleving”, maar ook de rechts-conservatieve pleitbezorgers van de “gezinswaarden”: je hoort ze niet. Zelfs de witte sector, de verplegers en verpleegsters, thuishelpers, etc.: niemand maakt zich druk over de vervanging van mensen door poppen, op een plek waar menselijk contact als cruciaal wordt gezien.
Het moet dus zijn dat mythes echt werken, ook vandaag nog. In dat opzicht is Probo zeker nog een toekomst weggelegd, en mogen we zelfs aannemen dat dit koninkrijk met zijn marionettentheater het nog wel even volhoudt.
Het simulacre regeert, om nog maar eens Jean Baudrillard aan te halen. Alleen een gezonde dosis kwaadwilligheid en onwil om mee te lopen in de parade kan ons hier redden. De knuffelpop doodknuffelen, letterlijk, ofwel in de fik ermee, het moeten niet altijd boeken of kranten zijn. Genoeg techno-euforie en zeemzoete PR-praat. Leer uw kinderen terug neen zeggen aan de nep en de pep. Of zoals ze in Shanghai zeggen: met alle Chinezen, maar niet met den dezen.


Johan Sanctorum

Read more...

Peiling Vers l'Avenir: PS blijft flirten met zetelmeerderheid (Hoegin)

Deze ochtend publiceerde de krant Vers l'Avenir de resultaten van een nieuwe opiniepeiling, zij het alleen in Franstalig België. Uit de resultaten blijkt dat PS in de Franstalige Gemeenschap met een zetelmeerderheid blijft flirten. Vergeleken met de huidige zetelverdeling zou de winst van de PS overigens vooral ten koste van cdH en Ecolo gaan.

Over het algemeen bevestigt de peiling van Vers l'Avenir de trends die al zichtbaar werden in de peiling van La Libre Belgique van verleden week. De PS bereikt nieuwe hoogten, met nu zelfs een score boven de veertig procent. De liberale MR herstelt zich tegenover de peilingen van voor de verkiezingen, en blijft daarmee op het niveau van de laatste verkiezingsuitslag. CdH zakt echter weg naar de vierde plaats, terwijl Ecolo opschuift naar de derde plaats. Dat opschuiven is echter behoorlijk relatief, want de partij blijft status quo tegenover de laatste verkiezingsuitslag.

Misschien illustreert de prognose voor de zetelverdeling in de Franstalige Gemeenschap nog het beste de huidige bewegingen in het Franstalige partijlandschap. Terwijl MR stabiel blijft tegenover de verkiezingen van 2009, maakt de PS een enorme sprong voorwaarts en behaalt ei zo na een meerderheid. Die winst van de PS staat echter tegenover verlies voor zowel cdH als Ecolo, overigens netjes verdeeld tussen die twee partijen. Voor elk van de twee maakt het verlies ongeveer een derde van het huidige aantal zetels uit.

Deze laatste vaststelling kan de oorzaak zijn van de huidige preformatieproblemen. Indien cdH en Ecolo op dit ogenblik inderdaad met de indruk zitten dat zij geen winst kunnen maken, en electoraal zelfs aan de kant zitten waar de klappen vallen, dan hebben zij er inderdaad geen belang bij om snel tot een akkoord te komen. En nog minder om erg toegeeflijk te zijn tegenover de Vlamingen, in het bijzonder dan de N-VA. Wie niet verder dan de eigen aanhang kijkt, kan ondertussen misschien de indruk krijgen dat de PS versterkt uit deze peiling komt, maar het kan voor die partij toch moeilijk een voordeel zijn opgescheept te zitten met twee kregelige regeringspartners in de regionale regeringen én aan de federale onderhandelingstafel. Een beetje minder winst voor de eigen partij en een wat milder resultaat voor Ecolo en cdH zou voor Elio di Rupo ongetwijfeld veel gunstiger geweest zijn.

Bijlage: Overzicht van alle peilingen in Wallonië sedert 2006 (PDF).

Read more...

Jan Peumans oogstte wat Béatrice Delvaux iedere dag zaait (Hoegin)

Voorzitter van het Vlaams Parlement Jan Peumans werd zondagavond het slachtoffer van fysiek geweld bij het verlaten van een ijssalon in Wezet (Visé). In de Vlaamse media wil men daar opvallend SEREEN over doen, maar het voorval roept toch enkele vragen op. Hoe zit het bijvoorbeeld met de morele schuld van Béatrice Delvaux, die in het verleden in haar krant Le Soir oproepen tot fysiek geweld tegen de N-VA liet publiceren? En waar is het CGKR om zich «voor alle zekerheid» al burgerlijke partij te stellen in dit overduidelijke geval van racistisch geweld?

Jan Peumans werd samen met zijn vrouw achtervolgd door een «opgehitste Waal» – het zou gaan om Robert Liebens, overigens een militant van de beruchte Action Fouronnaise (AF) – toen hij zondagavond een ijssalon verliet in het Waalse Wezet. De belager schold de voorzitter van het Vlaams Parlement uit voor het vuil van de straat, en deelde uiteindelijk ook een paar rake klappen uit. Resultaat was een scheve kaak en een interne bloeding aan het hoofd, maar het had ook veel erger kunnen zijn als er niet toevallig een politiecombi voorbij reed. Opmerkelijk aan de zaak is echter dat de agenten niet bepaald vriendelijk waren voor Jan Peumans, en de zaak liever blauwblauw hadden gelaten wegens «geen tijd». Uiteindelijk werd er toch een proces verbaal opgesteld, maar daar moest Jan Peumans eerst wel lang op aandringen.

In de Vlaamse media wil men duidelijk niet al te veel woorden vuil maken aan deze zaak. Er wordt wel degelijk over bericht, maar meer dan dat is het ook niet. Stel je echter voor dat Jan Peumans' Waalse collega Emily Hoyos ergens in Vlaanderen een paar rake klappen zou krijgen, de toon zou al helemaal anders zijn. Als dan bovendien zou blijken dat toevallig voorbijrijdende agenten de zaak eigenlijk de moeite niet waard vinden om er een proces verbaal van op te stellen, zou het hek helemaal van de dam zijn. En dan hebben we het nog niet gehad over de taal waarin dat proces verbaal opgesteld zou moeten worden – faciliteitengemeente of niet.

Spijkers op laag water? We hoeven maar een jaar terug te spoelen, meer bepaald naar februari 2009, om de proef even op de som te nemen. Supporters van Genk zongen tijdens een wedstrijd tegen Tubeke «Les Wallons, c'est du caca», en meteen stond het land in rep en roer. Aan Franstalige zijde vond men dat de KBVB niet streng genoeg kon optreden tegen de Vlaamse clubs, terwijl de commentatoren aan Vlaamse zijde niet diep genoeg in het stof konden kruipen om een mea culpa uit te schreeuw. Let wel, in die voetbalstadions ging het om niet meer dan verbaal geweld, en dus niet om fysiek geweld. En er is nog altijd een wezenlijk verschil tussen iets kwetsend vinden, en letterlijk gekwetst worden.

Mogen we verder ook even herinneren aan wat nog niet zo heel lang geleden zwart op wit gedrukt stond in Le Soir, en wat die krant de bijnaam Gazette Mille Collines opleverde? Op zaterdag 22 maart 2008 bijvoorbeeld mocht Pierre Bouillon uit de doeken doen hoe hij de «regering-Leterme ¾» wou redden:

Petit a : convoquer la N-VA au port d’Ostende. Et quand on dit N-VA, c’est toute la N-VA : président, vice-présidents, secrétaire général, trésorier, sénateurs, députés, élus régionaux, élus communaux, élus provinciaux, présidents des sections locales, militants, sympathisants, électeurs. Petit b : embarquer tout ça dans un cargo et l’emmener au milieu de l’Atlantique. Petit c : couler le rafiot.

De N-VA diende klacht in wegens racisme, maar het CGKR verklaarde zich onbevoegd. Begin dit jaar was het echter weer prijs, toen de krant een foto van een massagraf afdrukte naast een vrije tribune van Jean-Paul Marthoz over de Vlaamse wooncode. Opnieuw diende de N-VA klacht in, alweer zonder resultaat. Of toch: politiek-correct Vlaanderen vond het nodig Bart de Wever door de mangel te halen.

Hoofdredactrice Béatrice Delvaux was zich hardnekkig van geen kwaad bewust, noch bij het eerste noch bij het tweede artikel. Meer zelfs, volgens haar was het tweede artikel een oproep tot meer democratie en samenhorigheid. Ze mocht daarbij haar standpunt uitgebreid verdedigen in de Nederlandstalige en in Noord-België verschijnende krant De Standaard, en krijgt daar tot op de dag van vandaag trouwens nog regelmatig ruimte om haar mening te ventileren. Het is een voorrecht waar niet iedereen van kan genieten. Mandatarissen van een bepaalde partij bijvoorbeeld moeten al minstens een aura van dissidentie binnen de partij rond zich hangen hebben om nog maar in aanmerking te kunnen komen voor één enkel opiniestuk. Die partij werd dan ook in tweede herkansing veroordeeld wegens racisme, in tegenstelling tot de in de ogen van de redactie van De Standaard eerbiedwaardige krant Le Soir.

Maar zoals de kogels in Nederland niet van rechts kwamen, of de messteken uit islamofobe hoek, zo werden ook de rake klappen zondagavond niet uitgedeeld door een extreem-rechtse Vlaming. Toen Hans van Themsche het vier jaar geleden in zijn zieke hoofd kreeg twee mensen op klaarlichte dag neer te schieten, werd onmiddellijk het concept «morele schuld» gecreëerd om te bewijzen dat het Vlaams Belang achter de moord zat. Noch het Vlaams Belang, noch het Vlaams Blok hebben ooit opgeroepen tot het gebruik van fysiek geweld tegenover buitenlanders, maar toch had de partij met haar discours een atmosfeer gecreëerd waarin de moorden mogelijk geworden waren. Of zo ging toch de redenering. Hoeveel zwaarder moet dan niet de «morele schuld» van Béatrice Delvaux en Le Soir vandaag wegen, wanneer men de gebeurtenissen van zondagavond naast de twee hierbovenvermelde artikels plaatst? Moest een idioot het ooit eens in zijn hoofd halen de hoofdredactrice van Le Soir te «komen vinden» in Dilbeek, moet men er niet aan twijfelen dat de morele schuld binnen de kortste keren in de schoenen van Bart de Wever en de N-VA zou geschoven zijn. Ook door Vlaamse commentatoren overigens.

