200000 jobs gesubsidieerd. En waarom men 15 miljard beter niet had uitgegeven.

Bij het aantreden van Paars, nu bijna 8 jaar geleden, beloofde de regering dat ze 200 000 jobs zou bij creëren. Op papier is het hen gelukt maar statistieken zijn dan ook verduldig. De enen juichen hoera, anderen (de "criticasters") staan klaar om er allerlei bedenkingen bij te formuleren. Wij vrezen dat de tweede groep gelijk heeft en het eindresultaat is dat alle hardwerkende landgenoten niet beter af zijn. Wij halen de boter bij het Federaal Planbureau, toch wel de economische studiedienst van de Premier zelf.

De cijfers

Volgens de cijfers van het Planbureau (tabel B5bis) evolueerde de Belgische bevolking tussen 1999 en 2007 van 10,203 miljoen naar 10,500 miljoen waarvan 6,715 miljoen respectievelijk 6,942 miljoen Belgen op arbeidsleeftijd. Grosso modo een toename van 28000 Belgen per jaar terwijl de inactieve bevolking evolueerde van 5,510 miljoen naar 5,471 miljoen. Het aantal RVA uitkeringstrekkenden bedraagt in 2005 meer dan 1,2 miljoen mensen waarvan zo'n 742 000 vergoede werklozen, 266 688 werknemers met ergens een RVA uitkering en 195 721 werknemers die hun "arbeidstijd aanpassen". Kostprijs: zo’n 9 miljard per jaar. De totale beroepsbevolking evolueerde van 4,686 naar 5,029 miljoen of een toename van 363 000 eenheden. De binnenlandse werkgelegenheid steeg van 4,013 naar 4,289 miljoen of ruimschoots met meer dan de beoogde 200000. Er moet hierbij gezegd worden dat de cijfers voor 2007 prognoses zijn. In 2006 bedroeg de binnenlandse werkgelegenheid 4,244 miljoen of zo'n 45 000 minder dan de prognose voor 2007. Wellicht is het niet toevallig dat die gunstige prognose samenvalt met een verkiezingsjaar. De werkloosheid evolueerde van 624 000 eenheden naar een prognose van 688 000 voor 2007 terwijl voor 2006 men 705 000 eenheden telt. Eens te meer een opvallende dalende prognose juist vóór de eindstreep. Nota: de oorspronkelijke tabelen van het Planbureau zijn in bijlage met ene berekening van het verschill tussen 1999 en 2007, resp. 2003-2006.

Vraag is nu waar zijn die meer dan 200 000 jobs vandaan gekomen? Diezelfde tabellen leren ons dat er zo'n 47000 jobs uit allerlei tewerkstelingsprogrammas komen (denk maar aan de dienstencheques) en dat er zo'n 146 700 mensen gebruik gemaakt hebben van loopbaanonderbreking en tijdskrediet. In deze laatste groep mag men wel vermoeden dat een deel tijdens de loopbaanonderbreking vervangen werd door nieuwe aanwervingen.

In tabel B5 vinden we dan dat de het aantal loontrekkenden evolueert van 2,557 naar 2,812 miljoen. Dit is een toename van 245 000 eenheden waarvan het aantal ambtenaren alleen al 51 000 eenheden bedraagt en dat is maar het laatste topje van de spreekwoordelijke ambtelijke ijsberg. Als men alles optelt, dan gaat wellicht zo'n 15 miljard of 10% van de begroting ofwel naar landgenoten die geen werk hebben of verkiezen niet te werken, tijdelijk of permanent, ofwel naar jobs waarvan de vraag is of ze economisch wel relevant zijn. Bruggepensioneerden werden hierbij niet in rekening genomen. Het economische verlies is dubbel want enerzijds produceren al deze mensen niets of weinig, anderzijds moet de resterende werkend groep er harder voor werken en er belasting voor betalen.

Geen reeële groei, wel gesubsidieerde jobs.

