Van mystiek concubinaat naar olijk duo?

Tijd voor een strategische heroriëntatie en nieuwe beeldvorming

Met de aanstelling van senaatsvoorzitter Danny Pieters (N-VA) en kamervoorzitter André Flahaut (PS) tot bemiddelaars, heeft het behendig surplacen van het Koninkrijk België een nieuwe fase bereikt. Ik neem hier graag de draad op van de uitstekende analyse van Filip van Laenen hieronder. Men mag van Caroline Gennez veel zeggen, maar niet dat ze geen gevoel voor ironie en sarcasme zou hebben. Want de nickname “het olijke duo” is die twee zonder meer op het lijf geschreven. Ik wil het dan zelfs niet hebben over de hilarische carrière van de corrupte Flahaut als aanvoerder van het Belgische operetteleger, in dienst van de Waalse werkgelegenheid en zijn eigen kiespubliek. En evenmin over het bekakte TV-optreden van Danny Pieters, die op zijn eigenste terrein, de sociale zekerheid, afging als een gieter tegenover Frank Vandenbroucke. Veeleer gaat het om de actuele poppenkastdimensie van het tweetal zelf, dat als een hengst en een merrie wordt op stal gezet, in de hoop dat er na enig besnuffelen tot de actie wordt overgegaan.

Met zijn kenmerkende aanleg voor symboliek heeft het Paleis de twee hoofden van de federale parlementaire instellingen, kamer en senaat, uit de kast gehaald om de federatie te depanneren. Beiden zitten gevangen in hun functie, verbonden aan die Belgische constructie. Als bemiddelaar heeft Pieters geen enkele speelruimte, behalve deze die hem door zijn status van senaatsvoorzitter is toegemeten. De senaat, hét belegen symbool van de Belgische eenheid… Het lijkt meer en meer op een soap, waarbij iedereen zich afvraagt wat de volgende aflevering in petto houdt. Men kan morgen misschien nog eens de hond van Bart De Wever en de poes van Elio Di Rupo een rondje laten maken. Maar dreigt de N-VA hier haar zelfrespect niet te verliezen? Hoe diep kunnen we nog zakken in het moeras? Het lijkt er immers op dat ze haar republikeinse missie langzaam maar zeker moet inslikken, ten voordele van de zogenaamde redelijkheid en de “staatszin”. Ik vraag me stilaan toch wel af wat de Vlaams-republikeinen in deze partij ervan denken. En ik kan me daarbij niet van de indruk ontdoen dat onderhandelaar Bart De Wever, rond wie uiteindelijk alles draait (“Doet hij het of doet hij het niet?”), in zijn achterhoofd vooral bezig is met de vraag hoe hij die 25% kiezers, in het geval van een eventuele nieuwe stembusgang, allemaal opnieuw voor zijn partij kan laten stemmen. Zoals elke analist ondertussen heeft uitgemaakt, bestaat die 25% namelijk uit vogels van allerlei pluimage: radicale republikeinen (deels uit het Vlaams Belang gemigreerd, maar dat kan ook terug in omgekeerde richting gebeuren), naast zeer gematigde flaminganten (ex CD&V, met dezelfde opmerking), ethisch-conservatieven, de economisch liberaal-denkende middenklasse van ondernemers, zelfstandigen en vrije beroepen (de N-VA als “dokterspartij”!), naast een hoop Vlamingen die het gekonkel en het wanbeleid op het Belgische bestuursniveau (migratie, justitie, verkeer…) hartsgrondig beu zijn, tot en met een flinke portie jong geweld en de klassieke foertstemmen. Maar hoe hou je die bonte verzameling aan de praat? Niet met straffe taal over een Vlaamse staat in Europa, wel met een materialistisch Lamme Goedzak-motto: “Het gaat om uw centen”, met dank aan LDD.
Meteen verschuift het discours van Bart De Wever, en heel de onderhandelingsstrategie, naar het sociaal-economische en financiële zwaartepunt, in de hoop om zijn electoraat solidair te houden. Een verregaande staatshervorming, zonder financiële kado’s aan Brussel, zou m.n. onze eigen Vlaamse welstand moeten veilig stellen. Natuurlijk trekt De Wever hier de kaart van de middenklasse en spreekt hij pure VOKA-taal. Het is een vorm van centenflamingantisme waar op zich natuurlijk wel iets voor te zeggen valt (Wallonië wil niet verarmen, maar Vlaanderen is ook de status van melkkoe beu). Anderzijds gaat autonomie nog over iets meer dan over centen, namelijk over zelfredzaamheid, democratie, levenskwaliteit, en het besturen van de Res Publica op basis van een eigen identiteit. Dat heeft niets met xenofobie of racisme te maken, maar alles met het Kostbare Weefsel waaruit een gemeenschap organisch is opgebouwd, om een term van De Wever himself te gebruiken.
De “emo-waarde” van zelfbestuur, de positieve gevoelsfactor verbonden aan autonomie, en de afkeer van het Belgische wanbeleid, worden momenteel compleet opgeofferd aan de boekhouderslogica. Dat houdt een gevaar in: op een zeker moment zal men vaststellen dat de Vlaming mentaal gewoon niet klaar is om zijn eigen boontjes te doppen. Vanmorgen trok VRT-Radio 1 naar de markt van Dendermonde om mensen naar hun mening te vragen omtrent de huidige politieke situatie. Sommigen stelden duidelijk: “Splitsen die boel!” (dat moeten dan VB-ers of N–VA-ers van de harde lijn geweest zijn). De meerderheid verviel echter weer in het oude geweeklaag over de “politiekers” die meer met zichzelf bezig zijn dan met de mensen die hen kozen. Dat is een veeg teken: de 70 dagen aan de onderhandelingstafel hebben wel een dappere N-VA getoond, maar leveren ook een publieke perceptie op dat het niet vooruit gaat en iedereen maar zijn nummertje opvoert. De volgende stap zou dan wel eens de restauratie kunnen zijn, uit vermoeidheid en afkeer van het politiek theater: als duiveltjes uit hun doosjes zullen dan de traditionele, “staatsdragende” partijen als herboren tevoorschijn komen, te weten CD&V, VLD en SPA, naast het onvermijdelijke aanhangsel Groen! Bij de CD&V is dat ongetwijfeld nu al een stuk van de binnenskamerse strategie: publiek de concurrent N-VA bijvallen, maar tegelijk hopen op de verrotting en de vraag van het volk naar een Belgische relance, die bijvoorbeeld door een zakenkabinet kan ingeleid worden.

Het alternatief: een Vlaams tweetrapsscenario

Het is dus hoog tijd voor sensibilisering. Politiek moet niet alleen stemmen tellen, maar ook aan opinievorming durven doen. De Vlaming moet dus dringend gewezen worden op de politieke, democratische, en zelfs spiritueel-culturele relevantie van een Vlaamse republiek, afgezien van de centenkwestie. Die pedagogische dimensie ontbreekt vandaag compleet, temeer omdat de Vlaamse media schaamteloos de Belgische kaart trekken. Het begon met de voorstelling van het mystiek liefdesduet tussen De Wever en Di Rupo begin deze zomer. Vandaag lezen we in De Standaard dat beiden “tot elkaar veroordeeld zijn”, zoals een koppel dat op elkaar is uitgekeken maar bijeen blijft omwille van de kinderen of de gedeelde bezittingen. Deze beeldvorming rond een “noodzakelijk België” leidt mogelijk bovenvermelde restauratiebeweging in. Men zal, let op mijn woorden, als de onderhandelingen nog wat aanslepen, het volk op straat krijgen en nieuwe Belgavox-evenementen organiseren, om tot nieuwe “eenheid en solidariteit” op te roepen. Het momentum zal dan snel verdampen, de ster van De Wever zal tanen, en de kans op een revolutionair proces (Vlaamse conservatieven spreken liever over een “omwenteling”) zal verkeken zijn.
En als ik over de positieve emo-waarde van vrijheid en onafhankelijkheid spreek, dan bedoel ik nog wat meer dan romantische leuzen: de beeldvorming moet namelijk ondersteund worden door gedegen denkwerk en argumentatie, inclusief research op economisch, juridisch en staatkundig vlak.
In een opgemerkte blogtekst van 4 september refereert VB-volksvertegenwoordiger Gerolf Annemans naar een werkstuk van zijn studiedienst getiteld “02, of de Ordelijke Opdeling van België. Het lijvig document werd in een voorvorm al gepresenteerd op een colloquium in het Vlaams Parlement op 30 januari van dit jaar. Het ademt degelijkheid en serieux uit, en bewijst alleszins dat Vlaamse onafhankelijkheid geen fantasme is van warrige romantici, zoals onlangs Eric Defoort nog wou doen geloven. Het “tweetrapsscenario”, waarbij eerst een soevereiniteitsverklaring door het Vlaams Parlement wordt uitgesproken, en daarna een onafhankelijkheidsverklaring (met grondwet en stichtingsakte van de Vlaamse staat), is wel degelijk realistisch, en staat haaks op de distopische voorstellingen die ons uit Franstalig België tegemoet waaien.
Een blik op de samenstelling van het huidige Vlaams Parlement leert ons bovendien dat CD&V (gesteld dat die partij haar Vlaams profiel wil en kan hard maken), Vlaams Belang, N-VA en LDD ruim aan een meerderheid komen. Daar ligt het probleem niet. Het probleem ligt vooral bij de N-VA zelf, die nog de mentale klik moet maken van Belgische onderhandelaar naar republikeinse actor. De klik, dat een “Vlaams Front” nog iets anders kan betekenen dan een Echternachprocessie met SPA en Groen!. De recente vaststelling van De Wever dat “het Vlaams frond aan diggelen ligt”, is dan ook een absoluut understatement: er is namelijk nooit een Vlaams Front geweest. De natuurlijke bondgenoot van de N-VA, het Vlaams Belang, -electoraal een concurrent, maar nu inderdaad een ideologische bondgenoot-, wordt uit het debat gehouden, wellicht uit angst om zelf in het “cordon” terecht te komen. Maar die angst is achterhaald: het cordon, opgericht in 1989 na Zwarte Zondag, was een geniaal manoeuvre van het Belgisch establishment om een separatistische formatie als “ondemocratisch” te kwalificeren en te isoleren, naderhand met de gulle medewerking van de cultuursector en de media. Dat Vlaams-Belgisch establishment is echter op sterven na dood, kijk maar naar de stilte waarin bv. het ACW zich hult.
Het is dus tijd voor een strategische heroriëntatie in de N-VA-breinen: de onderhandelingstafel verlaten en het Vlaams Parlement initiatieven laten nemen, via een republikeinse unie die de soevereiniteitsverklaring moet forceren. Dit fait accompli zal Franstalig België eindelijk met de neus op de feiten drukken, en dwingen tot een rationalistische afweging. Met name Brussel zal zich moeten beraden of het de francofone kaart (van de verarming) trekt, dan wel met Vlaanderen een soort verbond wil sluiten (het 02-document somt in dat verband een aantal mogelijke vormen op).
Om te vermijden dat dit feuilleton echt eindigt als een farce met de twee oude ventjes uit de Muppet-show, moet het Belgisch paradigma opgegeven worden. Het initiatief is niet meer aan het Hof. Tegelijk is het absoluut noodzakelijk om te werken aan positieve beeldvorming in Vlaanderen rond onafhankelijkheid, naast een uitgebreid imago-offensief op diplomatiek-buitenlands vlak. Nieuwe verkiezingen, ditmaal met een duidelijk V-front als smaakmaker, kunnen dit proces in een stroomversnelling brengen.

Johan Sanctorum

Read more...

Sarrazin en het gen

Thilo Sarrazin is de zoveelste oude socialist die inziet dat het multiculbeleid tot onoverzienbare problemen aan het leiden is. Hij heeft er echter nog een schepje bovenop gedaan.