De Waalse minister-president Rudy Demotte raakte vandaag trouwens niet veel verder dan Jan Peumans obligaat beterschap te wensen, en iets te wauwelen over «Waalse waarden», namelijk openheid en goede ontvangst. Maar wat zou hij met die «Waalse waarden» eigenlijk bedoeld hebben? Ik neem aan dat hij het eigenlijk over «Belgische» waarden had, ja toch? Of nam hij de gelegenheid te baat om de Vlamingen nog eens impliciet diets te maken dat zij die waarden van openheid en goede ontvangst niet zouden kennen? En wat te denken van de voorzitster van het Waals Parlement Emily Hoyos, die het had over de «natuurlijke gastvrijheid en vreedzaamheid van de mannen en vrouwen in Wallonië», en dat de Walen «des gens de dialogue» zouden zijn. Ik hoop maar dat ook dat niet impliciet «in tegenstelling tot» stond. Bij geen van de twee kon er trouwens een opmerking over het gedrag van die politieagenten af. Misschien waren het wel toevallig allochtone politieagenten, die ondanks alles nog niet zo goed geïntegreerd waren in de Waalse maatschappij?

Heeft iemand trouwens al een reactie van het CGKR opgevangen? Het centrum is er anders als de kippen bij om elk voorval waar van ver of dichtbij racisme bijgesleurd kan worden te veroordelen in de media, maar vandaag heb ik hen nog niet gehoord. Bij Gazet van Antwerpen luidt het nochtans dat de Waal onder meer «sale Flamand» zou geroepen hebben, wat weinig twijfels overlaat wat betreft het motief van de dader. Stel je voor dat de dader geen Waal, maar een Vlaming was geweest, het slachtoffer een Marokkaan, het voorval niet in Wezet maar in Antwerpen had plaatsgevonden, en de dader onder meer «vuile Marokkaan» of «vuile moslim» had geroepen. De vraag zou dan niet geweest zijn óf het CGKR daarover een persmededeling met veel grote letters de wereld zou insturen, maar wel hoeveel minuten, geen uren het centrum daarvoor nodig zou gehad hebben. Maar ja, het slachtoffer was maar een flamin, en Franstaligen kunnen hoe dan ook en principieel niet van racisme verdacht worden. Zelfs al zouden er ooit doden vallen, dan nog zal het CGKR nadrukkelijk de handen in onschuld blijven wassen.

Reeds 180 jaar spreken de Franstaligen Frans wanneer ze met Vlamingen aan tafel zitten, en vinden dat niet meer dan normaal. Wanneer een Bart de Wever het na meer dan zestig dagen Franstalig onderhandelen in zijn hoofd haalt eventjes Nederlands te spreken, wordt dat al opgevat als een provocatie. Aan Franstalige zijde heeft men de mond vol over het principe dat geen enkel gewest of gemeenschap mag verarmen door een herziening van de financieringswet, om vervolgens een blanco cheque van 500 miljoen euro voor Brussel te vragen, neen, te eisen. Alsof dat geen verarming voor Vlaanderen zou inhouden. Wanneer Genkse voetbalsupporters idiote slogans scanderen, staat het land in rep en roer, maar wanneer de voorzitter van het Vlaams Parlement een pak slaag krijg, probeert men aan Franstalige zijde, bewust of onbewust, de Vlamingen nog eens in te peperen dat zíj, en zij alleen, de echte racisten en agressoren in België zijn. Een mens kan zich dan alleen maar afvragen wat Bart de Wever eigenlijk bezielt om met dit soort volk nog steeds aan de onderhandelingstafel te willen blijven zitten.

Read more...

Peiling La Libre Belgique: Zetelmeerderheid voor «Vlaams Kartel», bijna-zetelmeerderheid voor PS (Hoegin)

Deze week publiceerde La Libre Belgique de resultaten van de eerste opiniepeiling na de verkiezingen van 13 juni 2010. Winnaars in deze peiling waren zonder twijfel N-VA en PS, die allebei hun koppositie in de respectievelijke landsdelen verstevigden. Sp.a was duidelijk een verliezer in deze peiling, maar ook Lijst Dedecker en cdH komen behoorlijk bekaaid uit deze peiling. Wat de media echter volledig ontging was dat met deze uitslag het voormalige Vlaams Kartel van N-VA en CD&V in het Vlaams Parlement virtueel over een meerderheid zou beschikken. In het Zuiden van het land zou PS op een haar na naast zo'n meerderheid grijpen.

Wie verder terugblikt in de tijd dan alleen maar de laatste maanden, kan niet anders dan zich verbazen over de steile opgang van de N-VA. Twee jaar geleden flirtte de partij nog met de kiesdrempel van vijf procent – vandaag is de partij niet alleen de grootste in Vlaanderen, maar volgens de peiling van La Libre Belgique zelfs dubbel zo groot als haar eerste achtervolger, haar voormalige kartelpartner CD&V. De partij gaat er in deze peiling trouwens nog eens stevig op vooruit vergeleken met de laatste verkiezingen, wat meteen aangeeft dat ze haar plafond voorlopig nog niet bereikt heeft. De regeringsvorming die ondertussen al bijna drie maanden aansleept heeft blijkbaar geen negatief electoraal effect gehad op de partij.

De andere Vlaamse partijen doen het maar matig in deze peiling. CD&V, Open Vld en Vlaams Belang tekenen alle drie een licht verlies op vergeleken met de laatste verkiezingen, en dat na een voor elk van hen slechte verkiezingsuitslag. Deze achteruitgang mag echter niet verbazen, want de media-aandacht heeft zich de laatste drie maanden vooral op de N-VA toegespitst. Zolang de regeringsvorming aansleept mag dan ook verwacht worden dat N-VA in de opiniepeilingen van de situatie zal kunnen blijven profiteren.

Anders is de achteruitgang van sp.a, die overigens in tegenstelling tot de drie andere partijen wel statistisch significant is. De partij zet in deze peiling met marge haar slechtste resultaat in zes jaar neer. Zou het kunnen dat de Vlaamse kiezer de houding van de sp.a in de huidige regeringsonderhandelingen slechts matig weet te appreciëren? Dat partijvoorzitster Caroline Gennez af en toe platte leugens vertelt – denk aan haar uitspraken dat een communautair akkoord dichtbij was, hoewel iedereen een dag later zwart op wit kon vaststellen dat er zelfs nog geen begin was, of dat Vlaanderen een historische kans gemist zou hebben, terwijl de Franstalige voorstellen een ware catastrofe zouden hebben betekend – en zich profileert als een partij die het geen donder kan schelen wat er in Vlaams-Brabant of Brussel gebeurt als ze maar aan de macht kan komen, zal misschien dan toch zo haar invloed hebben. Als de sp.a uit het huidige dal wil kruipen, zal ze het geweer nog drastisch van schouder moeten veranderen.

Overigens opmerkelijk voor de nieuwe achteruitgang van de sp.a is dat Groen! daar niet van weet te profiteren. De partij blijft stabiel rond de zeven–acht procent hangen, genoeg om geen gevolgen te ondervinden van de kiesdrempel, maar anderzijds toch ook geen resultaat om over naar huis te schrijven op een ogenblik dat sp.a verder in mekaar schrompelt. Groen! en sp.a vertegenwoordigen volgens deze peiling samen amper nog een vijfde van het Vlaamse electoraat. De tijd dat sp.a in haar eentje een grotere aanhang had ligt nog niet zo ver achter ons… En wie droomt van een regenboogcoalitie in Vlaanderen zal nog enkele jaartjes geduld moeten oefenen, tenzij er zich in de loop van enkele jaren enkele zeer dramatische veranderingen zouden voordoen in het Vlaamse kiespubliek.

Tot slot nog enkele woorden over een partij die op sterven na dood lijkt te zijn: Lijst Dedecker. Eigenlijk volstaat een verwijzing naar de grafiek voor die partij reeds ruimschoots om aan te tonen dat het met de partij absoluut niet goed gaat. Bij de laatste verkiezingen kwam de partij ver onder de kiesdrempel uit, en in deze peiling verliest de partij nog maar eens een stuk van haar aanhang. Als hier niet snel verbetering in komt, zal de vraag of de partij zich niet beter opheft steeds meer op de voorgrond komen. Het gat in de markt waar de partij een paar jaar geleden kon induiken wordt vandaag op meer overtuigende manier bezet door de N-VA. Bovendien lijkt de Open Vld, met een nieuwe voorzitter en voorlopig nog in een oppositierol, terug te grijpen naar meer klassiek-liberale thema's nu ze niet meer hoeft samen te regeren met de PS. De malaise van Lijst Dedecker kan natuurlijk snel omslaan in winst indien de N-VA uiteindelijk toch in een federale regering zou stappen, en zeker als ook Open Vld er aan zou kunnen deelnemen en bovendien zou kunnen inbreken in de Vlaamse Regering. In het andere geval ziet het er bijzonder somber uit voor Lijst Dedecker.

Aan Franstalige zijde hoeft men niet lang te zoeken naar de winnaar in deze peiling, want dat is zonder twijfel en met ruime marge de PS. Net zoals de N-VA in Vlaanderen is het de PS in Wallonië die de laatste maanden met zowat alle media-aandacht is gaan lopen, en dat vertaalt zich natuurlijk in een winst in de peilingen. De partij behaalt net niet de veertig procent, en een simulatie voor de zetelverdeling in de Franse Gemeenschap geeft de partij op een haar na een absolute meerderheid. Het is daarmee duidelijk dat de partij opnieuw totaal incontournable is geworden in Franstalig België, een realiteit die diametraal tegengesteld is aan de zetelmeerderheid voor het voormalige Vlaams Kartel aan Vlaamse zijde. Hoe dan ook, de moeilijke preformatie is voor Elio di Rupo misschien niet helemaal vergeefs geweest, en deze peiling kan ertoe leiden dat de PS nieuwe verkiezingen niet helemaal ongenegen zou zijn, zeker als ze de schuld voor die nieuwe verkiezingen in de schoenen van de N-VA (en CD&V) zou kunnen schuiven.

Alle andere Franstalige partijen staan op verlies in deze peiling. Vooral cdH doet het slecht, misschien vooral omdat de partij tijdens de regeringsonderhandelingen in de schaduw van de PS is blijven staan. Bij de achteruitgang van MR dient een kleine kanttekening gemaakt te worden: de partij gaat er weliswaar op achteruit vergeleken met de laatste verkiezingen, maar vergeleken met de opiniepeilingen van het laatste jaar lijkt ze toch uit een dal te kruipen. De volgende opiniepeilingen zullen moeten uitwijzen wat hier de ware trend is.