Wat kan men hieruit afleiden? Wat opvalt is dat de stijging van de tewerkstelling vooral toe te schrijven is aan de verdere aangroei van het ambtenarenkorps en anderzijds aan het aantal mensen dat kiest voor loopbaanonderbreking of tewerkgesteld wordt via een of ander activeringsprogramma. In alle gevallen gaat het over jobs die door de private sector gesubsidieerd worden (dus met belastinggeld) en dat is slecht nieuws. Nochtans, het aantal werkaanbiedingen (bijna 600000 volgens de VDAB in Vlaanderen alleen al) en het aantal knelpuntberoepen waarvoor men geen gegadigden vindt, is zeer groot. Er zou in principe geen probleem mogen zijn om alle werklozen werk te bezorgen. Wat gebeurt er in de praktijk? Veel mensen kiezen voor een (gesubsidieerde) loopbaanonderbreking, en elke job die erbij komt is gesubsidieerd. Ambtenaren voor zo'n 100 %, dienstencheques voor zo'n 75%. Ook de loopbaan onderbrekingen worden gesubsidieerd.

Dit alles wordt bevestigd door de relatief lage economische groeicijfers: de economie groeit enkel door de productiviteitsgroei in de private sector. De productie stijgt enkel omdat degenen die al productief waren, meer produceren; en niet omdat er extra producenten zijn bijgekomen. Niet de regering verdient hier een pluim, maar de private sector omdat ze het ondanks alle tegenwerking van loonkost, belastingen en regelknevelrij er steeds weer in slaagt van meer te produceren met minder. Zoniet was de verarming al langer ingetreden. Dat alles belet niet dat het breekpunt elke dag dichterbij komt. VW Vorst is een van de zovele voorbodes.

De loonkost als symptoom. Het overheidsbeslag als systeemfout.
Het probleem op zichzelf is complex en anderzijds dan weer eenvoudig. Het is complex omdat de structuren vastzitten en er net iets teveel belangengroepen zijn die geen onmiddellijk voordeel hebben bij een wijziging. Het is eenvoudig omdat de oorzaken van deze arbeidsmarktparadox ons bijna verblinden. Het begint bij de miskenning van een fundamentele menselijke drijfveer. Iedereen streeft naar een beter leven en wil dit met zo weinig mogelijk inspanning bereiken. Als men dat kan bereiken door de voordelen van het "systeem" te gebruiken zonder de stress van een dagelijkse job, dan is de rekening snel gemaakt. Het probleem is dat de sociale wetgeving en de arbeidsfiscaliteit het fundamentele evenwicht tussen aanbod en vraag op de arbeidsmarkt grondig verstoord hebben.

De royale ontslagvergoedingen bij VW Vorst komen vooral terecht in de Schatkist. Hetzelfde geldt al jaren voor de lonen die door ondernemers uitbetaald worden: het grootste stuk gaat naar de staat, niet naar de werknemer Zelfs nu veel bedrijven blijkbaar terug willen aannemen is de paradox dat men geen geschikte kandidaten vindt en doet de recruteringsmarkt gouden zaken. Elke bedrijfsleider hoedt zich niet alleen voor de hoge loonkost, hij hoedt zich ook voor de sociale wetgeving met zijn stroeve regels, vakbondseisen en dure ontslag- regelingen.

Wat eraan doen?
Wat kan er aan gebeuren? Vooreerst moet de loonkloof gedicht. Als de belasting op arbeid drastisch daalt of zelfs wegvalt, dan zullen de nettolonen stijgen terwijl de loonkost kan dalen. Bedrijven zullen niet alleen méér mensen gaan aannemen, werklozen zullen opnieuw gemotiveerd op zoek gaan naar werk omdat het meer begint op te brengen dan thuis hun tijd door te brengen. Die kloof is al berekend en komt op zo'n 500 euro/maand. Het zullen dus meer dan een paar percentjes moeten zijn om zich aan de kleefmat te onttrekken. Waar gaat de overheid dan haar inkomsten halen? Vooreerst: een hogere werkgelegenheid betekent dat de overheid bespaart op werkloosheidsuitkeringen en andere uitgaven. Een hogere economische groei betekent ook, dat de inkomsten uit andere belastingen zullen toenemen. De vermindering van lasten op arbeid kan ook gedeeltelijk gecompenseerd worden door een verschuiving naar lasten op consumptie Dit laatste heeft heel wat voordelen in de context van een duurzame economie vooral als men veel moet importeren. Het is ook billijker want iedereen betaalt mee.