Ergens in de slotjaren van vorige eeuw dacht de voorzitter van een Vlaams-conservatieve vormingsorganisatie, de Delta-Stichting, er luidop aan om Horst Mahler uit te nodigen als spreker op een volgend Delta-congres. Mahler, ooit advocaat van de extreemlinkse Rote Armee Fraktion, was geëvolueerd tot criticus van extreemlinks in zijn nieuwe gedaante, de multikulti staatsideologie. Kortom, net het soort ongebonden vrijdenker wiens observaties de Vlaming nodig eens moest vernemen. Echter, tegen dat het tijd werd om sprekers voor dat congres uit te nodigen, was Mahler alweer van de kandidatenlijst afgevoerd. Het bleek immers dat hij in rechtse richting was blijven doorevolueren en inmiddels een ongezouten neonazisme omhelsd had. Het thema waarop hij nu hamerde, was niet meer de vrijheid of een aanverwante waarde die door het multiculsysteem bedreigd wordt, maar wel das Reich. Als Duitsers daarover beginnen, gaan niet-Duitsers enig wantrouwen koesteren.

Om dezelfde reden was ik niet enthousiast toen ik de titel hoorde van het boek waarmee SPD-politicus en Bundesbank-bestuurder Thilo Sarrazin het nieuws haalde: Deutschland schafft sich ab. Waarom inzoomen op Duitsland wanneer de daarin behandelde migratie-, integratie- en demografische problematiek juist typisch Europees is? Landen die in WO2 tot het winnende, het verliezende of het neutrale kamp behoorden, worden er gelijkelijk mee geconfronteerd. Wanneer onze media dan nog berichtten dat hij tegelijk Joden en moslimmigranten affronteerde, leek het alsof we hier met een nostalgicus naar damals te maken hadden.

Vergelijkt men de beeldvorming naar het grote publiek echter met een nauwkeuriger feitenweergave, dan komt een gevoelig andere toedracht van de Sarrazin-rel naar voren. De multiculpropaganda probeert bij gebrek aan argumenten haar critici met het nazisme te vereenzelvigen, en daartoe is Jodenhaat een toch wel essentieel criterium. Dat wordt echter moeilijk bij uitgesproken jodenvrienden als wijlen Pim Fortuyn of Geert Wilders, en eigenlijk ook bij Sarrazin, maar men blijft proberen. In dit geval moet een flou artistique in de nieuwsformulering ervoor zorgen dat de lezer de indruk krijgt als zou Sarrazin Joden en immigranten over één kam scheren. Het tegendeel is waar.

Sarrazin behandelt uitvoerig de nefaste rol van de islam in de haperende integratie van immigranten, en daarover kan geen zinnig mens hem nog tegenspreken. Maar hij verwekt opschudding met zijn behandeling van de genetische dimensie van de bevolkingsevolutie. Als leek terzake drukt hij zich schromelijk onnauwkeurig uit door te zeggen dat ondermeer de Joden en de Basken zich door “een gen” onderscheiden. Wel baseert hij zich op populair-wetenschappelijke artikels uit gerespecteerde bron, en hij sluit wel degelijk aan bij de huidige stand van de wetenschap wanneer hij de (zeer complexe, niet uniforme doch statistisch onmiskenbare) genetische component van bevolkingsgroepen erkent. Zo verwijst hij naar de recente ontdekking dat de diverse takken van het Joodse volk, spijts hoopvolle speculaties in tegengestelde zin vanuit pro-Palestijnse hoek, genetisch wel degelijk nauwer verwant zijn met elkaar dan met hun respectieve buurvolkeren.

Tegelijk zou uit grootschalige vergelijking van IQ-testresultaten blijken dat sommige etnische groepen gemiddeld significant intelligenter zijn dan andere. Asjkenazische Joden zouden bovenaan de intelligentieladder staan, gevolgd door Oost-Aziaten en niet-Joodse Europeanen. Toevallig spelen Joden vandaag een prominente rol in deze theorievorming, ondermeer Michael Levin (Why Race Matters, 1997) en Michael H. Hart, die in zijn boek Understanding Human History (2007) de totstandkoming en effecten van collectieve intelligentieverschillen schetst. Bijvoorbeeld, de politiek bevoorrechte uitleg voor de technologische achterstand van Afrika luidt dat deze uit omgevingsfactoren voortkomt, maar Hart wijst erop dat de Maya’s in dezelfde klimaatgordel leefden als de Afrikanen doch wél het schrift, hoogbouw, sterrenkunde en andere beschavingselementen ontwikkeld hebben. Hart verklaart dit door de millennia die de voorouders van de Maya’s in Noordoost-Azië doorgebracht hebben, waar het barre klimaat op vernuft (organisatie, vooruitzien) selecteert.

Bovenop dit overlevingsvoordeel hebben sommige volkeren aan hun goochemste leden nog een extra voortplantingsvoordeel gegeven. Het Chinese examensysteem verleende de schranderste deelnemers het alleenrecht op de ambtelijke loopbaan, met daaraan verbonden een hoog en vast inkomen, dus meerdere vrouwen en bescherming tegen hoge kindersterfte. Rijke Joden, die hun kleinkinderen diezelfde materiële zekerheid konden waarborgen, huwelijkten hun dochters uit aan jongemannen die in de economisch overigens nutteloze Talmoedstudie door geleerdheid en spitsvondigheid uitmuntten. Door dat soort selectie kan de gemiddelde intelligentie van een groep langzaam evolueren.

Sarrazin leidt daaruit af dat “Duitsland dommer wordt” door de invoer van mensen met erfelijk een gemiddeld lagere intelligentie. De Turken zouden gemiddeld al wat minder intelligent zijn, en bij Arabieren en Pakistani’s wordt het verschil met het Duitse gemiddelde echt aanzienlijk. Zelfs de bekering uit de scholingvijandige islam zou hun leerachterstand niet helemaal wegwerken.

Dat standpunt wetenschappelijk beoordelen ligt buiten mijn competentie. Politiek is het te karakteriseren als subversief, en als extra gevoelig wanneer een Duitser het formuleert. Voorspelbaar genoeg is Sarrazin bij zijn partij en bank buitengezet. Gelijk krijgen zou hij uiteraard nooit, maar zijn critici blijven zitten met de last om te bewijzen dat hij geen gelijk heeft.

Read more...

Wie wil nog sterven voor België? (Hoegin)

Dat de Belgische constructie al betere tijden heeft meegemaakt, is wel het minste wat je kan zeggen na de gebeurtenissen van deze week. Het valt echter op dat de Franstalige media zich zonder aarzelen pal achter de Franstalige politici en hun Waals-Brusselse eisen schaarden, terwijl het aan Vlaamse zijde zoeken met een vergrootglas was om een journalist of een commentator te vinden die de Vlaamse eisen van N-VA en CD&V niet al te extremistisch vond. Daarom hieronder enkele korte bedenkingen over aspecten die schromelijk onderbelicht bleven in de Noord-Belgische pers.


⁂
Enkele kranten berichtten over een «combine» die het Paleis verleden week-end opgezet zou hebben om CD&V via de sociale partners onder druk te zetten en de N-VA zo te isoleren. Die combine mislukte, enerzijds omdat Voka, Boerenbond en UNIZO het spel niet wilden meespelen, anderzijds omdat ook ACW paste. En eigenlijk mislukte de combine – als er al een combine was – zelfs grandioos, omdat ze Voka, Boerenbond en UNIZO zelfs een platform verschafte om N-VA en CD&V openlijk en moreel te ondersteunen. Dat zal dus wel nooit de bedoeling geweest zijn. Van de combine bleef niets mee over, tenzij een bijzonder afgemeten ontkenning met de staart tussen de benen door Thomas Leysen, voorzitter van het VBO, dat vooral bevestigde dat van de Brusselse salons en de Belgische haute finance vandaag nog maar weinig rest. Koning Albert II hoeft dus alvast op hen niet meer te rekenen om zijn troon overeind te houden. Wie zou zoiets een paar jaar geleden hebben durven voorspellen?

⁂
Al even opmerkelijk was dat ook het ACW liever de Belgische boot even afhield. Vóór de verkiezingen was Luc Cortebeeck nochtans niet te beroerd geweest om een niet mis te verstaan kiesadvies uit te delen. Vandaag speelt men echter liever op veilig. Blijkbaar beseft men in het ACW-hoofdkwartier dat zij er niets bij te winnen hebben de Vlaamse kiezer nog eens uitgebreid te schofferen aan wat misschien wel eens de vooravond van de Vlaamse onafhankelijkheid zou kunnen zijn. Opnieuw een pijnlijke vaststelling voor het Paleis dus: ook voor het ACW is het hemd nog steeds nader dan de rok, en is men niet bereid te sterven voor België. Auw.

⁂
Nog een bedenking over die combine: wat zou men eigenlijk in de Waalse volkscafés vinden van die PS-voorzitter die dus samenspant met een koning en enkele Belgische financiële toppen? Slim gevonden van hem om hun werkloosheidsuitkeringen veilig te stellen? Waar zijn trouwens de durvers-journalisten die hun stoute schoenen eens aantrekken om in die volkscafés enkele van die bedenkingen voor te gaan leggen? Wat vindt men er daar bijvoorbeeld van dat de PS en het cdH een gelijkheidsteken plaatsen tussen financiële zelfstandigheid en de verarming van Wallonië en Brussel? De verdediging van de rechten van de Franstaligen in hun villa's in Vlaams-Brabant? Of de vette blanco cheques voor Brussel, waarvoor men blijkbaar zelfs de Belgische unie (en dus de Waalse werkloosheidsuitkeringen) op het spel wil zetten? Het zou bijzonder interessant zijn om dat allemaal eens te weten te komen, maar ik heb zo'n vermoeden dat men er niet spontaan de Brabançonne zal aanheffen bij het aanhoren van al die vragen.

⁂
Hoeveel jaren wordt de Vlaamse kiezer nu al niet verteld, ingeprent, ingedramd, dat de financiële transfers van Noord naar Zuid niet bestaan, tenzij in de enge geesten van enkele bekrompen en extremistische Vlaams-nationalisten? En dat, als ze toch zouden bestaan, ze verwaarloosbaar klein zijn, al jarenlang afnemen, door de vergrijzing wel eens zouden kunnen omkeren in een verre toekomst, en hoe dan ook moreel superieur zijn aan een model waarbij iedereen voor zijn eigen kosten zou instaan. Dat plaatje valt echter niet te rijmen met de verbetenheid waarmee de Franstalige partijen de afgelopen dagen verkondigd hebben dat fiscale autonomie Wallonië en Brussel in een uitzichtloze armoede zou storten, en voor hen dus onaanvaardbaar is. Blijkbaar zijn die transfers dan toch niet zo onbeduidend. Blijkbaar nemen ze ook niet af. Laat staan dat ze in een verre of nabije toekomst zouden kunnen omkeren, want dan zouden de Franstalige politici wel gek zijn om fiscale autonomie af te wijzen. Tenzij ze natuurlijk willen wachten tot ze de laatste eurocent uit Vlaanderen hebben kunnen melken. Van de morele superioriteit van de Belgische Unie blijft in ieder geval bitter weinig over na al die overtuigende argumenten van de Franstalige partijen. En vooral: geen enkele Noord-Belgische journalist die bereid is bij dit alles eens op de implicaties te wijzen voor het gewest of de gemeenschap die vandaag de pecunia levert voor het onderhoud van die twee anderen.

⁂
Ook al opvallend: de lichtheid waarmee de Franstaligen kunnen dreigen met het einde van België. De gevatheid van Laurette Onkelinx bijvoorbeeld, als Bart de Wever cynisch opmerkt dat België dan misschien maar gesplitst moeten worden. Zij houden daar geen rekening mee, neen, zij zijn dat al aan het voorbereiden! Vergelijk dat maar eens met de schroom van Bart de Wever om nog maar over de eventuele mogelijkheid van het einde van België in een verre tot zeer verre toekomst te spreken, en dan zelfs nog maar in termen van een soort van zelfverdamping in de Europese Unie. Zelf denkt de straks veertiger het zelfs niet meer te zullen meemaken. (Men zou kunnen zeggen dat het meer zegt over zijn persoonlijke levensverwachting dan die van België.) Maar voor een goed begrip: het zijn wel degelijk PS en cdH die zich telkens weer willen opwerpen als de hoeders van de Belgische unie en de slachtoffers van die verfoeilijke Vlaamse separatisten.