Bijlage: Overzicht van alle peilingen in Vlaanderen sedert 2004 en alle peilingen in Wallonië sedert 2006 (PDF).

Read more...

Terugtrekken uit Afghanistan...

De SP.a pleit opnieuw voor een algemene terugtrekking van de Belgische troepen in Afghanistan en zal het dossier op de onderhandelingstafel leggen. "Het is onverantwoord dat onze soldaten moeten meedoen aan operaties die nooit goed kunnen aflopen." aldus SP.a-politicus Van Der Maelen. "De oorlog is een dure mislukking die veel mensenlevens vraagt van militairen en burgers."(deredactie, 12 Sep 2010).

Uitspraken vanwege een politieke partij die in een eerdere regeringscoalitie Afghanistanmissies goedkeurde, inclusief het sturen van troepen naar Kunduz. Geen enkele militaire buitenlandse operatie is 'veilig' en als we slechts mogen deelnemen aan operaties die enkel goed kunnen aflopen dan kunnen we evengoed thuis blijven. We hebben een professionele krijgsmacht waar iedere militair een vrijwilliger is, geen dienstplichtige, en maar al te goed beseft welke de mogelijke gevaren zijn die hij of zij ooit zal tegenkomen in operaties.

Het probleem van de Westerse coalitie is dat ze moeten meedoen aan een bokswedstrijd waarbij beide armen in het gips zitten tegen een tegenstander die mag uithalen met alle rotte streken. Het probleem van de Westerse coalitie is de gebrekkige inzet van de bondgenoten en is de beperkte inzet van hun militaire capaciteit, onder andere omwille van het defaitisme en de kritiek van sommige politieke partijen in de thuislanden!

Het gaat om 22 Belgische militairen in Kunduz maar men trekt de lijn door voor heel Afghanistan. Als er iets zou plaatsvinden in Kandahar of een bombardement waarbij burgerslachtoffers vallen of het gaat over de 'hoge kosten', dan zal men terug de inzet van onze F-16's ter sprake brengen... . Van Der Maelen (SP.a) en De Vriendt (Groen!) hebben daarin soms gelijk, een F-16 is niet altijd het meest gepaste wapensysteem en het droppen van bommen is niet altijd de beste oplossing. Een betere oplossing zouden gevechtshelikopters zijn met geleide raketten - zowel ATGM als kleinere 70mm raketten (in ontwikkeling) - en een boordkanon, alleen heeft de SP destijds beslist om geen aanvalshelikopters te kopen maar Agusta A-109's met een te lichte bewapening. Het enige andere alternatief is meer grondtroepen sturen. Over Kaboel spreekt men bijna nooit.

Terugtrekken of blijven...

De blijvende hardnekkige retoriek vanwege SP.a (en Groen!) en de steeds wederkerende vraag om uit Afghanistan terug te trekken doet mij terugdenken aan Rwanda. In 1994 hebben we ons teruggetrokken uit Rwanda na de moord op 10 Belgische militairen, een mokerslag waarna we gevlucht zijn in plaats van de Rules of Engagement over boord te gooien en manu militari in te grijpen. Terugtrekken uit Afghanistan en de bevolking aan zijn lot overlaten...of blijven...het doet mij denken aan Rwanda. Hoewel Rwanda een andere achtergrondsituatie had.

Er zal wellicht geen genocide plaatsvinden - zoals destijds in Rwanda - maar kunnen we het ons veroorloven de Afghanen in de steek te laten zonder dat het veiligheidsapparaat voldoende opgeleid & voorbereid is? Het is niet alsof de Islamistische groeperingen werkelijk een 'aanvaardbaar alternatief' vormen en een verbetering zullen betekenen voor de 'mensenrechten' in Afghanistan.

Is het SP.a-standpunt geboren uit anti-Amerikanisme, anti-Navo gedachtengoed of is het puur uit pacifistisch idealisme ontstaan? Voor een partij die zoveel praat over het belang van ontwikkelingshulp en de nood om de Noord-Zuid kloof te dichten, de armoede in de wereld wegwerken en de onveiligheid in de wereld aan te pakken...is ze wel bereid om als eerste Afghanistan te laten vallen. Het grote idool Obama zal niet blij zijn met de blijvende oproep voor een terugtrekking uit Afghanistan, net nadat men 50 man versterking vroeg. Er moet volgens SP.a een 'politieke oplossing' komen en minder gestreden worden. Een politieke oplossing moet er inderdaad komen, want er eeuwig blijven willen we niet.

Een politieke oplossing in een guerilla-situatie door terug te trekken?

In een guerilla-situatie moet je manu militari de druk op de vijand maximaal opvoeren zodanig dat deze geneigd is de gewapende strijd te staken & onderhandelen of door uitputting uit elkaar valt, daarnaast moet je een lokaal veiligheidssysteem op poten zetten dat past in het kader van de elementaire antiguerillastrategie. Afghanistan is altijd een guerilla-gebied geweest, het aard van het beestje is niet gewijzigd...de situatie in Kunduz wel sinds 2008...daarin heeft Van Der Maelen gelijk.

Het is een 'war of attrition' in een land dat al meer dan 30 jaar niet anders kent dan guerillatoestanden...9 jaar ISAF is lang maar niet verbazingwekkend lang. Volhouden is de boodschap, de hoofdvraag is of we financieel en moreel kunnen volhouden. Kunnen we het financieel aan? Van Der Maelen vindt van niet. Vooral, zijn onze militairen gemotiveerd om er te blijven en zien zij slaagkansen? Het probleem is dat men nooit hoort wat de manschappen ter plaatse en de terugkerende veteranen ervan denken. Het is ook een uitgelezen moment om ervaring op te doen en de gebreken binnen de 'gemoderniseerde landcomponent' bloot te leggen.

Zolang we de financiële middelen hebben en zolang Belgische militairen nog steeds vrijwillig bereid zijn om naar Afghanistan te trekken - de gevaren kennende - moeten we er blijven en trachten als trouwe bondgenoot onze missie tot een goed einde te brengen, totdat de Afghanen zelf hun boeltje kunnen beheren of de coalitie beslist terug te trekken. Als de vijand in Kunduz sterker wordt dan betekent dit dat er meer versterkingen moeten komen of de Rules of Engagement moeten worden herbekeken om de vijand effectiever aan te pakken.


Afghanistan bezetten kunnen we niet en willen we niet maar je moet wel het grondgbied – in het mate van het mogelijke – trachten te domineren en werken aan de heropbouw van het Afghaanse veiligheidssysteem en trachten een normalisering van de Afghaanse samenleving (lokaal) teweeg te brengen. Afghanen kennen het gebied beter, zij kennen de bevolking en de structuren, zij kennen de tradities en ze hebben veel meer baat bij het beveiligen van hun eigen land dan de ‘Westerse legers’…maar dan moeten wij wel de moed en de verbetenheid hebben om hen op te leiden en begeleiden...en dus ook om te blijven tot ons werk erop zit.

De aanpak in Kunduz herbekijken.


De Rules of Engagement, het operationele kader, waarin we mogen optreden zijn beperkend: de 22 Belgen in Kunduz mogen enkel UXO's e.a. explosieven opruimen en Afghaanse militairen begeleiden/opleiden...en met 22 soldaten die maar weinig mogen doen geraak je niet ver. Uiteraard mogen ze zich verdedigen en dan moet men wel vuren op de vijand...en dus vechten. Als de situatie er gevaarlijker is geworden dan moet men overwegen om de bescherming van de 22 Belgische militairen in Kunduz te versterken met een bijkomstige protective force.

In Kunduz zijn het vooral de Duitsers die de plak zwaaien en zij moeten opboksen tegen verschillende facties die een bont allegaartje vormen onder het label 'Taliban', als de situatie onveiliger is in Kunduz dan is er een probleem met de effectiviteit van de Duitse missie of met de provinciale strategie. Kunduz is het thuisgebied van Gulbuddin Hekmatyar, leider van de HIG (Hezb-e-islami groep), daarnaast is de IMU eveneens zeer actief in Kunduz.

Eerder Al Qaeda dan Taliban aanpakken, ongeloofwaardig.

Volgens Van Der Maelen moeten we ons richten tegen Al Qaeda...het is niet de hoofdtaak van ISAF om zich uitsluitend te richten tegen Al Qaeda, dat is de taak van Operatie Enduring Freedom waarop de SP.a destijds kritiek spuide. Het is omwille van de jacht op Al Qaeda dat er regelmatig aanvallen plaatsvinden op Pakistaans grondgebied, het was in het kader van OEF dat Guantanamo Bay gebruikt werd als gevangenis. Daarnaast is er in Jemen een 'AQ'-probleem en de Filipijnen...gaan we daar dan ook ingrijpen? Kortom, ik heb mijn twijfels bij de 'jacht op Al Qaeda'-retoriek van Van Der Maelen want de implicaties hiervan betekenen een belangrijkere offensieve militaire inzet met een andere focus. Dat gaat ons nog meer geld kosten en betekent nog 'meer vechten'.

Read more...

Thilo Sarrazin komt op dreef (vpmc)

.

Aangezien ikzelf in het boek “Deutschland schafft sich ab” van de ex-bankier Thilo Sarrazin pas aan bladzijde 102 toe ben –een kwart van zijn boek– voel ik mij slecht geplaatst om er een recensie bij te schrijven. Het zijn taaie bladzijden, vol beschouwingen en tabellen over geboortecijfers, Pisa-normen, immigratie en nog meer vervelende dingen. Toen ik goed twee weken terug het boek bij amazon.de bestelde, was het pas uit maar de mensen van amazon stuurden mij nu een exemplaar van de vierde druk, en dat kreeg ik gisteren.
Het Duitse publiek reageert namelijk verkeerd: ze kopen dat boek massaal.

Vanavond in het station Brussel-Zuid zat ik er ijverig in te lezen, in het zonnetje, en toen ik even opkeek omdat de trein binnenreed, zag ik twee meter verder op de bank een meisje dat al lachend haar eigen exemplaar naar mij opstak. Het is niet allemaal treurnis bij het openbaar vervoer.
En laat mijn honderd en twee bladzijden er dan amper honderd meer zijn dan wat het gros van de kwaliteitsjournalisten ooit zal lezen, ik voel mij niet geneigd om in hun scanderende koortjes mee te zingen, en dat meisje, dat nog minder ver gekomen was, al evenmin.