Dat alles belet niet dat een zware vermindering van de loonbelasting en een verschuiving naar consumptiebelasting maar een beperkt effect zullen hebben, zolang het overheidsbeslag de globale belastingsdruk zo hoog houdt. De Scandinavische landen hebben dit aan den lijve ondervonden. Niettegenstaande Denemarken een veel strakker activeringsbeleid voert en de loonlasten er substantieel lager zijn dan hier, is de echte werkloosheid er even hoog als bij ons en zijn de statistieken er even verduldig gebleken. De verschuiving naar consumptiebelasting is dan wel een maatregel die noodzakelijk zal zijn, ze zal niet voldoende zijn zolang men het overheidsbeslag en de overheidsinefficiëntie zelf niet aanpakt.

Naschrift

Men kan zich afvragen of die 200 000 jobs een maat voor niets geweest zijn. Tenslotte is toch een deel van de werklozen geactiveerd en dat is sociaal te verkiezen boven ze te laten verkommeren in een kleefmat. Dat is niet alleen een sociaal maar ook een moreel probleem waarbij er gevallen bekend zijn van derde generatie werkloosheid. Wat betekent dat er een groeiende groep is van mensen die opgevoed zijn in een omgeving waar ze hun ouders nooit zien werken hebben. Dit leidt dan tot moreel verval zoals Theodore Dalrymple het treffend weergeeft in zijn boeken zoals 'Life at the bottom.' Dit is ook een uitgesproken probleem van de grootsteden. Er is blijkbaar in Charleroi zelfs een betoging geweest om de aangehouden corrupte politici terug uit de gevangenis te halen. Het kon ook elders gebeuren maar het toont aan hoe zelfs corrupte maar machtige leiders als 'anti-held' door 'het volk' kunnen binne gehaald worden. Brood en spelen is al eeuwen oud.

De vraag is evenwel wat de gevolgen zijn van deze gesubsidieerde jobs in het leven te roepen. Om te beginnen is het moreel en sociaal bedenkelijk. Men zet mensen aan het werk, en sommigen worden betaald om niet te werken maar de vraag is of dit wel het beste is voor de ontplooiïng van deze mensen. Is het een vorm van bezigheidstherapie of draagt het bij tot de zelfontplooing van deze mensen als burgers van deze samenleving? het doet een beetje denken aan de massale aanwervingen door de overheidsector in de jaren 70. Dit was ook de begin periode van de teloorgang.

De kost is duidelijk ook niet neutraal voor de overheidsfinanciën en dus via de belastingsdruk voor de competiviteit van de private sector. Stel nu even dat men die 15 miljard zou aangewend hebben als een vermindering van de globale belastingsdruk met 10 %. Stel nu ook even dat men deze belastingsvermindering exclusief zou toekennen aan de private arbeidsmarkt. Dit is niet zo onrealistisch want arbeid wordt in de publieke sector infeite niet belast behalve op papier. De bedragen worden gewoon van de ene overheidsdienst naar de andere overgeboekt. Dit komt grosso modo overeen met 5000 euro per werkende belg in de private economie.