⁂
Ja, en dan was er nog die commentatrice die opmerkte dat Bart de Wever en Elio di Rupo vroeg of laat voor een Belgisch regeerakkoord zullen moeten zorgen, omdat dat nu eenmaal moet. Ze zouden van de kiezer een mandaat gekregen hebben om België te besturen, lees: niet te splitsen. Daar zitten dus die universitaire beroepsschrijvers die van zichzelf menen dat zij de intellectuele bovenlaag van Vlaanderen vormen, en vooral zeer progressief zijn in alle mogelijke aspecten. Maar zich even losmaken uit het referentiekader van 1831 – geen datum uit de vorige eeuw, maar de eeuw daarvoor dus – dat is een beetje teveel gevraagd voor hen. Laten we echter even doorspoelen naar het Tsjecho-Slowakije van 1992, voor ons achttien jaar terug, voor hen 161 jaar vooruit. Noch de Tsjech Václav Klaus, noch de Slowaak Vladimír Mečiar hadden bij de laatste Tsjecho-Slowaakse verkiezingen van hun kiezers een mandaat gekregen om het land te splitsen, maar toch deden zij dat, zonder dat iemand daar vandaag op zou willen terugkomen. Pikant détail: Vladimír Mečiar wilde alleen maar een confederale staatsstructuur. Václav Klaus stelde hem echter voor de keuze: ofwel een sterke federatie, ofwel separatisme. Ziet er iemand parallellen?

⁂
Uitval van Joëlle Milquet: slechts twee – 2 – Vlaamse partijen verwierpen het laatste compromisvoorstel van Elio di Rupo. Je vraagt je dus af waar N-VA en CD&V het lef eigenlijk vandaan haalden om zich te verzetten tegen die overweldigende meerderheid van Franstalige partijen, sp.a en Groen!. Detail dat Joëlle Milquet liever niet vermeldt: de drie Vlaamse partijen die niet uitgenodigd waren op het overleg verwierpen óók het compromisvoorstel, de één in al wat sterkere bewoordingen dan de andere. En zelfs een stand van vijf tegen twee is in feite nog flatterend voor sp.a en Groen!, want samen vertegenwoordigden zij bij de laatste verkiezingen helemaal geen twee zevenden van de Vlaamse kiezers, doch slechts minder dan een kwart. Geen Noord-Belgische journalist die het aandurft dat even aan te stippen. Maar de partijen die het laatste voorstel van Elio di Rupo niet lusten vormen dus bij lange na niet een extremistische minderheid in Vlaanderen die maar beter zou inbinden, maar wel een overweldigende meerderheid vergeleken met de twee meelopers van de Franstalige partijen.

⁂
Het is trouwens walgelijk om zien hoe uitgerekend die twee partijen die zouden moeten opkomen voor de belangen van de kleine man en vrouw in de straat, zonder verpinken zuurverdiend Vlaams belastinggeld willen uitdelen aan de Franstaligen in Brussel en een volledige uitverkoop van Vlaams-Brabant willen organiseren om toch maar via het Belgisch niveau Vlaanderen een links beleid te kunnen opleggen. Om over hun eco-fetisjisme – een CO₂-parameter in de verdeelsleutels van de financieringswet!? – nog maar te zwijgen. Is dat sociaal? Is dat progressief? Of democratisch en legitiem? En dan zoals een Wouter van Besien met een uitgestreken gezicht op TV nog staan liegen ook, om te verdoezelen dat niet Bart de Wever maar hij er tijdens de onderhandelingen grotendeels voor spek en bonen bijzat omdat Frans voor hem nu eenmaal een beetje een moeilijke taal is. Nog veel tartines eten, en misschien dat het verstand er met de jaren dan toch nog zal willen doorkomen, beste Groen!-voorzitter!

⁂
«De koning houdt het ontslag van de preformateur in beraad.» «Het komt nu aan de koning toe een nieuwe benoeming te doen.» Zelfs republikein – nog steeds? – Bart de Wever schakelde zich de laatste dagen volledig in in het Belgische referentiekader en daarmee ook de koninklijke poppenkast van Laken. Het zijn echter uitspraken die vandaag nog uitgesproken kunnen worden door anderen dan stand-upcomedians om de eenvoudige reden dat je je nog wel kan voorstellen dat koning Albert II 's avonds, met de voeten in de pantoffels en starend naar het TV-scherm, zich daar zo een beetje zit te beraden naast zijn Paola. Wie zou het de goedhartige opa willen misgunnen? Ik wil zelfs niet uitsluiten dat hij af en toe al eens zelf een voorstel durft te lanceren om uit de politieke impasse te geraken, waarna zijn entourage hem met de glimlach op het gezicht toch maar op betere gedachten brengt. Maar ga maar eens voor de spiegel staan en probeer het eens te zeggen zonder in een bulderlach uit te barsten: «Koning Filip I houdt het ontslag van de preformateur in beraad.» Dat ze zich maar klaarhouden om extra treinen naar Brussel in te leggen de dag dat zoiets zich zal voordoen, want daar zal veel volk naar willen komen kijken. Bart de Wever denkt echter niet dat hij het einde van België nog zal mogen meemaken, ook al pocht Laurette Onkelinx dat zij dat al naarstig voorbereiden.

⁂
Op de valreep binnengelopen: de koning benoemt Danny Pieters en… André Flahaut tot bemiddelaars. Of er bij die bemiddelingen ook obussen ingezet zullen mogen worden is op dit ogenblik nog niet duidelijk, maar men kan wel veilig stellen dat alle hoop nog niet verloren is. Ja toch?

Read more...

Gezegende Ramadan!

Moeten wij alles goedkeuren omdat het nu eenmaal bij een religie behoort? Staan religieuze gebruiken boven het oordeel van de rede? De vraag stellen is ze beantwoorden. Beoordelen wij bijvoorbeeld eens vrijmoedig de islamitische vastenmaand.



De negende maand in het moslimjaar, Ramadan of eigenlijk Ramadhân, is de vastenmaand: geen eten of drinken van zonsopgang tot zonsondergang. De naam betekent “hitte”, en in vrome predikingen legt men dat uit als de brandende zuivering die een maand van verstervingen bewerkt. Zoals het Sanskrit woord tapas, “hitte”, inderdaad ook “zelfkastijding” betekent. Maar een maand noemen naar de subjectieve ervaring van een religieus gebruik, is dat niet wat vreemd? Denkend aan termen als “hooimaand”, “oogstmaand” e.d., zou men eerder een verwijzing naar de jaarfase in de natuur verwachten, en daarom wordt Ramadan vaak uitgelegd als oorspronkelijk de naam van “kennelijk een zomermaand”, aldus Wikipedia. Als de Arabieren net als de Joden hun kalender baseerden op die van het eveneens Semitisch-sprekende Babylon, bakermat van de sterrenkunde, dan viel hun nieuwjaarsfeest na het begin van de herfst (net zoals de dag voor hen bij de vooravond begon), en dan omvatte de negende maand doorgaans de zomerzonnewende, in Arabië inderdaad schroeiend heet.

Er is echter een gegeven dat daartegen pleit. De islamitische tijdrekening begint met de hidjra, de “migratie” van Mohammed naar Medina in 622. Zijn aankomst in een voorstad van Medina viel op 8 Rabi’ al-Awwal, de derde maand, of 66 dagen na het nieuwjaarsfeest op 1 Muharram. Islamitische standaardwerken laten die datum overeenkomen met de Juliaanse datum 20 september, de nieuwjaarsdag dus op 16 juli, de zichtbare verschijning van de eerste nieuwe maan na zomerzonnewende. Het jaar beginnen in de zomer is wat ongewoon: zoals men naargelang de context de dag kan laten beginnen op de vooravond, om middernacht of bij dageraad, maar nooit ’s middags, zo zijn er kalendersystemen die het jaar laten aanvangen in het begin van herfst, winter of lente, maar nooit in de zomer. Eén uitzondering: de oudste Indiase kalender, een boerenkalender zonder sterrenkunde, begon het jaar met het regenseizoen (varsja, sindsdien ook een woord voor “jaar”), eind juni. Misschien is dat gebruik in het regen-arme maar nabije Arabië overgenomen?

In ieder geval viel Ramadan dan altijd ongeveer samen met onze maand maart. Christenen hielden dan hun vasten, maar ook de heidense Arabieren deden zoiets. Het was tijdens een vastenretraite in een grot buiten Mekka, in 610, dat Mohammed zijn eerste ingebeelde ontmoeting met de engel Gabriël had, begin van de Koran-“openbaring”. De keuze van het wintereinde als vastenmaand komt waarschijnlijk uit de antieke geneeskunde. Die schreef vastenkuren voor, niet als zelfkastijding maar als lichaamsreiniging, en merkte proefondervindelijk dat dit de geschiktste tijd van het jaar is. Hedendaagse kuurdokters vinden dat nog steeds.

De kalenderhervorming van Mohammed stuurde deze gezonde regeling echter in de war. De Ramadan en alle islamitische feesten zijn niet meer gekoppeld aan een bepaald jaargetijde maar trekken nu achterwaarts het hele zonnejaar rond, in een cyclus van ongeveer 33 jaar. Het begin van het eerste islamitische jaar viel ruim na zomerzonnewende, dat van het tweede, 12 maanomlopen later, ook nog. Nog eens 12 maanomlopen (of 354,37 dagen) later zou de nieuwe maan echter vóór de zonnewende vallen. Wat men dan deed in de meeste antieke kalenders, was een schrikkelmaand inlassen, een dertiende maand, om vervolgens het nieuwe jaar op zijn juiste tijd te laten beginnen. Met 7 extra maanmaanden per 19 zonnejaren kon men beide cycli duurzaam coördineren.

Maar toen greep Mohammed in: hij schafte in 624, in het vooruitzicht van wat de eerste schrikkelmaand van de moslimtijdrekening had moeten worden, de schrikkelmaand af. Omdat niet iedereen hem daarin volgde, zette hij dat later nog eens als “openbaring” in de Koran: "Het aantal maanden is bij God 12 maanden volgens de teboekstelling op de dag dat Hij de hemelen en de aarde schiep.(...) Het invoegen van een schrikkelperiode is enkel maar ongeloof waarmee zij die ongelovig zijn tot dwaling gebracht worden." (9:36-37)

Mohammed begreep blijkbaar de zeer elementaire sterrenkunde waarop zijn voorouders hun kalender gebaseerd hadden, niet. De enige werkelijk islamitische toevoeging aan de wetenschap is de domme vervanging van een realistische kalender door één die blind gefixeerd was op het symboolgetal 12, “het getal dat God heilig verklaard heeft”. Daardoor beweegt het islamitisch maanjaar jaarlijks ongeveer 10,87 dagen achteruit ten opzichte van het zonnejaar (365,24 dagen). En daardoor valt de vastenmaand soms in volle zomer, wanneer het zeer ongezond is om een bloedhete dag lang niets te drinken.

Ramadan is schadelijk voor de gezondheid. Op zich is een collectieve vastentijd een prachtige uitvinding: de democratisering van de ascese, anders het monopolie van monniken, in een haalbare gematigde dosis. Maar wat de islam ervan maakt, is welhaast het tegendeel. ’s Morgens verwaarlozen moslims hun normale routine om zich vol te proppen, ’s middags werken ze zich in het zweet zonder hun lichaamsvochtigheid op peil te houden, en vlak voor het slapengaan schransen ze zich nog eens vol. Terwijl kuurdokters erop hameren dat je met een lege maag moet gaan slapen.

Kortom, de Ramadan is onwetenschappelijk en ongezond. Het is onzin om moslims een fijne Ramadan toe te wensen, zoals een Belgisch overheidsbedrijf doet. Wel kan je hen een spoedig en weldoend einde van de Ramadan toewensen. En beter nog, de algehele vervanging van de Ramadan door een gezondere en meer wetenschappelijk getimede versterving.

Read more...

"En als we nu eens vergiffenis zouden schenken.."

Zijn Vangheluwe en Danneels de uitzondering of de norm?