Ik vertaal nu even wat de Tagesspiegel gisteren te melden had over een debat dat Sarrazin had in de zaal Urania in Berlijn. Het gaat mij om de laatste twee zinnen van het artikel, niet om de aanval van Sarrazin op Angela Merkel, die pas nog een moedige redevoering uitsprak bij de overhandiging van de Duitse Prijs voor de Persvrijheid (een soort Arkprijs, maar dan voor echt) aan de Deense cartoonist Kurt Westergaard.

IN DE URANIA

Sarrazin komt op dreef – en attaqueert Merkel

Caroline Fetscher

De politie zorgde voor beveiliging van het gebouw, maar bij het optreden van Thilo Sarrazin in de zaal Urania werd er vreedzaam, zij het emotioneel gedebatteerd. De auteur en ex-bankier maakte van de avond ook gebruik om een aanval op kanselier Angela Merkel te plaatsen.

Hij is nu op tournee. Thilo Sarrazin, verlost van de last van zijn ambt bij de Bundesbank, kan nu geheel en al auteur zijn. Vrijdagavond genoot hij van die nieuwe rol in de Berlijnse Urania, een evenementenhal met trekjes van een volkshogeschool. De Peter-Weiss-stichting voor Kunst en Politiek had hem in de Urania uitgenodigd. Het gebouw was omsingeld door politiewagens en werd zwaar bewaakt, maar een escalatie bleef uit. Razend was alleen het applaus in de volle zaal, toen de auteur het podium betrad. Ongeveer de helft van het publiek rees uit zijn stoel op. Minstens even sterk was de bijval bij de eerste pointe. Op de vraag van moderator Christhard Läpple, waarom hij zijn post had opgegeven, pakte Sarrazin terloops de Bondskanselier aan.
Het was toch opmerkelijk, dat een Bondskanselier een boek als “weinig nuttig” ervoer. “De tekeningen van Kurt Westergaard waren met zekerheid evenmin nuttig”, maar de huldiging van de karikaturist was voor haar geen probleem. Er kwam een nauwelijks bedwingbaar applaus. “Zichtbaar wederrechtelijk” was deze terugroeping van hem geweest, en Sarrazin verduidelijkte verder: “Ik geloof niet dat de Bondspresident mij ooit zou hebben ontslagen.”
Diegenen die de begeerde entreekaartjes hadden kunnen bemachtigen waren gekomen om hun bijval te laten horen. “Ik wil mezelf eens een indruk van hem vormen” verklaarde een 51-jarige reclamevrouw in het foyer. “Mij stoort dat eenheidsfront dat zich tegen hem heeft gevormd”, zegt een 34-jarige telecomtechnicus.
Van dit front was vanavond weinig te merken bij het publiek. Enkel op het podium kwam er protest op. Daar moesten Matthias Matussek, de bedrijvige cultuurjournalist, en Jürgen Neffe, auteur en Darwinexpert, en de uit Iran afkomstige regisseur Ali Samadi Ahadi met Sarrazin discussiëren “over alternatieven in de migratiepolitiek, en over de discussiecultuur in Duitsland”.
Oorspronkelijk was ook de deelname voorzien van televisieproducer Walid Nakschbandi. Hem ging het gejammer om Sarrazins “openbare terechtstelling” in talkshows te ver, zoals een van de inrichters het had uitgedrukt. Hij zei op het laatste moment af.
Hier moet vrijmoedig gesproken kunnen worden, maande het hoofd van de Urania aan. “Argumenten in plaats van Spandoeken” was het motto van het huis. Nog voor de argumenten, kwamen de sentimenten aan bod.
Al sinds drie weken herkende hij zijn Duitsland niet meer, klaagde Ali Samadi Ahadi, op straat werd hij anders bekeken: “Ik vrees voor de veiligheid van mijn familie!” Verontwaardigd gefluister uit de zaal.
Matussek herinnert de regisseur en vluchteling eraan dat men in Duitsland, anders dan in Iran, tenminste nog ongestraft mag debatteren. Opnieuw laaiende bijval. Nog meer applaus als Sarrazin aan de man, geboren in 1975, tegenwerpt dat Duitse kinderen die op veel schoolpleinen een minderheid vormen, moeten leven met de verbale agressie van Turkse en Arabische schoolgenoten.
Dat ging kennelijk naar de kern van de stemming bij het publiek. Weinig interesse was er bij de toehoorders voor Jürgen Neffe, die de ex-senator erop wees dat hij van de erfelijkheidsleer minder weet had dan een humanioraleerling.
Totaal wég was de zaal bij vraag van de moderator, of er misschien iets schortte aan de media in dit land. Bijna een jubelzang brak er toen los.
.

Read more...

De Vlaamse Plannen B - uit een gesprek met Isabelle Albers

UIt een gesprek met Isabelle Albers van de Standaard maakte ze het volgende relaas, verschenen in de Standaard van 11 september 2010 (1)

'Het is maar omdat N-VA niet per definitie schrik heeft van een plan B dat er nu iets verschuift', zegt professor Matthias Storme. Maar zelfs de N-VA heeft, hoewel ze al sinds haar ontstaan pleit voor onafhankelijkheid, geen grondig voorbereid scenario.
'Daar gààt het toch niet om. Wie is daar nu mee bezig?' Het hoofdkwartier van N-VA is niet opgezet met vragen van journalisten over 'Plan B'. Plan B, het is sinds de politieke blokkering in 2007 het eufemisme voor het plan dat naar het einde van België leidt.

Tot vervelens toe herhaalt Bart De Wever dat het einde van België niet aan de orde is, dat hij nu confederalisme wil, desnoods dat hij wel verwacht dat het Belgische niveau stilletjesaan zal verdampen maar dat hij noch zijn partij te vinden zijn voor chaos. Als hij nog wil slagen in deze onderhandelingen, kan hij alle aandacht voor een 'Plan B' missen als kiespijn.

Hoe meer blokkering, hoe meer de N-VA verdacht wordt van een verrottingsstrategie. Woordvoerder Jeroen Overmeer: 'Onze antennes zijn helemaal niet gericht op een plan B. Wij willen onderhandelen. Anders waren we niet sinds 13 juni onophoudelijk bezig met het zoeken naar een oplossing.'

De Wever beseft als geen ander dat de kwantumsprong die hij op 13 juni gemaakt heeft, te danken is aan kiezers die de blokkering beu zijn, maar daarom België niet kapot willen. Toch zal de N-VA er niet aan ontsnappen dat in zijn Vlaamse flank stilaan meer stemmen zullen opgaan voor 'de drastische oplossing', hoe onmogelijk ook.

De Vlaamse beweging houdt al jaren pleidooien voor een onafhankelijk Vlaanderen. Maar hoe concreet zijn de voorbereidingen daarvan? N-VA kamerfractieleider Jan Jambon: 'Op dit moment zijn de quotes over alle plannen B niet meer dan loze kreten. Vlaanderen denkt te weinig na over de lange termijn en plan B.' Voor de N-VA geldt dat al evenzeer. Jambon: 'We zijn naar de kiezer gestapt met confederalisme en het is ook dat wat we tijdens deze onderhandelingen willen realiseren. Maar de onafhankelijkheidsgedachte staat natuurlijk wel in het programma van de partij. Het blijft op langere termijn het streefdoel.'

Jambon was, voor hij de stap naar de politiek zette, lid van de denkgroep 'In de Warande'. Die Vlaamse bedrijfsleiders en academici pakten in 2005 uit met een 'Manifest voor een Zelfstandig Vlaanderen, maar sindsdien bleven ze stil.

BELACHELIJK

Hoewel een onafhankelijk Vlaanderen een scenario is waarmee op dit moment niemand aan de onderhandelingstafel echt rekening houdt, zijn wel al een hoop academische oefeningen gebeurd. 'In De Warande' pleitte met zakelijke argumenten voor een ontbinding van België, met een aangepast statuut - een soort condominium - voor Brussel. Maar de denkgroep raakte verstrikt in die laatste knoop.

Tot op vandaag is een tweede manifest met een gefundeerd antwoord over Brussel niet verschenen, simpelweg omdat men het niet eens raakt. Eén flank wil Brussel koudweg laten schieten, veeleer uit tactische overwegingen.

'Omdat Brussel altijd en eeuwig als argument gebruikt wordt om toch maar niet de discussie te hoeven voeren over een onafhankelijk Vlaanderen', zegt een lid. Anderen blijven Brussel claimen, maar ook binnen die lijn zijn er nog verschillende strekkingen over hoe dat nu moet.'

Oud-directeur van Trends Frans Crols koos er in 2009 op de IJzerwake radicaal voor om Brussel dan maar los te laten.

Professor en N-VA-lid Matthias Storme maakt ook projecties over een splitsing, onder meer in De Vlaamse republiek. Van utopie tot project. Maar theoretische oefening en de politieke praktijk liggen ver uit elkaar. 'Eerst moet de politieke wil er zijn. Dan volgen de praktische schema's wel', zegt Storme.

Op de IJzerwake eind augustus verdedigde hij voor een schare Vlaams-nationalisten dat een eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring niet strijdig is met het volkenrecht. De 'chantage' van Francobelgië veroordeelt hij: 'Francobelgië zal de Belgische staat voorzetten, zegt men, en ons uit de Europese Unie houden. Vergeet die chantage: wat van België zou resten en wil doorgaan onder die naam, zal ook de Belgische schulden moeten dragen en zijn plaats in de Unie weer moeten onderhandelen.'

'Vlaanderen is veel te weinig voorbereid', zegt Storme. Ook op 'zijn' partij heeft hij kritiek. 'De N-VA moet opletten dat ze het B-scenario niet volledig begraaft. Ik begrijp natuurlijk wel dat men niet met vuur wil spelen en de internationale markten niet nodeloos mag alarmeren. Maar er bestaat ook een risico dat de N-VA uit voorzichtigheid haar eigen partijprogramma belachelijk maakt. De N-VA moet ook vermijden dat haar achterban niet wordt ontmoedigd. Het doel is Vlaanderen als aparte lidstaat in de Europese Unie. Het is niet de taak van de N-VA-leiding om daarover te staan roepen. Maar het zou ook zonde zijn om het niet te doen als de kans zich aandient. Plots is het momentum daar. Wellicht is dat nog niet deze keer, maar je moet wel klaarstaan.'