We hoeven hier geen tekening bij te maken maar dit zou een echte economische boom als effect hebben. De loonkost zou voor de bedrijven met 10 à 20 % dalen (afhankelijk van het bedrijfsactivieit en het arbeidsintensieve karakter). Men kan verwachten dat er zich verschillende effecten zouden voordoen. Die 15 miljard zal men terug vinden in hogere nettolonen, extra personeelsaanwervingen, wellicht ook een nieuwe economische activiteiten, een verbetering van de export positie op de internationale markt en de werknemers zelf zullen wellicht iets meer consumeren maar ook meer sparen en investeren. Via het spaarwezen komt dan een deel ter beschikking van de bedrijven om opnieuw te investeren waardoor er meer aanwervingen gebeuren, enz. Er zal ook een ander effect optreden: werken wordt terug lonend en werkloosheid zal met al die niet ingevulde vacatures snel gaan dalen. Tenslotte, men zal wellicht een half miljoen meer mensen terug een job bezorgd hebben maar deze keer zullen het productieve jobs zijn waarvoor er een echte vraag bestaat. M.a.w. de huidige negatieve spiraal zal een positieve spiraal geworden zijn.

Wat illustreert dit alles? Namelijk dat er niet alleen niets gratis is maar vooral dat de juiste (lange termijn) beleidsopties kiezen en uitvoeren wel degelijk een verschil maken. Dit moet dringend duidelijk worden voor alle stemgerechtigde burgers. Het is ook dringend dat de overheidssector zich terugtrekt en zich gaat focussen op haar kerntaken. En dat geldt ook voor de politici en hun aanhangsels. Micromanagement kan men beter aan de markt overlaten.

Read more...

De Politieke Saga Rik Torfs (Vincent De Roeck)

Leuvens professor kerkelijk recht en mediavedette Rik Torfs komt dan toch niet op voor een politieke partij met de federale verkiezingen van 10 juni 2007. Vele mensen kunnen dus terug opgelucht adem halen, na weken van onzekerheid. Ook zijn talrijke trouwe televisiekijkers - fans? - kunnen gerust zijn. Ze zijn nog niet van hem verlost.

Wie de laatste weken de kranten een beetje gevolgd heeft, viel toch wel wat (zwaar) uit de boom toen gisteren plots bleek dat Rik Daems ondanks alle heisa toch de VLD-kamerlijst in Leuven zou mogen gaan trekken. Rik Daems mag dan wel een oud-minister en een oudgediende binnen de "open" VLD zijn, maar dat was allesbehalve garantie voor een snelle beslissing inzake. Vooral zijn slechte score in Herent blijft hem tot op vandaag achtervolgen.

De door ó-zo-velen gekoesterde idee-fixe dat zijn lijsttrekkersschap (en de daarbijhorende zekerheid van ook effectief verkozen te worden) er zonder slag of stoot gekomen is, is een zware misvatting. De lokale Leuvense afdelingen duwden immers Gwendolyn Rutten naar voren als lijsttrekker, én niet Rik Daems. De partijtop moest achter en voor de schermen letterlijk alles van zolder halen om Rik Daems uiteindelijk toch te kunnen belonen voor zijn jarenlange dienst binnen de Vlaamse liberalen, althans binnen de oudste partij die de term "liberaal" claimt.

Maar de échte strijd ging volgens mij, en de meest gezaghebbende krantencommentaren, niet zozeer tussen Gwendolyn en Rik, maar tussen Daems en die andere Rik, KUL-professor Rik Torfs. De "open" VLD had hem naar verluid immers een hoge plaats aangeboden op de Kamerlijst in Leuven (het lijsttrekkersschap werd zelfs gefluisterd in de wandelgangen), maar daarvoor moest Torfs eerst naar het Leuvense arrondissement verhuizen. De professor woont immers in de provincie Antwerpen, maar daar heeft men hem volgens de "open" VLD niet écht nodig. De kranten hebben over deze saga duidelijk bericht, maar de fans van zijn politieke ambities kregen dan toch ongelijk. De kogel is immers door de kerk. Het wordt Rik Daems.