Met de publicatie van de “Danneels-tapes” (een vertrouwelijk gesprek tussen gepensioneerd aartsbisschop Godfried Danneels, de Brugse ex-bisschop Roger Vangheluwe die zijn neef jarenlang sexueel misbruikte, en het slachtoffer zelf, aangeduid als S, die alles in het geheim opnam en naar De Standaard doorspeelde), is de Vlaams-katholieke pedofiliekwestie in een nieuwe fase getreden. De kardinaal blijkt namelijk te liegen, ook vandaag nog, en bevindt zich in staat van zonde. De vraag of de prelaat juridisch iets kan ten laste gelegd worden (waar hij met een batterij goede advocaten sowieso uitgeraakt), moet voor een gelovige toch veruit overstegen worden door de moreel-religieuze anomalie van een aartsbisschop die de tien geboden feestelijk aan zijn laars lapt. Of is dat toch niet zo abnormaal? Zijn Danneels en Vangheluwe rotte appels, of is heel de mand rot?

Ego te absolvo

Tot een jaar geleden gold kardinaal Godfried Danneels (en kranten als De Standaard hebben daar volop aan meegewerkt) als een model van deugdzaamheid, een haast onmenselijk prototype van modern pastoraat: minzaam, begrijpend, tolerant, relativerend, bereid tot een kwinkslag, maar toch vroom, rechtuit, principieel. Dit professioneel opgebouwd imago (want dat is het) was sowieso een opgetrokken façade, kaderend in het PR-verhaal van een leeglopende kerk die terrein tracht terug te winnen. Heel de Danneels-iconografie van de ideale dorpspastoor blijkt een maskerade geweest te zijn, een theatrale pose, ineengezet met behulp van professionele communicatiespecialisten. Onvermijdelijk roept dit reminiscenties op aan die andere periode waarin de katholieke kerk in het verweer was, en tot een uitzonderlijke face-lift-campagne overging: de 16de eeuwse contrareformatie en de propaganda fidei. De Lutheraanse dissidentie tegen de aflatenhandel en de hypocrisie van de toenmalige clerus gaf namelijk aanleiding tot een nog veel grotere zwendel die onrechtstreeks tot onze moderne beeldcultuur, de “communicatiewetenschap” en de logica van de massamedia zou leiden: een barokke explosie van (beeld)verhalen waarin het effect primeerde. Niet de bezinning, bewustwording en de persoonlijke piëtiteit waren hoofdzaak, wel fascinatie en manipulatie vanuit het onmiddellijke en zichtbare icoon. De propaganda (van oorsprong dus een Jezuïtische term) hanteert de leugen als weg naar de waarheid en huldigt een Machiavellistische strategie van het doel dat de middelen heiligt. Deze ontdubbeling van de moraal is de ruggengraat van het machtsinstituut “Kerk”. Niet alleen de leugen is gepermitteerd voor het goede doel: elk van de 10 geboden krijgt kleine lettertjes met uitzonderingsregels. Het adagium “Gij zult niet doden” kon zo probleemloos omzeild worden in massaslachtingen als de kruisvaarten en in het verbranden van ketters en zogenaamde heksen.
In dat perspectief is een wereldlijke macht, die met harde hand dogmatisch regeert en de aardse tuin permanent uitwiedt, noodzakelijk, tot en met het instellen van de staatsgodsdienst. De scheiding van kerk en staat is niet verenigbaar met combattieve religiositeit,- de verwantschap tussen christelijk fundamentalisme en de islam valt hier op (waar eveneens de leugen getolereerd wordt, indien nuttig voor de verbreiding van het Ware Geloof). Het persoonlijk geloof op zich is dus voor het katholicisme ontoereikend: het moet zich institutionaliseren, het moet begeleid, geïndoctrineerd en desnoods met dwang opgelegd worden, want Satan loert (Danneels, in een vroeger Humo-interview: “Satan, Diabolus, ik heb nooit aan hem getwijfeld…”). Van daaruit tenslotte is de Machiavellistische praxis van een sluwe en retorisch behendige clerus onvermijdelijk. Ook de leugen kan een middel zijn om de waarheid te verspreiden, zoals het geweld een middel is om de Vrede Gods te verwezenlijken: Satan moet als het ware met zijn eigen middelen bestreden worden.
Uiteraard opent dit de deur voor een Christendom van de haat, de dubbelzinnigheid, het geheim, de doofpot. Ooit las ik in diezelfde Standaard een vooraanstaand cultuurjournalist opperen dat heel de inquisitie en de heksenvervolging toch maar “spijtige” randfenomenen waren van het Westerse Christianisme. Natuurlijk is dat niet zo, anders zou men evengoed kunnen stellen dat de concentratiekampen maar een jammerlijke ontaarding van het originele nazisme betekenen. De Malleus Malificarum (“Heksenhamer”, het middeleeuwse handboek voor de heksenjacht waarin de vrouw als instrument van Satan wordt beschreven, en waar zeer nauwgezet de folterprocedures worden aangegeven) is geen accident maar behoort tot de normale ontwikkeling van een neo-Platonische religie die het lichaam veracht en de natuur opvat als de voortuin van Satan (met de bijbelse appelscène als absoluut model).
Als De Da Vinci Code (Dan Brown, 2003) één onbetwistbaar historisch gegeven naar voor brengt, dan is het wel het vermogen van het Christelijk kerkinstituut, doorheen de eeuwen, om de waarheid naar zijn hand te zetten. Ergo: binnen zijn personage valt Godfried Danneels niets te verwijten. Hij doet wat zijn voorgangers al eeuwen lang deden.

“Laat de kleinen tot mij komen…”


Dat brengt ons tot een tweede bedenking rond de tapes: de virtuoze, rekkelijke omgang met begrippen als schuld, berouw en vergiffenis. Andermaal is hier het onderscheid tussen de leer van Luther en het katholicisme van belang. Voor de eerste is schuld niet afkoopbaar, noch uitwisbaar door het sacrament van de biecht, door Luther terecht gebrandmerkt als retorische flauwekul. Het is al te gemakkelijk om eerst vijf moorden te plegen en dan even te biechten te gaan. Voor het protestantisme en het calvinisme moet de schuldvraag daarentegen steeds hernieuwd worden, in plaats van de witwassing tot dagelijks ritueel te banaliseren. Weliswaar kan een proces van diep berouw tot een loutering leiden, maar van een excuusformalisme is geen sprake. Complete genocides worden immers op die manier uit het collectief geheugen gewist, zoals de Australische regering zich op 13 februari 2008 “verontschuldigde” tegenover de aboriginals omwille van de begane moordpartijen door Britse kolonisten in de 18de en de 19de eeuw.
Het hedendaagse excuuscynisme, zeer verbreid in de politiek, volgt uit de katholieke opvatting van het biechtsacrament. Het ogenschijnlijk perverse voorstel van Godfried Danneels om “vergiffenis te schenken” is dus theologisch én politiek nog zo slecht niet bekeken. Want wat zegt het evangelie van Johannes? "Wier zonden gij vergeeft, hun zijn ze vergeven, wier zonden gij niet vergeeft, hun zijn ze niet vergeven." (Joh. 20, 23). Als er dus iemand gevonden wordt die de absolutie wil geven, dan is er de facto ook geen zonde meer. Het slachtoffer hoeft daar zelfs niet bij betrokken te worden. Nu gij.
Naadloos glijdt deze schuldflexibiliteit over in een broeierige sexuele moraal. Men kan heel zijn leven jongetjes verkrachten, zolang men maar op zijn sterfbed alles opbiecht. Kinderen verzinnebeelden daarenboven de onschuld van de engel, ze ontplooien dus een eigen attractiviteit, zoals het Evangelie volgens Markus 10, 13 – 16 aangeeft:
“Eens brachten de mensen hun kinderen bij Jezus, met de bedoeling dat hij ze aan zou raken. Maar de leerlingen stuurden ze terug. Toen Jezus dat zag, zei Hij verontwaardigd: ‘Laat die kinderen toch bij Mij komen en houd ze niet tegen. Want het Rijk van God behoort aan hen die zijn zoals deze kinderen. Voorwaar, ik zeg u: Wie het Rijk van God niet aanneemt als een kind zal er zeker niet binnengaan.’ Toen omhelsde Hij hen en zegende hen en hij legde hun de handen op.”

Wat leert ons deze veel geciteerde passage? Dat het omhelzen van kinderen in se niet zondig is, en ons zelfs in de hemel brengt. Zij manifesteren zich als cherubijnen, en maken onszelf terug tot kind. Het aanraken van de kinderlijke onschuld doet ons delen in die onschuld. Maar dat is buiten Freud, de zwakte van het vlees en het celibaat gerekend (ingesteld in volle contrareformatie, op het Concilie van Trente in 1563). Want de sexuele opwinding die hiermee gepaard gaat, maakt de priester tot weerloze slaaf van zijn onderdrukte driften. Wie kan hier soelaas brengen? Inderdaad: de cherubijn zelf, die zich in de fantasie van de dader vrijwillig aanbiedt, tot en met fellatio en anale penetratie. Eén enkele keer levert het genietbare poëzie op, zoals “Dien Avond en die Rooze”, een liefdesdicht van priester-leraar Guido Gezelle aan zijn leerling Eugène Van Oye:

Noch nooit een blom zo schoon, van u
gezocht, geplukt, gelezen,
als die dien avond blonk op u,
en mocht de mijne wezen!

De Rooze moet dus gezocht, geplukt en gelezen worden; en gezien de duivelse status van de vrouw gaat het meestal om piemeltjes. Zo wordt de homo-erotische, rituele vereniging met de engel een apart, geheim en apocrief sacrament op zich, voorbehouden aan de clerus. Het kind en de jongeling moeten onschuld brengen maar creëren tegelijk nieuwer schuld. Veel sterker dan de biecht is de recidive dan een verslavende vorm van zelfterapie: het rijke Roomse leven is complex en gecompliceerd, niet toevallig was het celibaat een mikpunt van Lutheraans protest.
Ik vermoed dat psychiaters als Peter Adriaenssens nauwelijks beseffen hoe verwrongen de sexualiteit van katholieke geestelijken in elkaar steekt. Wie het zeker wél weet is Godfried Danneels, die zich in de tapes tegenover Roger Vangheluwe zeer begrijpend opstelt. De Cherubijnen zijn overigens welwillender dan velen van ons aannemen. Direct na de bekentenissen van bisschop Van Gheluwe vertrok een cohort Vlaamse misdienaars vrolijk op bedevaart naar Rome, om op de knie van de paus te gaan zitten.