'Er is ook te weinig durf, omdat wij het machtsdenken niet meester zijn. Vlamingen aan de onderhandelingstafel gaan uit van het meest waarschijnlijke en concentreren zich daarop.'

STAATSSCHULD

Als we het al niet eens raken over BHV, hoe zouden Vlamingen en Franstaligen dan ooit in staat zijn om in onderling overleg de overigens alsmaar slinkende boedel te scheiden? De taalgrens zal door de Franstaligen niet aanvaard worden als staatsgrens, zolang de Vlamingen geen 'corridor' bieden tussen Brussel en Wallonië. Maar dat is nu net een toegeving die volgens Storme nooit mag worden gedaan. Als we volgens het internationaal recht onze taalgrens als landsgrens willen claimen, dan is een belangrijk element daarin dat Brussel volledig omgeven wordt door Vlaams grondgebied. Brussel wordt in dat theoretisch scenario dan een enclave in Vlaanderen, met een speciaal statuut.

Storme geeft ook toe dat de Europese Unie de zaken compliceert. De nieuwe staatjes die inmiddels lid zijn van de EU splitsten zich eerst af, en sloten vervolgens aan bij de Unie. Omgekeerd is het moeilijker.

Ook de vraag naar een splitsing van de overheidsschuld levert tandengeknars op. De Leuvense economische denktank Vives heeft recent modellen uitgewerkt voor zo'n schuldverdeling: op basis van de draagkracht van elk deelgebied, op basis van de bevolking, enzovoort.

Je kunt er donder op zeggen dat zulke onderhandelingen spaak lopen. En dan? 'Ons onvermogen om akkoord te gaan over de boedelscheiding zal onvermijdelijk tot gevolg hebben dat de organisatie ervan zal worden overgenomen door de Europese Unie. De EU kan het zich immers niet veroorloven dat er chaos ontstaat in het centrum van de Unie. De kans is groot dat Vlaanderen dan zal moeten inbinden', schrijft Paul De Grauwe op zijn blog.

'Vermits de landsgrenzen een twistappel zullen zijn, zal de EU de techniek van het referendum gebruiken om te beslissen tot welk land de betwiste gebieden zullen behoren. Vlaanderen zal zeker een stuk van zijn territorium rond Brussel verliezen na zo'n referendum.'

Het valt te vrezen dat de financiele markten ons in een mum van tijd zullen afstraffen op het moment dat een boedelscheiding echt aan de orde van de dag is. Dat maakt volgens De Grauwe gek genoeg een boedelscheiding waarschijnlijker. 'De hoge rentevoeten op de Belgische overheidsschuld zullen in Vlaanderen geïnterpreteerd worden als de hoge kostprijs die Vlamingen moeten betalen om in de Belgische unie te blijven. Vlaamse onafhankelijkheid zal aantrekkelijker worden. Want een onafhankelijk Vlaanderen zal, in de opinie van vele Vlamingen, budgettair orthodox zijn en door de financiële markten als een betrouwbaar land worden beschouwd. Vlaanderen zal kunnen profiteren van lagere rentevoeten.'

Storme relativeert: 'Het grootste deel van onze schuld is binnenlandse schuld. Dat is een groot voordeel. Voor het kleinere deel buitenlandse schuldeisers moeten we een trust oprichten waarvoor de opvolgers-lidstaten samen verantwoordelijk zijn.'

LASTIGE BESTANDEN

Storme betwist de stelling dat een scheiding chaos betekent, en we internationaal met de billen bloot zouden staan. 'Ik neem federale landen die splitsten als ijkpunt. Daaruit kun je afleiden dat onze kans op een geslaagde splitsing zonder al te grote chaos vrij groot is. Er bestaan immers deelstaatregeringen, rechtstreeks verkozen deelstaatparlementen en administraties. Die kunnen de grootste schok opvangen.'

Stel dat de politieke wil er zou zijn om ons koninkrijkje te splitsen, dan bots je meteen op de grote obstakels Brussel en de staatsschuld. Daarnaast zijn er een boel praktische problemen: splits maar eens een leger of een kunstcollectie.

Het grootste probleem ziet Storme gek genoeg niet in Brussel of de staatsschuld, maar in de databestanden die bij de FOD Financiën opgeslagen zitten, op Brussels grondgebied. 'Zoiets kun je niet op 24 uur splitsen en overnemen. De IT zal de splitsing praktisch moeilijker maken.'

Wie alle praktische scenario's wel al tot in de details heeft uitgevlooid, is Vlaams Belanger Gerolf Annemans. Hij heeft net zijn slotzin af van het binnenkort te verschijnen De ordelijke opdeling. Hij beschrijft van alle administraties en instellingen hoe ze gesplitst kunnen worden. De internationale erkenning van een nieuwe staat en de financiën, het passeert allemaal de revue. Het valt te betwijfelen of zijn boek, waar hij jarenlang aan werkte, grote weerklank zal krijgen. Annemans zit met het Vlaams Belang in het kamp waar de beslissingen niét genomen worden.

Bovendien blijft zijn oefening zwemmen op het droge. Alle vingeroefeningen over een mogelijke splitsing blijven tot nader order virtuele realiteit.

Toch grijnst de Vlaams-nationalist: 'In 1990 hield ik mijn eerste colloquium over “Onafhankelijkheid moet en kan,. Toen geloofde ik nooit dat ik het nog ging meemaken. Nu geloof ik zelfs dat mijn oude moeder het nog zal beleven.'

(1) http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=RE2V8C47

Read more...

Hoofdartikel van Le Monde vertaald en geannoteerd (vpmc)

.
5 september 2010

België en Nederland verziekt door populisme

Twee Europese democratieën maken een crisis zonder voorgaande door: drie maanden na de stembusgang verkeren Nederland en België nog altijd in afwachting. Ze wachten op de programmaverklaring en de samenstelling van een regering, waarbij desnoods op onwaarschijnlijke coalities een beroep wordt gedaan.

Zonder voorgaande? Dat ze bij Le Monde geen weet hebben van de formatie van de verschillende kabinetten Drees kan ik begrijpen: ze bestonden toen zelf nog maar pas. Maar op een site van de Nederlandse overheid zouden ze wel dit hebben kunnen lezen (in het Nederlands weliswaar...): De langste kabinetsformatie was in 1977. Nadat het kabinet van minister-president Joop den Uyl (PvdA) was gevallen, duurde het maar liefst van maart tot half december, 208 dagen, voordat er weer een nieuw kabinet was. Niet meer met premier Den Uyl, maar met premier Van Agt (CDA).

In Brussel hebben de kwellingen al in 2007 een aanvang genomen. De Vlaamse christendemocraat Yves Leterme heeft een legitimatie gegeven aan de boodschap van de Vlaamse independentisten, waarmee hij zich geassocieerd had. Maar net zoals zijn partij, is hij verslonden door deze Nieuwe Vlaamse Alliantie die, dankzij hem, de idee kon laten gedijen van een autonoom Vlaanderen, bevrijd van het Waalse blok aan het been, en in staat om beslag te leggen op Brussel. In België is de verwarring vandaag zo groot, dat een splitsingsscenario niet onrealistisch meer is.

Leterme hier aanwijzen als grote oorzaak is licht ondermaats voor een politiek journalist: de maatschappelijke of politieke krachten die de CD&V toen voelde, hadden tot dat kartel geleid en Leterme was de toevallige protagonist, toch? Wat is die Monde-editorialist vals naïef! Eén enkele man zou dan de politiek van een land maken, Stroobants? want bij die naam mag ik u toch noemen?

Nederland mag dan gespaard zijn van taalperikelen, de situatie is er evenmin florissant. Twee traditionele partijen –christendemocraten en liberalen– hebben een poging ondernomen om een duivelspact te maken met het extreemrechts van het Kamerlid Geert Wilders, de islamofobe onruststoker. De twee partijen verbonden zich tot een krachtig beleid jegens de immigranten, in ruil voor steun van de populisten voor hun minderheidscoalitie en hun bezuinigingsprogramma. Dhr. Wilders heeft dit kaartenhuisje laten instorten met zijn kritiek op de geloofwaardigheid van de christendemocraten.

Hij vindt het nergens voor nodig om zijn analytische instrumenten, als daar zijn de termen populisme, duivelspact, extreemrechts, islamofobie of onruststoker, ook maar enigszins te onderbouwen. Iedereen weet wel wat ze betekenen en kent er het nut en de bruikbaarheid van.

Al werden zij lange tijd als voorbeelden van de kunst van het compromis genoemd, en ook al zijn er verschillen, toch lijden de twee noordelijke staten aan gelijkaardige kwalen. Aan de opkomst van een populisme dat egoïstisch en soms anti-Europees is. Aan de afkeuring door de publieke opinie, van politieke systemen die naar adem snakken. En aan de versnippering van het kiespubliek, een gevolg van het systeem van de evenredige vertegenwoordiging, waarbij er in België ook nog opkomstplicht bestaat, wat het gevoel dat men er de buik vol van heeft nog aanwakkert.

De gebruikelijke journalistieke leugen over “Europees” terwijl enkel de EU-machine bedoeld wordt, is hier nog niet het ergste. Over dat “naar adem snakken”, en onder welke omstandigheden die ademnood is ontstaan, zou ik van onze vriend graag hebben vernomen, maar dat zou een politieke terminologie vereisen, geen morele. Journalisten in ademnood hebben enkel nog termen als “egoïstisch” ter beschikking.

Omdat de stemmenverschuivingen altijd plaats hadden tussen de drie klassieke stromingen, christendemocraten, sociaaldemocraten en liberalen, hebben de Belgische en Nederlandse democratieën de protestpartijen laten opbloeien, die hen nu uit hun evenwicht dreigen te brengen.

Een term als “evenwicht” hoort iedereen graag, al is het een puur kleurwoordje.

Na het radicale en xenofobe extreemrechts, heeft Vlaanderen nu een nationalistische rechterzijde zien ontstaan die ontdaan is van complexen, en die het thema van “slecht bestuur” weet te koppelen aan onafhankelijkheidseisen, en de aanklacht tegen de geldtransfers naar de “arme” Francofonen.

Radicaal is blijkbaar een scheldterm zoals xenofoob, en extreemrechts is een etiket dat onze editorialist graag bezigt, maar alle drie samen leveren deze kwalificaties nog geen politieke analyse op.

In Nederland hebben de klassieke partijen de dreiging niet zien aankomen van het antimuzelmaans populisme dat van elke vreemdeling een zondebok maakt.