Ik was woensdagavond in het Brusselse Hilton te gast op een lezing van professor Rik Torfs, georganiseerd door het Liberaal Vlaams Verbond. Hij sprak er over de politieke toekomst van de "particratie" in ons land en pleitte voor de snelle vorming van partijonafhankelijke "bewegingen", steeds rond een bepaalde ideologie of rond een bepaald project, wars van alle partijpolitieke spelletjes. Torfs zag dit als de beste manier om de zwevende kiezers toch aan één welbepaald project te kunnen binden. Kiezers zijn volgens Torfs niet langer hun levenlang trouw aan één bepaalde partij, en de bestaande politieke kaste speelt hier veel te weinig op in, aldus nog de mediaprofessor. Té veel cruciale stemmen worden zo verloren, en het politieke debat wordt zo té hard verschraald.

Maar het belangrijkste van deze avond, was ongetwijfeld toch het antwoord van professor Rik Torfs op een vraag die hem vanuit de zaal gesteld werd. Hij komt niet op in juni, point final. Noch voor de "open" VLD, noch voor een andere partij. Maar hij voegde er weliswaar onmiddellijk aan toe dat een latere stap in de politiek zeker niet uit te sluiten valt. Torfs heeft wel degelijk politieke aspiraties. Binnen twee à vier jaar zou hij de stap pas (durven) maken, maar daarvoor wou hij eerst nog wat boeken over politiek gaan schrijven. De wereld weze dus gewaarschuwd. De trouwe kijkers van De Slimste Mens gaan hem de komende jaren nog niet meteen moeten missen, maar toch blijft de liberaal Rik Torfs een persoon om nauw in het oog te houden, zeker zijn dure woorden van woensdag indachtig.


Meer teksten van Vincent De Roeck op Libertarian.be

Read more...

Katholiek is hij natuurlijk niet! (victa placet mihi causa)

.
Iets over Karel De Gucht vertellen heeft, om redenen, altijd een bepaalde charme. Hij is een goed onderwerp. Ik zal niet zo ver gaan als de jongens en meisjes van de krant, of van radio of televisie, die (omdat de man als zeer verstandig bekend staat) hem bepaald schroomvallig benaderen – of toch met meer dan de normale hondse trouw waar Karels democratische collega’s mogen op rekenen.
Direct toegegeven, er zijn sterke aanwijzingen dat deze man niet op zijn kopje gevallen is. Zo drukt hij zich gewoonlijk grammaticaal uit, een eigenaardigheid in zijn kringen. Vandaar dus die charme waar ik mee begon. Nog iets dat ik kan appreciëren: hij bewaart altijd een zekere afstand tot het publiek. Wellicht is ook hij van oordeel dat de kloof met de burger, natuurlijk niet te groot maar ook niet te klein moet worden.
Maar zelfs zijn bewonderaars – waaronder ik stilaan mijzelf begin te rekenen, op grond van de vele stukjes die hier aan hem zijn gewijd – zelfs zijn bewonderaars dus, zullen moeten toegeven dat er tussen de volzinnen die Karel bij onderscheiden gelegenheden uitspreekt soms eigenaardige spanningen bestaan.
Zo verraste hij mij gisteren nog met een verhaal over de schrijnende toestanden in Servië en Kosovo. En de zaken opentrekkend kwam even later ook Kroatië in zijn verhaal voor. Karel was bijzonder mededeelzaam. Niet dat hij vloeibaar werd voor de microfoon, maar hij bood ons toch een zeldzaam kijkje in zijn innerlijke. Bepaalde gevoelens van eenzaamheid had hij ondervonden, nadat zijn collega's-buitenlandministers weinig enthousiasme hadden betoond voor een bezoekje van de roemruchte pleitbezorgster der Kosovaren, Carla Del Ponte.
Ik stel voor dat wij nu eerst even luisteren hoe Karel De Gucht verderging in De Wandelgangen op Radio1 en lucht gaf aan zijn wantrouwen tegenover de Serviërs.