Rond den Heerd

Tenslotte wil ik nog iets kwijt over de typisch Vlaamse context van deze semi-religieuze zeepopera. De generatie die het in Vlaanderen nu voor het zeggen heeft –veertigers en vijftigers- is nog altijd door Jezuïeten gekneed, ik ken er haast geen andere. Dat weegt op onze intellectuele groeikansen, als volk, als gemeenschap. Het is veelzeggend dat slachtoffer “S” van de tapes tot in den treure heeft geprobeerd om de zaak te regelen met de clerus die hem dit gelapt heeft. De religieuze autoriteit blijft dus voor een hele hoop mensen het intellectuele referentiepunt, ook in de lekenstaat. Ze verklaart de schandaalsfeer die nu heerst, rond iets wat normaal gezien een gerechtelijke afwikkeling moet krijgen.
Het fenomeen van de kerkelijke macht die zich naast en boven de wereldlijke macht plaatst, was al het voorwerp van de middeleeuwse investituurstrijd, maar heeft in het Vlaanderen van de 19de en eerste helft 20ste eeuw een heel eigen, anti-emancipatorische rol gespeeld. Heel de Vlaamse beweging is van origine een pastoorsideologie, gecentreerd rond de kerktoren. Ik citeerde Gezelle, we kunnen er nog honderd anderen aanhalen, “priester-dichters” zoals Hugo Verriest, fanatieke ultramontanen zoals Albrecht Rodenbach, tot en met Cyriel Verschaeve, de man die vanop de kansel de katholieke plattelandsjeugd naar het oostfront joeg. Allen hebben ze geprobeerd om, rond de parochiekerk heen, een dam te leggen tegen het goddeloze verlichtingsdenken uit het Zuiden én tegen het protestantse criticisme uit het Noorden. De macht van deze dorpspotentaten in het verpauperde Vlaanderen van de 19de eeuw was vrijwel absoluut op politiek, sociaal en religieus vlak. Ik zeg niet dat er onder de soutane altijd wat bewoog. Het gaat, veel erger nog, om het conserveren van intellectuele duisternis, een geborneerd obscurantisme dat sinds 1830 door een deel van de lagere clerus werd beoefend. De Vlaming moest gelovig blijven, naar de aarde en het platteland gericht, en onderontwikkeld, “Rond den Heerd”, zoals het door G. Gezelle gestichte tijdschrift heette. Dat kwam het Belgische regime en het oer-katholieke Hof goed uit, daarom werden de flamingante pastoors gedoogd.
Godfried Danneels is een verre uitloper van dat verstikkend paternalisme, getuige daarvan de onvergetelijke openingszin op de tapes “Zeg ne keer…”. Auteurs zoals Hugo Claus hebben al in de late jaren ’50 van vorige eeuw deze tirannie van de dorpspastoor, met zijn leugenachtige retoriek, briljant geschilderd (“Omtrent Deedee”, “Het Sacrament”), maar voor de rest bleef heel de Mei ’68-beweging, die zogezegd komaf ging maken met de kerktorenmentaliteit, een tamelijk puberale opstand van misdienaars, met ex-seminarist en salonrebel Paul Goossens als absoluut prototype.
De Vlaamse kerktorenmentaliteit leeft en bloeit, samen met zijn schaduw, de links-vrijzinnige tegenkerk waarin het gros van de culturele sector is verzameld. Dat is veel verontrustender dan de Danneels-tapes op zich. We gaan mentaal niet vooruit, daarom mislukken we ook politiek, zoals vandaag overduidelijk blijkt. Wat we nodig hebben is een verlicht heidendom, of desnoods een zelfbewust protestantisme, maar geen postmoderne kwezelarij à la Rik Torfs en evenmin een modieus-links laicisme dat elke zingevingsdiscussie uit de weg gaat.

Ondertussen doet Roger Van Gheluwe boete in de abdij van Westvleteren, of all places. Weer een straf die eindigt als genot. Als dat geen engelen doet zingen…


Johan Sanctorum

Read more...

Wie zaait, die oogst...

Het is opnieuw zover. Elio Di Rupo trok gisteren terug naar de Koning om vandaag op de proppen te komen met een persconferentie, een 'Ik doe voort maar kijk ik heb mijn ontslag aangeboden dus is het menens want de vorige crisis was blijkbaar onvoldoende'-moment.

Als Elio Di Rupo zijn preformatie niet afwerkt dan dreigt er nog meer politieke & institutionele crisis want na hem zijn er maar weinig alternatieven. Ik zie Bart De Wever niet optreden als formateur noch als preformateur. Caroline Gennez heeft er de politieke macht niet voor en de CD&V zit nog met het Leterme-debacle, de enige overblijvers zijn Didier 'Non Jamais' Reynders en Joëlle 'Non' Milquet tenzij Alexander De Croo het wil proberen.

Het eerste dat mij niet zint is dat de 'sociale partners' nu in stelling worden gebracht om de situatie te deblokkeren, dat kan enkel gericht zijn op de CD&V en misschien N-VA. De situatie heeft wel verduidelijkt dat Groen! en SP.a helemaal geen communautaire partijen zijn die gemakkelijk Vlaamse zieltjes durven uit te verkopen. De positie van OpenVLD blijft alsnog onduidelijk, terwijl zij theoretisch één van de wisselpartners zijn langs Vlaamse zijde.

De onderhandelaars zijn gestruikeld over 'BHV' en het probleem 'Brussel'...of zijn ze gestruikeld over het compromis van de financieringswet?

Het compromisvoorstel 'BHV' van Elio Di Rupo omvatte - blijkbaar - een betaling van een jaarlijks vastgelegde schijf van 300 miljoen € met een optionele schijf van 200 miljoen € in ruil voor de splitsing van BHV. De zuiverheid van de splitsing blijft onduidelijk, waar is dat Franstalige inschrijvingsrecht in de taalfaciliteitengemeenten naartoe dat de afgelopen dagen op tafel zou hebben gelegen?

In alle geval, na het slikken van het compromis over de hervorming van de financieringswet met een blokkering middels 12 principes is de N-VA samen met CD&V nu op de rem gaan staan...terecht overigens. Hoe kan je nu 300 miljoen € (met optioneel 200 miljoen €) gaan inschrijven terwijl er maar een flinterdun compromis bestaat rond de financieringswet waarin de 'autonomie' en 'responsabilisering' gefnuikt worden door allerhande principes waaronder 'geen verarming' en geen 'fiscale concurrentie'. Het compromis rond de hervorming van de financieringswet leek op een contradictio in terminis en lijkt ook zo met het huidige 'BHV compromis'.

Wantrouwend vertrouwen.

Het is opvallend hoe er van de afgelopen akkoorden NIETS op papier staat, dat is op zich al een blijk van wantrouwen. Vooral dat Elio Di Rupo al eerder in de preformatie een samenvatting had opgesteld met alle opvattingen & meningen rond de noodzakelijke hervormingen waarvan de Vlamingen een mondelinge briefing kregen en de Franstaligen een schriftelijke nota...

Elio Di Rupo wees tijdens zijn persconferentie terloops op dat de problemen rond de 'overheidsfinanciën' belangrijker zijn dan de Institutionele hervormingen, maar omdat sommigen een andere mening hadden is men hiermee begonnen. Het moet frustrerend zijn om geen Premier te kunnen worden omdat die Vlamingen maar blijven zagen over hun institutionele hervormingen, nietwaar Elio? Er moet nog 25 miljard € gevonden worden over de komende jaren aldus Elio Di Rupo...maar daarnaast gaat men 1.2 à 1.5 miljard € extra uitdraaien voor 'Brussel' gespreid over de komende vier jaren, hoe geloofwaardig is dit?

"Niemand kan zijn standpunten eenzijdig opleggen aan de andere partijen" zei Elio Di Rupo. Algemeen interpreteert men deze uitspraak als een refus van het private overleg tussen PS & N-VA. De N-VA mag haar standpunt niet doordrukken via de PS en de PS zal dat niet doordrukken naar de overige partners terwijl deze en enkele Noord-Belgische partijen akkoord gaan met het 'compromis op tafel'. Alleen vergeet Elio de stille reserve van 26 zetels - zelfde aantal als de PS - bestaande uit VLD (13), Vlaams Belang(12), LDD (1). De laatste twee zullen de N-VA lijn in zekere mate volgen, de VLD vermoedelijk ook. De vraag is eerder: wie legt zijn standpunten aan wie op? De Franstaligen met collaboratie van enkele Noord-Belgische linkiewinkies aan CD&V en N-VA of deze laatsten aan de Franstaligen?

De Franstaligen vinden van zichzelf dat ze al veel hebben toegegeven, 15 miljard € aan bevoegdheden gaan naar de gewesten & gemeenschappen in het kader van de huidige staatshervorming. De financieringswet zal men trachten te hervormen. Hun eisen voor BHV zijn fel verzwakt tegenover vroeger. Alleen beseffen ze blijkbaar niet dat hun 15 miljard € aan beleidsmogelijkheden 3 jaar te laat zijn, dat waren de eisen van 2007. De situatie is nu anders en ondertussen is duidelijk geworden dat er een nog meer diepgaandere Staatshervorming nodig is.

'Een politieke en institutionele chaos dreigt' aldus Elio Di Rupo. Is dit een 'Staatsmanschapuitspraak' om anderen zover te laten komen om het 'compromisvoorstel BHV' nog te versoepelen? Je weet nooit dat er een extra rondje cinema nodig is. Is dit een poging om binnen de CD&V-rangen verdeeldheid te zaaien, een waarschuwing naar de N-VA toe? Als het een waarschuwing is gericht aan de 'Vlamingen' dan moet Elio weten dat we al midden in de Institutionele chaos zitten. Een Staat waarin ongrondwettelijke verkiezingen gehouden worden is en waarbij men voor een oplossing moet onderhandelen & betalen...is namelijk al een land van institutionele chaos.

Elio Di Rupo sprak over het Vormen van een België voor de 21ste eeuw. Alleen is men niet bezig met het hervormen van België naar een 21ste eeuws template, men is aan het aanmodderen binnen de oude structuren...dat is de Staatshervorming die nu op tafel ligt. Verdeling van bevoegdheden en financiële middelen met minimale negatieve gevolgen voor de Franstalige gemeenschap, vaste verdeelsleutels zonder al teveel risico. Het enige aspect dat ze laten vallen zijn hun territoriale eisen, maar ze hebben tijd en demografische tendensen die in hun voordeel spelen. Welke rol de Duitstaligen in dit België van de 21ème siècle spelen blijft onduidelijk. Langs Vlaamse zijde spreekt met over een 'confederatie' waarbij Brussel onder beheer van de twee voornaamste gemeenschappen komt en het gros van de bevoegdheden niet langer een federale aangelegenheid zou zijn, dat is voor de Franstaligen al een stap te ver.

Zwarte Pieten samen met de Zwakste schakel.

Uiteraard probeert men de schuld voor het huidige debacle te schuiven op de weigeraars: CD&V en N-VA. Alleen, hoe kan je in 'financieel onzekere tijden' zomaar eventjes 300 miljoen € vaste schijf voor 'Brussel' verbinden aan BHV terwijl heel de materie rond de financiering van de Gewesten onderdeel is van de financieringswet! Dat men daarnaast nog eens een optionele schijf van 200 miljoen € toevoegt 'in geval dat de hervorming van de financieringswet zou doorgaan' ...dan kan terecht serieuze vraagtekens plaatsen bij de Franstalige wil om de financieringswet te hervormen.

De druk zal men nu opvoeren tegen CD&V. De sociale partners zullen hun best doen om de Belgische rangen binnen de CD&V in actie te doen schieten. Mark Eyskens kwam al in actie waarbij hij het schandalig vond dat België nog steeds geen regering had net zoals Irak...wellicht is hij vergeten dat ook Nederland nog steeds geen regering heeft. Irak is wel een land dat enige overeenkomsten heeft met België. Het is een land met ruwweg 3 gemeenschappen waarbinnen de Soennieten (vroegere machthebbers) een panisch angst hebben van een Sjiitische dominantie (meerderheid Iraki's), sounds familiar?

De 'slaafse' houding van CD&V lijkt de Franstaligen een beetje te verbazen. Alleen heb ik zo mijn bedenkingen bij de 'slaafsheid' van hun houding, misschien praten we eerder over een zeker revanchisme in samenspraak met een gebroken 'Belgische vleugel'. Yves Leterme heeft moeten zwoegen, afzien en zijn kar Belgisch moeten bijdraaien om twee keer niets uit de brand te slepen met als toppunt een electorale harde noot. De Franstaligen hebben drie lange jaren op de rem gestaan, drie jaar lang hebben ze het institutionele boeltje geblokkeerd. Wie zaait, die oogst...

Update 16:42: Ondertussen is er een reactie van Alexander De Croo. Hij ziet een intreding van de MR zitten mocht VLD ook mogen aantreden. Met MR en VLD aan de tafel kan men een kleinere regeringscoalitie vormen. Alleen vrees ik dat de MR zich niet zal aansluiten bij de reeds gemaakte afspraken gezien de hevige kritiek van de afgelopen dagen, met de MR komt ook het FDF.

Read more...