Wie maakt “van elke vreemdeling” een zondebok beste Le Monde-journalist? En hebben uw 'klassieke' partijen het probleem van de islamimmigratie dan goed aangepakt? Gaven zij aan de bevolking een betrouwbaar beeld, hier of in Nederland, of gelijk waar in Europa, van zelfs de grootteorde ervan? Nog gezwegen over de inhoud van deze importideologie. Geef ons een bruikbare definitie van uw eigen term populisme, en dan zullen zowel uzelf als wij veel wijzer zijn. Maak vooral goed het onderscheid met volkswil, meerderheid en dergelijke termen, die je wel eens ontmoet in geschriften over democratie.

Hoe klein ze aanvankelijk ook waren, door de onmacht van de traditionele partijen, die geen rationele argumenten wisten tegen het populistisch geschreeuw, hebben in beide landen minderheidspartijen naamsbekendheid verkregen. Dankzij de nieuwsgierigheid van media, altijd tuk op nieuwigheden, die hun boodschap versterkten, zijn deze laatste geloofwaardig geworden. Bovenal dankzij een kiessysteem dat de Parlementen heeft getransformeerd tot echokamers voor karikaturale standpunten waar het om belangrijke politieke kwesties gaat. Een onrustbarende vaststelling.

Nee Le Monde, voor een verandering van het kiessysteem pleiten als de kiesuitslagen even tegenvallen is goedkoop, en niet meteen een bewijs van een democratische gezindheid. Overigens, vallen jullie nu zelf de media aan? zodat de bloggers dat niet meer hoeven te doen? Een onrustbarende vaststelling.
.

Read more...

Van mystiek concubinaat naar olijk duo?

Tijd voor een strategische heroriëntatie en nieuwe beeldvorming

Met de aanstelling van senaatsvoorzitter Danny Pieters (N-VA) en kamervoorzitter André Flahaut (PS) tot bemiddelaars, heeft het behendig surplacen van het Koninkrijk België een nieuwe fase bereikt. Ik neem hier graag de draad op van de uitstekende analyse van Filip van Laenen hieronder. Men mag van Caroline Gennez veel zeggen, maar niet dat ze geen gevoel voor ironie en sarcasme zou hebben. Want de nickname “het olijke duo” is die twee zonder meer op het lijf geschreven. Ik wil het dan zelfs niet hebben over de hilarische carrière van de corrupte Flahaut als aanvoerder van het Belgische operetteleger, in dienst van de Waalse werkgelegenheid en zijn eigen kiespubliek. En evenmin over het bekakte TV-optreden van Danny Pieters, die op zijn eigenste terrein, de sociale zekerheid, afging als een gieter tegenover Frank Vandenbroucke. Veeleer gaat het om de actuele poppenkastdimensie van het tweetal zelf, dat als een hengst en een merrie wordt op stal gezet, in de hoop dat er na enig besnuffelen tot de actie wordt overgegaan.

Met zijn kenmerkende aanleg voor symboliek heeft het Paleis de twee hoofden van de federale parlementaire instellingen, kamer en senaat, uit de kast gehaald om de federatie te depanneren. Beiden zitten gevangen in hun functie, verbonden aan die Belgische constructie. Als bemiddelaar heeft Pieters geen enkele speelruimte, behalve deze die hem door zijn status van senaatsvoorzitter is toegemeten. De senaat, hét belegen symbool van de Belgische eenheid… Het lijkt meer en meer op een soap, waarbij iedereen zich afvraagt wat de volgende aflevering in petto houdt. Men kan morgen misschien nog eens de hond van Bart De Wever en de poes van Elio Di Rupo een rondje laten maken. Maar dreigt de N-VA hier haar zelfrespect niet te verliezen? Hoe diep kunnen we nog zakken in het moeras? Het lijkt er immers op dat ze haar republikeinse missie langzaam maar zeker moet inslikken, ten voordele van de zogenaamde redelijkheid en de “staatszin”. Ik vraag me stilaan toch wel af wat de Vlaams-republikeinen in deze partij ervan denken. En ik kan me daarbij niet van de indruk ontdoen dat onderhandelaar Bart De Wever, rond wie uiteindelijk alles draait (“Doet hij het of doet hij het niet?”), in zijn achterhoofd vooral bezig is met de vraag hoe hij die 25% kiezers, in het geval van een eventuele nieuwe stembusgang, allemaal opnieuw voor zijn partij kan laten stemmen. Zoals elke analist ondertussen heeft uitgemaakt, bestaat die 25% namelijk uit vogels van allerlei pluimage: radicale republikeinen (deels uit het Vlaams Belang gemigreerd, maar dat kan ook terug in omgekeerde richting gebeuren), naast zeer gematigde flaminganten (ex CD&V, met dezelfde opmerking), ethisch-conservatieven, de economisch liberaal-denkende middenklasse van ondernemers, zelfstandigen en vrije beroepen (de N-VA als “dokterspartij”!), naast een hoop Vlamingen die het gekonkel en het wanbeleid op het Belgische bestuursniveau (migratie, justitie, verkeer…) hartsgrondig beu zijn, tot en met een flinke portie jong geweld en de klassieke foertstemmen. Maar hoe hou je die bonte verzameling aan de praat? Niet met straffe taal over een Vlaamse staat in Europa, wel met een materialistisch Lamme Goedzak-motto: “Het gaat om uw centen”, met dank aan LDD.
Meteen verschuift het discours van Bart De Wever, en heel de onderhandelingsstrategie, naar het sociaal-economische en financiële zwaartepunt, in de hoop om zijn electoraat solidair te houden. Een verregaande staatshervorming, zonder financiële kado’s aan Brussel, zou m.n. onze eigen Vlaamse welstand moeten veilig stellen. Natuurlijk trekt De Wever hier de kaart van de middenklasse en spreekt hij pure VOKA-taal. Het is een vorm van centenflamingantisme waar op zich natuurlijk wel iets voor te zeggen valt (Wallonië wil niet verarmen, maar Vlaanderen is ook de status van melkkoe beu). Anderzijds gaat autonomie nog over iets meer dan over centen, namelijk over zelfredzaamheid, democratie, levenskwaliteit, en het besturen van de Res Publica op basis van een eigen identiteit. Dat heeft niets met xenofobie of racisme te maken, maar alles met het Kostbare Weefsel waaruit een gemeenschap organisch is opgebouwd, om een term van De Wever himself te gebruiken.
De “emo-waarde” van zelfbestuur, de positieve gevoelsfactor verbonden aan autonomie, en de afkeer van het Belgische wanbeleid, worden momenteel compleet opgeofferd aan de boekhouderslogica. Dat houdt een gevaar in: op een zeker moment zal men vaststellen dat de Vlaming mentaal gewoon niet klaar is om zijn eigen boontjes te doppen. Vanmorgen trok VRT-Radio 1 naar de markt van Dendermonde om mensen naar hun mening te vragen omtrent de huidige politieke situatie. Sommigen stelden duidelijk: “Splitsen die boel!” (dat moeten dan VB-ers of N–VA-ers van de harde lijn geweest zijn). De meerderheid verviel echter weer in het oude geweeklaag over de “politiekers” die meer met zichzelf bezig zijn dan met de mensen die hen kozen. Dat is een veeg teken: de 70 dagen aan de onderhandelingstafel hebben wel een dappere N-VA getoond, maar leveren ook een publieke perceptie op dat het niet vooruit gaat en iedereen maar zijn nummertje opvoert. De volgende stap zou dan wel eens de restauratie kunnen zijn, uit vermoeidheid en afkeer van het politiek theater: als duiveltjes uit hun doosjes zullen dan de traditionele, “staatsdragende” partijen als herboren tevoorschijn komen, te weten CD&V, VLD en SPA, naast het onvermijdelijke aanhangsel Groen! Bij de CD&V is dat ongetwijfeld nu al een stuk van de binnenskamerse strategie: publiek de concurrent N-VA bijvallen, maar tegelijk hopen op de verrotting en de vraag van het volk naar een Belgische relance, die bijvoorbeeld door een zakenkabinet kan ingeleid worden.