Kijk men zet de wereld toch op zijn kop. Men zegt kijk, daar is nu een democratische regering die gaat gevormd worden, dat mag ik hopen, euh en dus moeten we daar euh toegeeflijk tegenover zijn. Ik zou zeggen als het een democratische regering is, dan is toch het eerste wat die wil doen en moet doen, is volledig samenwerken met de internationale justitie, en inderdaad Mladić uitleveren. Democratie is niet alleen verkiezingen, het is ook de rechtsstaat respecteren dus dat is een bijzonder raar argument; ten tweede ben ik er helemaal niet van overtuigd, zelfs integendeel dat dat wat dan ook zal veranderen met betrekking tot Kosovo. Ik kan mij niet inbeelden dat er een politicus in Belgrado rondloopt, een belangrijke politicus die kan zeggen OK, Kosovo laten we dat maar onafhankelijk worden hé! Geen enkele politicus kan dat zomaar gaan zeggen, dus denken dat omdát wij wat toegeeflijker zijn dat zij dan ook toegeeflijker gaan zijn, ik bedoel de Servische politici met betrekking tot Kosovo, dat is totaal onjuist. Ten derde, Mladić en Karadžić zijn toch wel twee van de ergste oorlogsmisdadigers, hé? En Mladić is de rechtstreekse verantwoordelijke voor het bloedbad in, in Srebrenica, waar, euh duizenden, euh mensen, euh vermoord zijn.
Gerechtigheid gaat vóór op politieke manoeuvres?
Het is euh, gerechtigheid moét daar op voorgaan, maar ik weet dat euh, dat is een eindeloos dispuut natuurlijk in de internationale politiek, maar hier gaat het niet alleen over internationale politiek hé! Het gaat erover: zijn wij nu als Europese Unie gediend dat wij op termijn een aantal landen binnenkrijgen, die geen schoon schip hebben gemaakt met hun verleden. En als je toegeeflijk wordt in Servië, dan gáát dat ook zijn gevolgen hebben in Kroatië, dan stopt men daar ook inderdaad met de nog, euh overblijvende zaken, dat zijn er honderden nietwaar, met die ernstig te behandelen dus. Het zou gewoon een politieke vergissing zijn, het is moreel onaanvaardbaar, maar het is ook politiek onjuist.

De pers was unaniem zeer enthousiast, en noemde de minister rechtlijnig en principieel. Zo nu en dan een beroep op het geweten valt daar licht in de smaak.
Laten wij even een stap teruggaan in de tijd. Na het Heizeldrama nam de liberale vice-premier Jean Gol even ontslag, in de plaats van zijn christelijke collega Nothomb, voor een half uurtje geloof ik of hooguit een uur, daarna was alles weer koek en ei. Enfin, de tijd van een wandelingetje in het koninklijk park met dat mooie grondplan, misschien even een plasje ook. Het gaf in elk geval sfeervolle foto’s in de krant. Maar Gol, de kortstondig verloren zoon, had direct bij zijn terugkeer in het Halfrond, een zin klaar die ik altijd mooi (en bitter) ben blijven vinden: Quand on fait appel à la conscience d’autrui, il faut être sûr d’avoir épuisé la sienne.
Van je eigen politieke familie moet je het hebben! want wát verklaarde Karel vóór enkele tijd nog, toen iemand hem herinnerde aan de Turkse genocide op de christelijke Armeniërs? – niet dat wat mij betreft die Armeense kwestie ten gronde iets te maken heeft met een EU-lidmaatschap van Turkije, maar voor hém zou dat wel mogen aangezien hij, zoals de Open-VLD, zich beroept op een "ethische moraal" om even te spreken in de woorden van zijn partijvoorzitter – wel, Karel moest niéts weten van “voorafgaandelijk schoon schip maken”: integendeel onze gelegenheids-Realpolitiker vond het juist euh achterlijk …om niet vooruit te kijken en altijd maar achteruit! Trouwens, voegde hij ons nog toe: “…zoals wij zelf weten: het vraagt tijd om met het eigen verleden in het reine te komen”.
Ik vrees dat Karel De Gucht hier discrimineert: christenen en atheïsten moeten iets wel, en moslims niet. Stelt hij hen niet gelijk met ons?
Goed, iedereen weet dat Karel zelf geen christen is (hoe gelukkig was hij niet, de dag dat zijn partij overal slaag had gekregen ... en hij in Berlare de Infamie had verpletterd?), ik geloof niet eens dat hij katholiek is ...maar zekere casuïstiek, zekere jezuïetentrekjes kan niemand hem ontzeggen.
.