Oratio pro Godefrido (vpmc)

*.
“Kardinaal, wat hield u tegen om op te komen voor ‘de minsten der mijnen'? Wat u deed, was te weinig, kardinaal. Veel en veel te weinig.”*
Ja, Bart Sturtewagen kan wel heel gewichtig en moreel doen vandaag in zijn Standaard. Heel edel. Maar, wat had hij te vertellen toen Danneels zeven jaar geleden de Castarprijs kreeg, onder meer van zijn krant?
Hij zal misschien antwoorden, in even Bijbelse termen: dat waren de zeven vette jaren (Genesis 41:17 e.v.). Inderdaad, een goed argument en Sturtewagen mag zich geruggensteund weten door de verzamelde Vlaamse pers, vandaag niet minder dan in die jaren. Desmet bv. is al even verontwaardigd als hij nu, en even gespeeld verwonderd.
God! waar is de tijd dat ze nog supporterden voor Godefridus toen die paus moest worden?
Voor onze jongens was het toen zus, maar nu is het zo. Journalisten draaien met gemak honderd tachtig graden, en ze doen dat altijd netjes gelijk, hun bentgeest is verwonderlijk. Let bygones be bygones zal hun devies zijn.
En ik weet het lezer, het getuigt van slechte smaak om jezelf te citeren, maar tenslotte, wat ik zeven jaar geleden van Danneels dacht was voor u geen geheim.
Natuurlijk, zoiets is goedkoop: als onafhankelijke blogger kun je een oordeel uitspreken over de man die je voor je hebt, je hoort hoe hij zich uitdrukt, je ziet zijn fysieke verschijning, zijn mimiek, zijn fijne maniertjes, and you judge your man.
Dat kan een journalist niet, zelfs geen columnist, en allerminst nog wel de institutionele “bloggers”, die je overal hebt tegenwoordig met hun onafhankelijke stukken. Vaak beseffen zij dat zelf niet, maar allen zitten zij in de desk opinion gevangen.
En dat beoordelen van een man, op zijn verschijning, is natuurlijk een riskant spel waarbij de onafhankelijke blogger veel kan verliezen. Maar een figuur als Danneels, zo zichtbaar kronkelig en tam, en bovenal zo trouw als een hond aan het Belgisch regime (hij is er door benoemd tenslotte, en je bijt niet de hand die jou voedt ...wat ook voor de pers helaas geldt), zonder een teveel aan principes bovendien –geen verdomde Léonard! die soms zegt wat hij denkt, en dan ook unaniem veroordeeld wordt, of liever werd want het is de laatste tijd wat minder– onze postmoderne Godfried dus, zo iemand moest natuurlijk in de smaak van de journalisten vallen.
Zelfs de Soir was over hem te spreken, en wie zou dát een christelijke krant noemen? Ze zullen hem daar insipide gevonden hebben. Al zullen er op hun redactievergaderingen zeker nog andere omschrijvingen gevallen zijn zoals, alfabetisch in volgorde: banal, bénin, fade, futile, sans gravité, indifférent, inoffensif, insignifiant, léger, petit, quelconque, véniel.
Maar zeker ook utile.**
_________________
* Mat 25:45 Dan zal Hij hun antwoorden en zeggen: Voorwaar zeg Ik u: Voor zoveel gij dit een van deze minsten niet gedaan hebt, zo hebt gij het Mij ook niet gedaan.
** Ten behoeve van de goede Belg Wouter Van Besien, die volgens Het Laatste Nieuws niet goed Frans verstaat, en het zeker niet kan spreken, wil ik op aanvraag deze reeks termen vertalen. Het valt mij trouwens op dat de beste Belgen bijna altijd ééntaligen zijn, en dat aan beide zijden. Un parfait bilingue valt op dat punt wel eens tegen.
.

Read more...

Help Ladakh

Brandt het geld in je zakken maar wil je het niet aan terreurstaat Pakistan geven? Dan hebben de weergoden enkele bergruggen verderop voor een terreurvrij alternatief gezorgd.



Louter in eigen naam en op eigen initiatief doe ik een oproep tot steun aan Ladakh, bijvoorbeeld via de hulpactie Help Ladakh. In deze Himalaya-provincie van India is er in de nacht van 5 op 6 augustus een epische wolkbreuk geweest. Modderstromen hebben bijna heel Ladakh vernield.

De ellende in Ladakh is welbeschouwd nog erger dan in Pakistan omdat het er vanaf oktober bijzonder hard begint te vriezen, en het gebied bijna onbereikbaar wordt (de wegen sluiten elk jaar rond eind oktober). Normaal hebben zij ook geen last van de moesson, waardoor hun infrastructuur totaal niet op deze ramp voorzien was, en er nu werkelijk niets meer is. Dus op heel korte tijd moet daar héél veel gedaan worden, willen de Ladakhi de winter met zijn -30° kunnen overleven.

Initiatiefneemster Natalie Lycops was ooggetuige en heeft op Belmondo, Radio 1, haar verhaal gedaan (http://www.radio1.be/programmas/belmondo/natalie-lycops-zag-ravage-ladakh#comments). Ze schreef een verslag dat op de website van Mo te lezen is (http://www.mo.be/index.php?id=63&tx_uwnews_pi2[art_id]=29471&cHash=429119f9bf). Er is ook een facebook-groep Help Ladakh waar alle informatie wordt verspreid. Meer info bij natalie.lycops@gmail.com, en het rekeningnummer is
BE41-452-7064021-10 (BIC: KREDBEBB, reference "Help Ladakh").

Read more...

Scheiding van kerk en staat

Moet de staat de kerken financieren? Het is geen vraag die bij de levensbeschouwelijke meerderheid in Vlaanderen, de ex-katholieken, heftige hartstochten losweekt. Het huidige stelsel van kerkfabrieken en bezoldiging van priesters door de staat is historisch gegroeid en veroorzaakt geen in het oog springende problemen die dringend om een ingreep vragen, zo vindt de pragmatisch-conservatieve doorsnee-Vlaming. Het zijn alleen liberale en linkse papenvreters van de oude stempel die er echt een prioriteit van maken, de financiële scheiding van kerk en staat te eisen. Eén van die donkerblauwe liberalen heeft ooit de VLD vaarwel gezegd en zich bij het VB aangesloten, waarvoor ze nu in de senaat zetelt: schoonheidskoningin Anke Vandermeersch.



De overstap van VLD naar VB bracht wel een verandering van politieke cultuur met zich. Op de VLD-lijst beloofde de Miss België 1991 nog dat ze, indien verkozen, voor de camera uit de kleren zou gaan, maar dat feest ging niet door toen ze voor het VB haar volk ging vertegenwoordigen. Op één punt is ze nochtans een echte partijganger van Karel De Gucht gebleven.

Vanuit het niets verscheen op 8-8 van haar hand de column “Schaf kerkfinanciering af!” Senator Vandermeersch neemt van de CD&-V-, NVA- en VB-parlementsleden die na de recente kerkschandalen “de geestelijken van dit land een hart onder de riem [willen] steken d.m.v. een dankbetuiging in de Mariahal te Scherpenheuvel”. Zij vindt dat een impliciete “miskenning van [de] slachtoffers” van “zowel kindermisbruik als schuldig hulpverzuim door geestelijken”.

Vooral echter vindt zij die actie een zoveelste inbreuk op de “zogenaamde scheiding van kerk en staat in dit land”. Vandaar is het maar een kleine stap naar de kwestie van “de erkenning en financiering door de staat van de katholieke godsdienst”. Niet meer te rechtvaardigen, want “het aantal kerkgangers daalt gestaag, maar niet de financiering van de Kerk”. Zoals welbekend dateert die uit de tijd van de Franse bezetting, namelijk “als compensatie voor de nationalisering van de kerkgoederen”, maar inmiddels is het een “graaipotcultuur” geworden. De overheid zal haar schuld aan de kerk in twee eeuwen wel afbetaald hebben. Al is ze historisch begrijpelijk, vandaag “is de verdere erkenning en financiering van deze en andere godsdiensten zoals de islam een historische vergissing en een ondermijning van de al niet perfecte scheiding van Kerk en Staat”.

Daar vangen we een glimp op van dé reden waarom wel meer mensen die het goed menen met de Europese beschaving, recent op een radicale scheiding van kerk en staat zijn gaan aandringen: we gaan toch de islam niet financieren zeker? En vanuit het gelijkheidsbeginsel moeten we dan de geldkraan dichtdraaien voor alle religies en de institutionele faciliteiten voor religie in het algemeen beëindigen. Een vijftal jaar geleden dachten ondermeer Ayaan Hirsi Ali en Paul Cliteur in die richting: een soort staatsatheïsme met afschaffing van het confessionele onderwijs.

Merk echter op dat beide genoemde islamcritici en verklaarde atheïsten de jongste tijd veel milder geworden zijn in hun oordeel over het christendom, en dat in hun ogen een alarm jegens de islam niet automatisch ook voor andere religies moet gelden. Dienovereenkomstig hoor ik hen ook niet meer pleiten voor zo’n totale uitsluiting van religie uit het openbaar leven. Wel echter Anke: “Hoog tijd dus dat er een einde gesteld wordt aan de financiering van de bedienaren van erediensten in het algemeen.”

Het VB is een huis met meerdere levensbeschouwelijke kamers. Er zijn daar, zoals in de bredere Vlaamse samenleving, nogal wat mensen die een broertje dood hebben aan godsdienst en de Kerk, deels door de welbekende ontkerkelijking, deels omdat het nationalistisch vechtersmilieu genre Filip Dewinter temperamenteel weinig opheeft met wijwater en psalmen, deels ook door wrok teruggaand tot de repressietijd toen de Belgische Kerk haar Oostfronters deerlijk in de steek liet. Dan heb je de zogenaamde nieuwheidenen, een strekking waarvan je ook bij de N-VA aanhangers vindt, in een andere variant ook bij Groen! en SP.a, maar die in het VB enkele topfiguren telt: Wim Verreyken, Francis Van den Eynde, Peter Logghe, Hagen Goyvaerts.

Uit die twee antikerkelijke hoeken van het VB had men nog nooit een eis tot drooglegging van de kerk vernomen. Ook ex-katholieken begrijpen dat Vlaanderen niet volledig is zonder zijn abdijen en kathedralen. Bovendien hebben de levensbeschouwelijke fracties binnen het VB altijd de godsvrede (c’est le cas de le dire) in acht genomen. Bijvoorbeeld, een echt breekpunt had de vrijgeving van de euthanasie kunnen zijn. Het verbod op de “vrije” of “Romeinse” dood komt voort uit de christelijke stelling dat de mens niet autonoom is en de beslissing over zijn levenseinde aan God moet overlaten. Het VB heeft eensgezind voor de handhaving van dat verbod gestemd, terwijl sommige partijtenoren er zonder twijfel tegen waren. Dat komt mede doordat het geen concreet belang had, de VB-stemmen waren toch niet doorslaggevend; maar vooral door de zorg om de partij als instrument van de Vlaamse strijd geen schade toe te brengen. Eerst Vlaanderen onafhankelijk en van vreemde smetten vrij, daarna kunnen we de ethische kwesties uitvechten.

Dan heb je de VB-katholieken, de sociologische gewoontekatholieken zoals een Gerolf Annemans, maar ook een belangrijke (en, naar mijn indruk, groeiende) militante strekking. Hier denkt men meteen aan Alexandra Colen, maar er zijn nieuwe gezichten, zoals Tanguy Veys. Merkwaardig genoeg is het juist in deze hoek dat de stellingname van Anke Vandermeersch over de kerkfinanciering actieve steun zou kunnen krijgen, onder zekere voorwaarden. Militante christenen inspireren zich vooral op voorbeelden in de VS, waar de scheiding van kerk en staat strikt is, niet om de staat tegen de godsdienst maar om de godsdienst tegen de staat te beschermen. (Zo was kardinaal Danneels allicht nooit zo’n marionet van de Coburgs geworden als hij niet uit hun hand gegeten had.)

Daarom heeft Alexandra Colen eens gepleit tegen het burgerlijk huwelijk: voltrek een kerkelijk huwelijk en blijf voor de wet gewoon samenwonend. Er zijn genoeg landen waar het kerkelijk huwelijk door een bedienaar van een erkende religie meteen als wettelijk huwelijk geldt. Het is alleen in antiklerikale staten als Frankrijk en zijn klein broertje België dat de staat kerkelijke huwelijken niet erkent. Welnu, omgekeerd hoeven religieuze burgers ook het wettelijk huwelijk niet te erkennen.