Het alternatief: een Vlaams tweetrapsscenario

Het is dus hoog tijd voor sensibilisering. Politiek moet niet alleen stemmen tellen, maar ook aan opinievorming durven doen. De Vlaming moet dus dringend gewezen worden op de politieke, democratische, en zelfs spiritueel-culturele relevantie van een Vlaamse republiek, afgezien van de centenkwestie. Die pedagogische dimensie ontbreekt vandaag compleet, temeer omdat de Vlaamse media schaamteloos de Belgische kaart trekken. Het begon met de voorstelling van het mystiek liefdesduet tussen De Wever en Di Rupo begin deze zomer. Vandaag lezen we in De Standaard dat beiden “tot elkaar veroordeeld zijn”, zoals een koppel dat op elkaar is uitgekeken maar bijeen blijft omwille van de kinderen of de gedeelde bezittingen. Deze beeldvorming rond een “noodzakelijk België” leidt mogelijk bovenvermelde restauratiebeweging in. Men zal, let op mijn woorden, als de onderhandelingen nog wat aanslepen, het volk op straat krijgen en nieuwe Belgavox-evenementen organiseren, om tot nieuwe “eenheid en solidariteit” op te roepen. Het momentum zal dan snel verdampen, de ster van De Wever zal tanen, en de kans op een revolutionair proces (Vlaamse conservatieven spreken liever over een “omwenteling”) zal verkeken zijn.
En als ik over de positieve emo-waarde van vrijheid en onafhankelijkheid spreek, dan bedoel ik nog wat meer dan romantische leuzen: de beeldvorming moet namelijk ondersteund worden door gedegen denkwerk en argumentatie, inclusief research op economisch, juridisch en staatkundig vlak.
In een opgemerkte blogtekst van 4 september refereert VB-volksvertegenwoordiger Gerolf Annemans naar een werkstuk van zijn studiedienst getiteld “02, of de Ordelijke Opdeling van België. Het lijvig document werd in een voorvorm al gepresenteerd op een colloquium in het Vlaams Parlement op 30 januari van dit jaar. Het ademt degelijkheid en serieux uit, en bewijst alleszins dat Vlaamse onafhankelijkheid geen fantasme is van warrige romantici, zoals onlangs Eric Defoort nog wou doen geloven. Het “tweetrapsscenario”, waarbij eerst een soevereiniteitsverklaring door het Vlaams Parlement wordt uitgesproken, en daarna een onafhankelijkheidsverklaring (met grondwet en stichtingsakte van de Vlaamse staat), is wel degelijk realistisch, en staat haaks op de distopische voorstellingen die ons uit Franstalig België tegemoet waaien.
Een blik op de samenstelling van het huidige Vlaams Parlement leert ons bovendien dat CD&V (gesteld dat die partij haar Vlaams profiel wil en kan hard maken), Vlaams Belang, N-VA en LDD ruim aan een meerderheid komen. Daar ligt het probleem niet. Het probleem ligt vooral bij de N-VA zelf, die nog de mentale klik moet maken van Belgische onderhandelaar naar republikeinse actor. De klik, dat een “Vlaams Front” nog iets anders kan betekenen dan een Echternachprocessie met SPA en Groen!. De recente vaststelling van De Wever dat “het Vlaams frond aan diggelen ligt”, is dan ook een absoluut understatement: er is namelijk nooit een Vlaams Front geweest. De natuurlijke bondgenoot van de N-VA, het Vlaams Belang, -electoraal een concurrent, maar nu inderdaad een ideologische bondgenoot-, wordt uit het debat gehouden, wellicht uit angst om zelf in het “cordon” terecht te komen. Maar die angst is achterhaald: het cordon, opgericht in 1989 na Zwarte Zondag, was een geniaal manoeuvre van het Belgisch establishment om een separatistische formatie als “ondemocratisch” te kwalificeren en te isoleren, naderhand met de gulle medewerking van de cultuursector en de media. Dat Vlaams-Belgisch establishment is echter op sterven na dood, kijk maar naar de stilte waarin bv. het ACW zich hult.
Het is dus tijd voor een strategische heroriëntatie in de N-VA-breinen: de onderhandelingstafel verlaten en het Vlaams Parlement initiatieven laten nemen, via een republikeinse unie die de soevereiniteitsverklaring moet forceren. Dit fait accompli zal Franstalig België eindelijk met de neus op de feiten drukken, en dwingen tot een rationalistische afweging. Met name Brussel zal zich moeten beraden of het de francofone kaart (van de verarming) trekt, dan wel met Vlaanderen een soort verbond wil sluiten (het 02-document somt in dat verband een aantal mogelijke vormen op).
Om te vermijden dat dit feuilleton echt eindigt als een farce met de twee oude ventjes uit de Muppet-show, moet het Belgisch paradigma opgegeven worden. Het initiatief is niet meer aan het Hof. Tegelijk is het absoluut noodzakelijk om te werken aan positieve beeldvorming in Vlaanderen rond onafhankelijkheid, naast een uitgebreid imago-offensief op diplomatiek-buitenlands vlak. Nieuwe verkiezingen, ditmaal met een duidelijk V-front als smaakmaker, kunnen dit proces in een stroomversnelling brengen.

Johan Sanctorum

Read more...

Sarrazin en het gen

Thilo Sarrazin is de zoveelste oude socialist die inziet dat het multiculbeleid tot onoverzienbare problemen aan het leiden is. Hij heeft er echter nog een schepje bovenop gedaan.



Ergens in de slotjaren van vorige eeuw dacht de voorzitter van een Vlaams-conservatieve vormingsorganisatie, de Delta-Stichting, er luidop aan om Horst Mahler uit te nodigen als spreker op een volgend Delta-congres. Mahler, ooit advocaat van de extreemlinkse Rote Armee Fraktion, was geëvolueerd tot criticus van extreemlinks in zijn nieuwe gedaante, de multikulti staatsideologie. Kortom, net het soort ongebonden vrijdenker wiens observaties de Vlaming nodig eens moest vernemen. Echter, tegen dat het tijd werd om sprekers voor dat congres uit te nodigen, was Mahler alweer van de kandidatenlijst afgevoerd. Het bleek immers dat hij in rechtse richting was blijven doorevolueren en inmiddels een ongezouten neonazisme omhelsd had. Het thema waarop hij nu hamerde, was niet meer de vrijheid of een aanverwante waarde die door het multiculsysteem bedreigd wordt, maar wel das Reich. Als Duitsers daarover beginnen, gaan niet-Duitsers enig wantrouwen koesteren.

Om dezelfde reden was ik niet enthousiast toen ik de titel hoorde van het boek waarmee SPD-politicus en Bundesbank-bestuurder Thilo Sarrazin het nieuws haalde: Deutschland schafft sich ab. Waarom inzoomen op Duitsland wanneer de daarin behandelde migratie-, integratie- en demografische problematiek juist typisch Europees is? Landen die in WO2 tot het winnende, het verliezende of het neutrale kamp behoorden, worden er gelijkelijk mee geconfronteerd. Wanneer onze media dan nog berichtten dat hij tegelijk Joden en moslimmigranten affronteerde, leek het alsof we hier met een nostalgicus naar damals te maken hadden.

Vergelijkt men de beeldvorming naar het grote publiek echter met een nauwkeuriger feitenweergave, dan komt een gevoelig andere toedracht van de Sarrazin-rel naar voren. De multiculpropaganda probeert bij gebrek aan argumenten haar critici met het nazisme te vereenzelvigen, en daartoe is Jodenhaat een toch wel essentieel criterium. Dat wordt echter moeilijk bij uitgesproken jodenvrienden als wijlen Pim Fortuyn of Geert Wilders, en eigenlijk ook bij Sarrazin, maar men blijft proberen. In dit geval moet een flou artistique in de nieuwsformulering ervoor zorgen dat de lezer de indruk krijgt als zou Sarrazin Joden en immigranten over één kam scheren. Het tegendeel is waar.

Sarrazin behandelt uitvoerig de nefaste rol van de islam in de haperende integratie van immigranten, en daarover kan geen zinnig mens hem nog tegenspreken. Maar hij verwekt opschudding met zijn behandeling van de genetische dimensie van de bevolkingsevolutie. Als leek terzake drukt hij zich schromelijk onnauwkeurig uit door te zeggen dat ondermeer de Joden en de Basken zich door “een gen” onderscheiden. Wel baseert hij zich op populair-wetenschappelijke artikels uit gerespecteerde bron, en hij sluit wel degelijk aan bij de huidige stand van de wetenschap wanneer hij de (zeer complexe, niet uniforme doch statistisch onmiskenbare) genetische component van bevolkingsgroepen erkent. Zo verwijst hij naar de recente ontdekking dat de diverse takken van het Joodse volk, spijts hoopvolle speculaties in tegengestelde zin vanuit pro-Palestijnse hoek, genetisch wel degelijk nauwer verwant zijn met elkaar dan met hun respectieve buurvolkeren.

Tegelijk zou uit grootschalige vergelijking van IQ-testresultaten blijken dat sommige etnische groepen gemiddeld significant intelligenter zijn dan andere. Asjkenazische Joden zouden bovenaan de intelligentieladder staan, gevolgd door Oost-Aziaten en niet-Joodse Europeanen. Toevallig spelen Joden vandaag een prominente rol in deze theorievorming, ondermeer Michael Levin (Why Race Matters, 1997) en Michael H. Hart, die in zijn boek Understanding Human History (2007) de totstandkoming en effecten van collectieve intelligentieverschillen schetst. Bijvoorbeeld, de politiek bevoorrechte uitleg voor de technologische achterstand van Afrika luidt dat deze uit omgevingsfactoren voortkomt, maar Hart wijst erop dat de Maya’s in dezelfde klimaatgordel leefden als de Afrikanen doch wél het schrift, hoogbouw, sterrenkunde en andere beschavingselementen ontwikkeld hebben. Hart verklaart dit door de millennia die de voorouders van de Maya’s in Noordoost-Azië doorgebracht hebben, waar het barre klimaat op vernuft (organisatie, vooruitzien) selecteert.

Bovenop dit overlevingsvoordeel hebben sommige volkeren aan hun goochemste leden nog een extra voortplantingsvoordeel gegeven. Het Chinese examensysteem verleende de schranderste deelnemers het alleenrecht op de ambtelijke loopbaan, met daaraan verbonden een hoog en vast inkomen, dus meerdere vrouwen en bescherming tegen hoge kindersterfte. Rijke Joden, die hun kleinkinderen diezelfde materiële zekerheid konden waarborgen, huwelijkten hun dochters uit aan jongemannen die in de economisch overigens nutteloze Talmoedstudie door geleerdheid en spitsvondigheid uitmuntten. Door dat soort selectie kan de gemiddelde intelligentie van een groep langzaam evolueren.

Sarrazin leidt daaruit af dat “Duitsland dommer wordt” door de invoer van mensen met erfelijk een gemiddeld lagere intelligentie. De Turken zouden gemiddeld al wat minder intelligent zijn, en bij Arabieren en Pakistani’s wordt het verschil met het Duitse gemiddelde echt aanzienlijk. Zelfs de bekering uit de scholingvijandige islam zou hun leerachterstand niet helemaal wegwerken.

Dat standpunt wetenschappelijk beoordelen ligt buiten mijn competentie. Politiek is het te karakteriseren als subversief, en als extra gevoelig wanneer een Duitser het formuleert. Voorspelbaar genoeg is Sarrazin bij zijn partij en bank buitengezet. Gelijk krijgen zou hij uiteraard nooit, maar zijn critici blijven zitten met de last om te bewijzen dat hij geen gelijk heeft.

Read more...

Wie wil nog sterven voor België? (Hoegin)

Dat de Belgische constructie al betere tijden heeft meegemaakt, is wel het minste wat je kan zeggen na de gebeurtenissen van deze week. Het valt echter op dat de Franstalige media zich zonder aarzelen pal achter de Franstalige politici en hun Waals-Brusselse eisen schaarden, terwijl het aan Vlaamse zijde zoeken met een vergrootglas was om een journalist of een commentator te vinden die de Vlaamse eisen van N-VA en CD&V niet al te extremistisch vond. Daarom hieronder enkele korte bedenkingen over aspecten die schromelijk onderbelicht bleven in de Noord-Belgische pers.


⁂
Enkele kranten berichtten over een «combine» die het Paleis verleden week-end opgezet zou hebben om CD&V via de sociale partners onder druk te zetten en de N-VA zo te isoleren. Die combine mislukte, enerzijds omdat Voka, Boerenbond en UNIZO het spel niet wilden meespelen, anderzijds omdat ook ACW paste. En eigenlijk mislukte de combine – als er al een combine was – zelfs grandioos, omdat ze Voka, Boerenbond en UNIZO zelfs een platform verschafte om N-VA en CD&V openlijk en moreel te ondersteunen. Dat zal dus wel nooit de bedoeling geweest zijn. Van de combine bleef niets mee over, tenzij een bijzonder afgemeten ontkenning met de staart tussen de benen door Thomas Leysen, voorzitter van het VBO, dat vooral bevestigde dat van de Brusselse salons en de Belgische haute finance vandaag nog maar weinig rest. Koning Albert II hoeft dus alvast op hen niet meer te rekenen om zijn troon overeind te houden. Wie zou zoiets een paar jaar geleden hebben durven voorspellen?