Laat, in die filosofie, de kerken dus inderdaad maar zelfbedruipend worden en leven van de private giften van hun leden. Om dat in zijn context te plaatsen, moet men er wel bij zeggen dat private weldoenerij in de VS veel meer traditie heeft dan hier. Rijkaards financieren er bij leven of per testament cultuur en wetenschap, onderwijs en liefdadigheid, denk aan de Rockefeller Foundation, de Carnegie Endowment, of Bill Gates’ studiebeurzenprogramma. In België zou het geld dat die magnaten met hun bewezen visie en vaardigheden in hun eigen (weldoende en werkverschaffende) projecten gestopt hebben, natuurlijk door de fiscus weggegrist geweest zijn.

Anke Vandermeersch wil haar landgenoten zover krijgen, hun zielzorgers en gebedshuizen zelf te financieren in plaats van dit door de staat te laten doen. Daar valt veel voor te zeggen, maar om dat realistisch te maken, zou ze best haar liberale achtergrond en haar expertise als fiscaal jurist aanspreken om een revolutie in de hele geldhuishouding van dit land uit te denken.

Read more...

Ons Europa vereist een vrij Vlaanderen

Toespraak prof. Matthias Storme, Ijzerwake 22 augustus 2010.

Noot aan de lezer: deze tekst betreft een toespraak op een politieke meeting en heeft geen andere (bv. academische) pretentie.

Ave commilitones,
gegroet gij medestrijders, gegroet waarde landgenoten,

(1) Geen ander wapen voerend dan het woord
in deze weide waar wij van Wilderode nog steeds missen
geef ik in zijn woorden weer de slagzin van vandaag:

"De wereld die wij willen is een Vlaanderen
verlost van velerlei onvrijheid en bevoogding,
weer vaderhuis voor zijn verstrooide kinderen

De wereld die wij willen is Europa
uit zoveel eeuwen ongeduld verzameld
en toegezegd aan wie geen wanhoop kennen."

Of nog:


"De oude eis
nu in de felle gebiedende wijs!

neemt gij het lot van uw land
stevig in eigen hand!
Volk, word staat, word Vlààmse staat
om als volk te leven."

(2) Waarde landgenoten, heb ik dat wel goed gehoord ?
Dit kan toch niet correct zijn ?
Ons landje is al zo klein.
We gaan dat toch niet splitsen zeker -
we bouwen toch een Europese Unie ?
We gaan ons toch niet opsluiten
in ons eigen grote gelijk of zo ?
Daar liggen de mensen niet wakker van !
Hou U bezig met de echte problemen.
Jullie weten toch dat Vlamingen niet bestaan,
dat volkeren slechts een uitvinding zijn ?
En we gaan onszelf toch niet tot paria maken zeker ?
We worden een nieuw Kosovo - heeft profeet Eyskens ons voorspeld,
door iedereen uitgesloten en daarmee uitgeteld.
Dat was wel voor de uitspraak van 't internationaal gerechtshof
waarin erkend werd
dat een eenzijdige verklaring van onafhankelijkheid
niét strijdt met het volkenrecht.
Maar toch - hoe kan je nu een grens trekken tussen mensen ?
Da's apartheid, zegt Gosuin.
Wat een egoïsme in plaats van solidariteit,
parroteren de ongestelde lichamen erbij.

Hebt U het ook gemerkt
op welk niveau van argumentatie men asiel moet zoeken
om de vaart naar een vrij Vlaanderen te verhinderen ?

(3) De schaalvoordelen van België is er zo één.
Ach ja, wie vult de schaal, wie de voordelen.
Die schaalvoordelen dus, U weet wel,
een land van zes miljoen, dat kan niet wezen.
Tot de helft der landen van Europa kleiner bleek te zijn
- in inwoners al, en veel meer nog economisch gezien.
En waren nieuwe landen dan niet uit de tijd ?
Weet U, zes van de Europese lidstaten
bestonden twintig jaar terug niet eens.
Minstens twaalf ervan zijn minder dan een eeuw oud.
Andere nieuwe landen worden wellicht spoedig in de Unie opgenomen.
Zouden zij allen ons verweigeren wat ze voor zichzelf wilden ?

Francobelgië zal de Belgische staat voortzetten, zegt men,
en ons uit de Europese Unie houden.
Vergeet die chantage: wat van België zou resten
en wil doorgaan onder die naam,
zal ook diens schulden moeten dragen
en zijn plaats in de Unie al evenzeer weer moeten onderhandelen.

(4) Laat U ook niet langer culpabiliseren
omdat wij een volwaardig land willen,
het "vaderland waarin ons' zonen
beter zullen wonen".
Hoort u nog eens zo'n moreel gebelgde betweter,
herinner hem eraan:
wij vragen voor onszelf niets wat we anderen niet gunnen.
Wij vragen geen bevoegdheden, die we anderen niet gunnen.
Wij willen geen consumptiefederalisme.
Wij vragen geen faciliteiten over de grens, die we anderen niet gunnen.
Wij geven en vragen gelijke rechten, geen speciale rechten of privilegies.
Kunnen de gebelgden dat ook zeggen ?
Spreken zij onze taal als wij de hunne spreken ?
Passen zij zich aan zoals wij dat doen in andermans land ?
Diegenen die dat doen - en ze zijn er, ook aan franstalige zijde -
die hebben het volste begrip voor onze wens.
Wederkerigheid alleen kan de basis zijn voor samenwerking en dialoog.
Dan willen wij ook vergeven zoals men ons vergeeft.
Wij vragen geen vergeten, en zullen ook zelf niet vergeten.
Maar mag de haat eens ophouden die dagelijks druipt
van de bladzijden der Gazettes milles collines ?
Mag het gestook ophouden waarmee men Vlaanderen
elders in Europa voortdurend zwart blijft maken ?
Mogen wij na al die financiële solidariteit
ook wat morele solidariteit verwachten -
waarbij Francobelgië in Europa ook eens aan hetzelfde zeel wil trekken ?
Of kan zelfs goede nabuurschap niet meer,
omdat nog altijd geldt que l'on nous a volé la Flandre ?
En ja, onze eeuwenoude gastvrijheid is niet meer altijd
wat ze zou moeten zijn,
maar wat wil je met een buurman
die steeds weer een stuk van je huis wil inpalmen
en er ook nog een groot aantal nieuwe bewoners op jouw kosten wil herbergen.

(5) Beste landgenoten,
Europa is geen argument tegen Vlaamse onafhankelijkheid.
De Europese Unie is zowel de belangrijkste reden
waarom Vlaamse soevereiniteit een noodzaak is,
als de evolutie die de mogelijke nadelen van die onafhankelijkheid heeft opgeheven.

Zolang Vlaanderen geen staat is,
maar slechts een deelstaat van België, of nog niet eens,
bestaat het niet voor Europa.
En hoe meer de Europese Unie belangrijk wordt,
hoe wezenlijker het is er lidstaat van te zijn,
en zelf te zetelen in de beslissingsorganen.
Het is de Europese Unie die ons dwingt de onafhankelijkheid uit te roepen
om onze belangen en vrijheden in Europa te kunnen verdedigen.
Europa kan slechts "ons" Europa zijn als Vlaanderen soeverein is.

(6) Tegelijk ontkracht de Europese Unie door zijn gemeenschappelijke markt
de zwetsers die ons bezweren ronds ons geglobaliseerd landje geen grens te leggen.
Die grens die in de hoofden van de mensen allang aanwezig is,
die mentale grens die met de dag duidelijker wordt,
omdat ze het nog steeds niet hebben begrepen,
- die grens zal immers een politieke grens zijn,
geen economische grens.
Onze economische en monetaire Unie is al meer dan 10 jaar
niet meer België, maar Europa.
Het verdwijnen van het tussenniveau België
zal dus geen contraproductieve grens creëren
en zal het vrij verkeer niet beëindigen.
Niet om ons af te sluiten willen wij een staatsgrens trekken,
maar om een einde te maken aan de staat van chantage
van grendels en belangenconflicten.
Om de democratie te herstellen moeten wij een staatsgrens trekken,
daar die zo zwaar gewond is door decennia gesjacher
dat ook de Vlaamse overheid zwaar aan de belgische ziekte lijdt.
Om internationaal duidelijkheid te scheppen moeten wij een staatsgrens trekken,
opdat anderen tenminste weten wat het is waarin zij zich moeten integreren.

(7) In plaats van enkel het recht om wat snoepjes uit te delen,
die dan gewrongen zitten tussen strijdige Belgische en Europese regels,
moet Vlaanderen zelf de sociale zekerheid bepalen.
Een solidariteit die verder reikt, hoort te liggen op Europees niveau,
wijl nu de gevestigde machten die spreken van een sociaal Europa
halsstarrig vasthouden aan achterhaalde mechanismen
die én onze economische welvaart blokkeren
én dienen om niet te moeten delen met centraaleuropese broeders en zusters.
Want zeg nu zelf:
waarom zouden wij alleen met Francobelgië
solidariteit aan de dag moeten leggen,
en waarom zouden alléén wij
met Francobelgië solidariteit aan de dag moeten leggen ?
Dus, Vlaamse onderhandelaars, splits die sociale zekerheid.

(8) Als het niet in één keer lukt, dan moet het maar in twee.
Maar wacht niet te lang, de tijd dringt.
En hou de gulden regel van Koen Baert wel steeds voor ogen.
Splits dan ook naar de Gemeenschappen, niet de Gewesten.
Want al is Brussel niet alleen van ons, het is ook van ons.
Het is ons recht daar minstens de persoonsgebonden bevoegdheden
te blijven uitoefenen,
zelfs al zou Brussel geen deel vormen van de Vlaamse staat.
Het is niet omdat de Brabantse Nederlanders in Brussel geminoriseerd zijn
door sociale druk en massale inwijking,
dat zij in hun eigen stad zouden mogen worden weggezuiverd
en er zich niet meer tot de Vlaamse en Nederlandse gemeenschap
zouden mogen bekennen.
Slechts onder die voorwaarde, vast te leggen in een Verdrag,
kan Brussel buiten de Vlaamse staat blijven.

(9) En wanneer de mentale grens een politieke grens zal zijn,
zal het geen grens meer zijn tussen mensen;
zal die het eindelijk mogelijk maken
om met Wallonië goede buur te worden
in plaats van vechtend paar,
al duurt dat misschien wel een paar jaar.
En waar versterkte samenwerking nuttig is,
kan die ook aan die kant, op een gezonde basis dit keer.
Maar vooral zal die onafhankelijkheid het ons eindelijk mogelijk maken
het kompas op het Noorden te richten.

Op 22 augustus vijftienhonderzevenenzestig kwam de hertog van Alva
met zijn Spaanse troepen naar de Nederlanden.
Wordt het vandaag 22 augustus, 443 jaar later,
geen tijd om het ravijn tussen Essen en Roosendaal
dat slechts een product is van de militaire posities van die tijd
en nooit een staatsgrens had mogen zijn,
om dat ravijn te dichten ?
Wordt het geen tijd om de confederale Unie van Utrecht te hernemen,
de grondslag van de succesvolle Republiek der Verenigde Provinciën ?
Wordt het geen tijd om met de Staatse Nederlanden
binnen Europa aan hetzelfde zeel te trekken ?
Om één lijn te trekken in onze buitenlandse politiek,
om één lijn te trekken in onze integratiepolitiek,
om één lijn te trekken in ons havenbeleid,
om één lijn te trekken in onze rechtspolitiek ?
Daar wij toch zijn in eenen stronck geplant.
En samen in Europa sterker zijn.

(10) Want ook aan Europa is nog wel wat werk
voor het echt ons Europa zal zijn.

Hoezo ons ?
Durven wij het woord ons nog gebruiken ?
We gaan Europa toch niet beperken tot de Europeanen zeker ?
Dat mag toch geen christelijke club zijn, zei Erdogan.
Zo papegaaien ook de hoge dames en heren.
Zo papegaaiden de gebroeders Verhofstadt,
die immers liever Turks dan paaps zijn,
die onze Europese identiteit willen uitwissen
omdat die nu eenmaal wezenlijk door het christendom is getekend.
Als de grens van Europa niet aan de grens met Turkije ligt,
dan kan men evengoed een Unie vormen met alle Chinezen.
Als Europa inderdaad ook op eigen waarden is gegrond,
dan moet het daar zonodig jaloers mee omspringen
en kan men politiek maar europees worden
als men eerst cultureel is geëuropeaniseerd.
Jawel, verscheidenheid is een enorme rijkdom in Europa,
en de vrijheid om te verschillen een grote Europese verworvenheid.
Jawel, wij willen een cultuur van de rede,
een cultuur van de dialoog.
Maar juist daarom
moeten wij die vrijheid, die verscheidenheid, die cultuur van de rede
bewaken en beschermen,
tegen verstikkende gelijkschakeling door de eigen overheid
zowel als tegen wetten en praktijken die van elders komen.

Want, inderdaad, zoals het hier reeds klonk net voor het vreugdeslied :
"Alleen een vrij en sterk Vlaanderen
in een Europees Europa
kan van harte en bij uitstek ons aller toekomst zijn".

Ik heb gezegd.

Read more...

Vlamingen mogen straks niet meer buiten de Franstalige omheining blaffen (Hoegin)

De Franstalige strategie van de omheining (perimeter) kan niet anders dan meesterlijk genoemd worden. Enerzijds moeten de Vlamingen vandaag, nog voor de échte onderhandelingen over de volgende staatshervorming van start zijn gegaan, al plechtig beloven dat ze geen nieuwe eisen meer zullen stellen buiten het lijstje dat de komende dagen opgesteld zal worden. De Franstaligen hoeven echter nergens te beloven dat in elk van de domeinen bínnen de omheining uiteindelijk aan de Vlaamse eisen voldaan zal worden.

De gretigheid waarmee de media het woord «perimeter» van de Franstalige partijen hebben overgenomen is opvallend. Niet dat ik rouwig ben om het einde van de discussies over de menu's, borrelnootjes, lepels suiker en vette vissen, maar een «perimeter», wat is dat eigenlijk? Net zoals een menu is het niet meer dan een beperking, een afbakening van welke eisen de Vlaamse partijen tijdens de echte onderhandelingen nog op tafel zullen mogen leggen. Maar net zoals de menu nergens garandeerde dat er uiteindelijk een akkoord uit de bus zou komen, doet ook een perimeter dat niet. Wanneer een domein toegevoegd wordt aan de perimeter, kan dat in tegenstelling tot de indruk die men in Vlaamse media probeert te wekken dan ook geen toegeving inhouden van Franstalige kant, enkel een niet-toegeving van Vlaamse kant.

Het is daarbij belangrijk te onthouden wat voor vlees men in de Franstalige kuipen heeft wanneer de echte onderhandelingen van start zullen gaan. In het bijzonder de cdH-kuip, met daarin Joëlle Milquet, wekt wantrouwen op. Als de laatste drie jaar als referentie mogen genomen worden, is het duidelijk wat haar strategie de komende weken en maanden zal zijn, eens er een akkoord over die omheining gemaakt is. Voor zover ze de onderhandelingen al niet met de regelmaat van de klok volledig zal blokkeren, zal ze telkens weer proberen die omheining naar binnenin te verplaatsen. Tot de Vlamingen alleen nog maar kunnen blaffen waar ze volgens haar ook thuishoren: veilig in hun hok, waar ze hen zelfs niet hoeft te zien.

Aanleidingen zullen er trouwens genoeg zijn: hier een kaartje dat niet duidelijk genoeg onderstreept dat Brussel geen deel van Vlaanderen uitmaakt, nooit uitgemaakt heeft en ook nooit zal uitmaken, daar een Franstalige burgemeester die niet benoemd raakt, of desnoods een Franstalige die in Herentals of Eeklo in de verkeerde richting gestuurd werd omdat hij de weg vroeg in het Frans. Dan zal het vertrouwen van de Franstaligen – mag ik hen «kaakslagfranstaligen» noemen? – immers weer hersteld moeten worden met een Vlaamse geste. De Franstaligen zullen daarbij zelfs zo vriendelijk zijn de Vlamingen zelf de keuze te laten welke toegeving ze elke keer zullen doen.

Over kaakslagfranstaligen gesproken: vandaag lopen zij er naar het schijnt «getraumatiseerd» bij omdat Bart de Wever eerder deze week de financieringswet op tafel had gegooid. Benieuwd welke compensatie zij zullen eisen om over hun trauma heen te raken. De Vlamingen hebben nochtans oneindig veel meer redenen om er «getraumatiseerd» bij te lopen, want het voorstel tot wijziging van de financieringswet dat Elio di Rupo op tafel legde, was niet bepaald van de poes. Terwijl de Vlamingen heel voorzichtig een inperking van de enorme geldstromen van Noord naar Zuid vroegen, probeerde hij en stoemelings die geldstromen nog wat te vergroten. Niemand mag armer worden van een herziening van de financieringswet, is het mantra van de Franstaligen, terwijl ze net een hold-up op de Vlaamse Gemeenschap hebben proberen uit te voeren. Kers op de taart was de herziening van de Brusselse verdeelsleutel, van 80/20 naar 93/7, een regelrechte provocatie aan het adres van de Vlamingen.

Want laten we het eens hebben over die Brusselse verdeelsleutel. In de Noord-Belgische pers bleef het daarover immers opvallend stil. Wou men geen olie op het communautaire vuur gooien? Of heeft men zoveel schroom over de Brusselse realiteit dat men het potje liever gedekt houdt voor de lezers? De Franstaligen zijn in ieder geval niet te beroerd om die realiteit te misbruiken en een verdoken talentelling uit te voeren aan de hand van de belastingbrieven. Laten we een kat echter een kat noemen: zou een verdeelsleutel 43/7/50 al niet veel dichter bij de Brusselse waarheid zitten dan 80/20 of 93/7? Ik laat het aan de lezer over te raden welke gemeenschap ongeveer 50% van de Brusselse bevolking uitmaakt, maar de Vlaamse schroom hierover laat de Franstaligen toe nog eens te proberen stevig in de Vlaamse geldbuidel te tasten. Een kleine kanttekening hierover had mijns inziens niet misstaan in de Vlaamse pers, maar hoe gebeten om te weten zij ook beweren te zijn, gebeten om te informeren zijn ze in ieder geval niet. Zij kozen liever voor het schuldig verzuim, kwestie van geen slapende honden wakker te maken.

Read more...

Koninklijke trukendoos raakt stilaan leeg (Hoegin)

Ik benijd hem zijn baan niet: koning Albert II moest gisteren en vandaag even werken voor de kost. Nu goed, Bart de Wever en Wouter Beke zijn bij mij ook altijd welkom voor een kopje koffie of een tas thee, maar sommigen van de andere partijvoorzitter zie ik toch liever ergens anders binnenstappen. De voorbije taak van de koning moet echter ernstig genomen worden, want nooit eerder stond België zo dicht bij een finale breuk. In tegenstelling tot 2007 zijn de opties vandaag immers bijzonder beperkt moest het mislopen met de preformatie-opdracht van Elio di Rupo.

Het moet zijn dat het toch niet helemaal snor zit met die preformatie-opdracht van Elio di Rupo. Als alles koek en ei was geweest tussen de zeven partijen die deelnemen aan de onderhandelingen, zou een verlenging van de opdracht misschien wel nodig geweest zijn, maar geen pauze zoals nu het geval was, waarbij de partijvoorzitters één voor één in Laken op het matje geroepen worden. Duidelijk is hiermee in ieder geval dat Elio di Rupo deze week veel dichter bij een mislukking dan een succes stond. Blijkbaar hebben de Franstaligen aan Bart de Wever een bijzonder lastige klant. Een Vlaming die niet bereid is zijn eigen moeder te verkopen, maar zelfs verlangt dat de Franstaligen eerst hún moeder zouden verkopen voor de postjes, dat hadden ze nog nooit meegemaakt. Zelfs de persoonlijke band tussen Bart de Wever en Elio di Rupo, en het «herenakkoord», konden daar niets aan verhelpen. Zou ik me dan toch in Bart de Wever vergist hebben?

En daarmee zat koning Albert II dus met de gebakken peren. Voor hem zat er eigenlijk niet veel anders op dan zijn uiterste best te doen om de plooien tegen zaterdag zo glad mogelijk gestreken te kregen, als hij niet nog voor het einde van dit jaar onvrijwillig op pensioen gesteld wil worden. Want waar we in 2007 nog gemakkelijk een plan of vijf–zes uit onze mouw konden schudden als alternatieven voor oranje-blauw, zijn vandaag de mogelijkheden en alternatieven zeer beperkt. Daar heeft vooral de Vlaamse kiezer voor gezorgd, maar ook de wereldeconomie heeft een handje meegeholpen. Overlopen we de verscheidene alternatieven:

• Als Elio di Rupo lukt in zijn opdracht, is er natuurlijk niets aan de hand, en zijn de meubelen weer eens voor vier jaar gered. Tenminste, als er niet opnieuw vroegtijdig een kink in de kabel komt.
  
• Als Elio di Rupo mislukt in zijn huidige opdracht, is het natuurlijk altijd nog mogelijk een andere coalitie op de been te brengen. De Vlaamse kiezer heeft er echter voor gezorgd dat als noch Vlaams Belang noch N-VA meedoen, alleen nog een tripartite of zelfs een regering van nationale eenheid over werkbare meerderheden beschikken. Een tripartite zou daarbij aan Vlaamse kant niet eens over een meerderheid beschikken. Zo'n scenario vergt echter wel dat bij CD&V de belgicistische vleugel opnieuw de overhand zou halen – iets wat niet uit te sluiten valt, maar op relatief korte termijn (2012!) voor de partij wel eens fataal zou kunnen zijn.
  
• Een minderheidskabinet, gedoogd door N-VA, of N-VA en CD&V, is misschien theoretisch een mogelijkheid, maar al bij al bijzonder onwaarschijnlijk. Waarom zou bijvoorbeeld N-VA zo'n minderheidskabinet steunen, om nog maar te zwijgen over hoe zoiets een N-VA-partijcongres zou kunnen overleven.
• Een zakenkabinet zou drie jaar geleden nog mogelijk geweest zijn, maar dankzij de bankencrisis hebben figuren als een Étienne Davignon veel glans verloren, en zijn anderen zoals bijvoorbeeld een Maurice Lippens zelfs volledig weggevaagd. Zo'n zakenkabinet zou dus geen enkele legitimiteit meer hebben, en is daarom een troefkaart waar de koning niet meer over beschikt.

Als Elio di Rupo zou mislukken, hetzij als preformateur, hetzij als formateur, lijkt het meest waarschijnlijke scenario op dit ogenblik eerst een nieuwe stoet van partijvoorzitters naar Laken, daarna gevolgd door enkele Ministers van Staat. Het is daarbij best mogelijk dat één van hen ijdel en vooral gek genoeg is om zich ook nog eens te laten benoemen voor één of andere opdracht met een titel die geen kat nog serieus kan nemen, kwestie van alweer een paar dagen of weken tijd te kunnen winnen. Die tijd kan dan gebruikt worden om Bart de Wever en de N-VA in de Noord-Belgische pers zoveel mogelijk te discrediteren, terwijl het ACW de druk op de CD&V kan opvoeren om toch maar in een nieuwe federale regering te stappen en de Franstaligen hun zin te geven. Maar als ook dat niet lukt, lonken nieuwe federale verkiezingen. Wat die zouden kunnen veranderen, is onduidelijk, en het risico is zelfs levensgroot dat de N-VA er nog een paar procenten bij zou doen.

De koninklijke trukendoos raakt dus stilaan leeg. Aan Vlaamse zijde lijkt het erop dat de partijen deze keer niet van plan zijn zich zomaar met een kluitje in het riet te laten sturen. Aan Franstalige kant scheert de razernij dan weer toppen, al was het maar omdat men zich herkent in Bart de Wevers onderhandelingstactiek: spiegel een Franstalige een postje voor, zodat hij de kastanjes uit het vuur moet halen en voor toegevingen moet zorgen, en leg dan op het einde van de onderhandelingen nog gauw een fundamentele eis op tafel waarvan iedereen al lang had aangenomen dat er niet meer over gesproken zou worden. Kan dit eigenlijk nog wel goed aflopen?

Read more...