⁂
Al even opmerkelijk was dat ook het ACW liever de Belgische boot even afhield. Vóór de verkiezingen was Luc Cortebeeck nochtans niet te beroerd geweest om een niet mis te verstaan kiesadvies uit te delen. Vandaag speelt men echter liever op veilig. Blijkbaar beseft men in het ACW-hoofdkwartier dat zij er niets bij te winnen hebben de Vlaamse kiezer nog eens uitgebreid te schofferen aan wat misschien wel eens de vooravond van de Vlaamse onafhankelijkheid zou kunnen zijn. Opnieuw een pijnlijke vaststelling voor het Paleis dus: ook voor het ACW is het hemd nog steeds nader dan de rok, en is men niet bereid te sterven voor België. Auw.

⁂
Nog een bedenking over die combine: wat zou men eigenlijk in de Waalse volkscafés vinden van die PS-voorzitter die dus samenspant met een koning en enkele Belgische financiële toppen? Slim gevonden van hem om hun werkloosheidsuitkeringen veilig te stellen? Waar zijn trouwens de durvers-journalisten die hun stoute schoenen eens aantrekken om in die volkscafés enkele van die bedenkingen voor te gaan leggen? Wat vindt men er daar bijvoorbeeld van dat de PS en het cdH een gelijkheidsteken plaatsen tussen financiële zelfstandigheid en de verarming van Wallonië en Brussel? De verdediging van de rechten van de Franstaligen in hun villa's in Vlaams-Brabant? Of de vette blanco cheques voor Brussel, waarvoor men blijkbaar zelfs de Belgische unie (en dus de Waalse werkloosheidsuitkeringen) op het spel wil zetten? Het zou bijzonder interessant zijn om dat allemaal eens te weten te komen, maar ik heb zo'n vermoeden dat men er niet spontaan de Brabançonne zal aanheffen bij het aanhoren van al die vragen.

⁂
Hoeveel jaren wordt de Vlaamse kiezer nu al niet verteld, ingeprent, ingedramd, dat de financiële transfers van Noord naar Zuid niet bestaan, tenzij in de enge geesten van enkele bekrompen en extremistische Vlaams-nationalisten? En dat, als ze toch zouden bestaan, ze verwaarloosbaar klein zijn, al jarenlang afnemen, door de vergrijzing wel eens zouden kunnen omkeren in een verre toekomst, en hoe dan ook moreel superieur zijn aan een model waarbij iedereen voor zijn eigen kosten zou instaan. Dat plaatje valt echter niet te rijmen met de verbetenheid waarmee de Franstalige partijen de afgelopen dagen verkondigd hebben dat fiscale autonomie Wallonië en Brussel in een uitzichtloze armoede zou storten, en voor hen dus onaanvaardbaar is. Blijkbaar zijn die transfers dan toch niet zo onbeduidend. Blijkbaar nemen ze ook niet af. Laat staan dat ze in een verre of nabije toekomst zouden kunnen omkeren, want dan zouden de Franstalige politici wel gek zijn om fiscale autonomie af te wijzen. Tenzij ze natuurlijk willen wachten tot ze de laatste eurocent uit Vlaanderen hebben kunnen melken. Van de morele superioriteit van de Belgische Unie blijft in ieder geval bitter weinig over na al die overtuigende argumenten van de Franstalige partijen. En vooral: geen enkele Noord-Belgische journalist die bereid is bij dit alles eens op de implicaties te wijzen voor het gewest of de gemeenschap die vandaag de pecunia levert voor het onderhoud van die twee anderen.

⁂
Ook al opvallend: de lichtheid waarmee de Franstaligen kunnen dreigen met het einde van België. De gevatheid van Laurette Onkelinx bijvoorbeeld, als Bart de Wever cynisch opmerkt dat België dan misschien maar gesplitst moeten worden. Zij houden daar geen rekening mee, neen, zij zijn dat al aan het voorbereiden! Vergelijk dat maar eens met de schroom van Bart de Wever om nog maar over de eventuele mogelijkheid van het einde van België in een verre tot zeer verre toekomst te spreken, en dan zelfs nog maar in termen van een soort van zelfverdamping in de Europese Unie. Zelf denkt de straks veertiger het zelfs niet meer te zullen meemaken. (Men zou kunnen zeggen dat het meer zegt over zijn persoonlijke levensverwachting dan die van België.) Maar voor een goed begrip: het zijn wel degelijk PS en cdH die zich telkens weer willen opwerpen als de hoeders van de Belgische unie en de slachtoffers van die verfoeilijke Vlaamse separatisten.

⁂
Ja, en dan was er nog die commentatrice die opmerkte dat Bart de Wever en Elio di Rupo vroeg of laat voor een Belgisch regeerakkoord zullen moeten zorgen, omdat dat nu eenmaal moet. Ze zouden van de kiezer een mandaat gekregen hebben om België te besturen, lees: niet te splitsen. Daar zitten dus die universitaire beroepsschrijvers die van zichzelf menen dat zij de intellectuele bovenlaag van Vlaanderen vormen, en vooral zeer progressief zijn in alle mogelijke aspecten. Maar zich even losmaken uit het referentiekader van 1831 – geen datum uit de vorige eeuw, maar de eeuw daarvoor dus – dat is een beetje teveel gevraagd voor hen. Laten we echter even doorspoelen naar het Tsjecho-Slowakije van 1992, voor ons achttien jaar terug, voor hen 161 jaar vooruit. Noch de Tsjech Václav Klaus, noch de Slowaak Vladimír Mečiar hadden bij de laatste Tsjecho-Slowaakse verkiezingen van hun kiezers een mandaat gekregen om het land te splitsen, maar toch deden zij dat, zonder dat iemand daar vandaag op zou willen terugkomen. Pikant détail: Vladimír Mečiar wilde alleen maar een confederale staatsstructuur. Václav Klaus stelde hem echter voor de keuze: ofwel een sterke federatie, ofwel separatisme. Ziet er iemand parallellen?

⁂
Uitval van Joëlle Milquet: slechts twee – 2 – Vlaamse partijen verwierpen het laatste compromisvoorstel van Elio di Rupo. Je vraagt je dus af waar N-VA en CD&V het lef eigenlijk vandaan haalden om zich te verzetten tegen die overweldigende meerderheid van Franstalige partijen, sp.a en Groen!. Detail dat Joëlle Milquet liever niet vermeldt: de drie Vlaamse partijen die niet uitgenodigd waren op het overleg verwierpen óók het compromisvoorstel, de één in al wat sterkere bewoordingen dan de andere. En zelfs een stand van vijf tegen twee is in feite nog flatterend voor sp.a en Groen!, want samen vertegenwoordigden zij bij de laatste verkiezingen helemaal geen twee zevenden van de Vlaamse kiezers, doch slechts minder dan een kwart. Geen Noord-Belgische journalist die het aandurft dat even aan te stippen. Maar de partijen die het laatste voorstel van Elio di Rupo niet lusten vormen dus bij lange na niet een extremistische minderheid in Vlaanderen die maar beter zou inbinden, maar wel een overweldigende meerderheid vergeleken met de twee meelopers van de Franstalige partijen.

⁂
Het is trouwens walgelijk om zien hoe uitgerekend die twee partijen die zouden moeten opkomen voor de belangen van de kleine man en vrouw in de straat, zonder verpinken zuurverdiend Vlaams belastinggeld willen uitdelen aan de Franstaligen in Brussel en een volledige uitverkoop van Vlaams-Brabant willen organiseren om toch maar via het Belgisch niveau Vlaanderen een links beleid te kunnen opleggen. Om over hun eco-fetisjisme – een CO₂-parameter in de verdeelsleutels van de financieringswet!? – nog maar te zwijgen. Is dat sociaal? Is dat progressief? Of democratisch en legitiem? En dan zoals een Wouter van Besien met een uitgestreken gezicht op TV nog staan liegen ook, om te verdoezelen dat niet Bart de Wever maar hij er tijdens de onderhandelingen grotendeels voor spek en bonen bijzat omdat Frans voor hem nu eenmaal een beetje een moeilijke taal is. Nog veel tartines eten, en misschien dat het verstand er met de jaren dan toch nog zal willen doorkomen, beste Groen!-voorzitter!

⁂
«De koning houdt het ontslag van de preformateur in beraad.» «Het komt nu aan de koning toe een nieuwe benoeming te doen.» Zelfs republikein – nog steeds? – Bart de Wever schakelde zich de laatste dagen volledig in in het Belgische referentiekader en daarmee ook de koninklijke poppenkast van Laken. Het zijn echter uitspraken die vandaag nog uitgesproken kunnen worden door anderen dan stand-upcomedians om de eenvoudige reden dat je je nog wel kan voorstellen dat koning Albert II 's avonds, met de voeten in de pantoffels en starend naar het TV-scherm, zich daar zo een beetje zit te beraden naast zijn Paola. Wie zou het de goedhartige opa willen misgunnen? Ik wil zelfs niet uitsluiten dat hij af en toe al eens zelf een voorstel durft te lanceren om uit de politieke impasse te geraken, waarna zijn entourage hem met de glimlach op het gezicht toch maar op betere gedachten brengt. Maar ga maar eens voor de spiegel staan en probeer het eens te zeggen zonder in een bulderlach uit te barsten: «Koning Filip I houdt het ontslag van de preformateur in beraad.» Dat ze zich maar klaarhouden om extra treinen naar Brussel in te leggen de dag dat zoiets zich zal voordoen, want daar zal veel volk naar willen komen kijken. Bart de Wever denkt echter niet dat hij het einde van België nog zal mogen meemaken, ook al pocht Laurette Onkelinx dat zij dat al naarstig voorbereiden.

⁂
Op de valreep binnengelopen: de koning benoemt Danny Pieters en… André Flahaut tot bemiddelaars. Of er bij die bemiddelingen ook obussen ingezet zullen mogen worden is op dit ogenblik nog niet duidelijk, maar men kan wel veilig stellen dat alle hoop nog niet verloren is. Ja toch?

Read more...