Read more...

Flahaut En Het Waalse Legioen (Vincent De Roeck)

Onze (vooralsnog) federale minister voor defensie, de volbloed PS'er André Flahaut, heeft onze krijgsmacht gedurende zijn legislaturen volledig gecorrumpeerd en omgevormd tot een statisch geheel dat aan de vooropgestelde NAVO-vereisten nauwelijks nog tegemoet kan komen. Zo werd hij, met in zijn zog natuurlijk de ganse Belgische staat die hij geacht wordt te vertegenwoordigen, het risé of de grap van de volledige Alliantie. Terwijl al onze buurlanden, met noorderbuur Nederland op kop, moderniseren en zich klaarmaken voor de militaire uitdagingen van de 21ste eeuw, hebben wij in België deze cruciale ministerportefeuille aan een partijslaaf gegeven wiens aureool nooit geschenen heeft en kennelijk ook nooit zal schijnen.

André Flahaut mag zich dan wel manifesteren als de Führer van het Belgisch leger door alle mogelijke subdelegaties van beslissingsbevoegdheid terug naar zich toe te trekken, maar de naakte feiten bewijzen zijn ongelijk. Dat door deze récentralisatie het aantal kabinetsmedewerkers de pan uitswingt en belastinggeld onnodig door deuren en ramen buitengeworpen wordt, raakt zijn koude kleren niet. Voorlopig is er toch nog steeds geld genoeg te vinden binnen het gigantische overheidsbudget voor het behoud van onze defensie, een overbodige en contraproductieve geïnstitutionaliseerde Waalse overheidstewerkstelling. Het aantal Nederlandstaligen op zijn administratie is trouwens op de vingers van één hand te tellen, zelfs op die van een op missie verminkte paracommando die meer te vrezen heeft van het eigen inconsistente defensiebeleid, de eigen gebrekkige opleiding en het eigen oubollig materiaal, dan van de daadkracht van een eventuele vijand.

Een bekend voorbeeld van dit wanbeleid is de aankoop van een nieuwe tankloop. De nieuwe tanks moeten volgens de openbare aanbesteding van Flahaut een schietloop van 90mm hebben. Geen vuiltje aan de lucht denkt de burger dan? Inderdaad, ware het niet dat er in de ganse wereld maar één enkel bedrijf bestaat dat munitie maakt voor 90mm tanklopen en dat dit bedrijf Fabrique Nationale uit Herstal bij Luik is, één van de grootste partijfinanciers en trouwste vazallen van de PS. Minister Flahaut vermomt het bevoordelen van de Waalse bedrijven als "openbare aanbesteding". Het bedoelde marktsegment kampt immers met een absoluut monopolie van FN.

Ook de verloedering van het wereldvermaarde brandwondencentrum van Nederoverheembeek kan Flahaut op zijn conto schrijven. Topchirurgen worden weggepest. Schimmel groeit overal op de muren. Dissidente stemmen onder het personeel leiden tot oneervol ontslag. Het aantal beschikbare bedden moet door de gebrekkige infrastructuur voortdurend verminderd worden. De toelevering van medicijnen en ander materiaal gebeurt niet langer op regelmatige basis. Wat ooit de trots was van België in het buitenland, werd door Flahaut en zijn ongenaakbare entourage zodanig opzij geschoven en financieel drooggelegd, dat het brandwondencentrum en zijn heroïsche reddingsverhalen nu wel definitief tot het verleden behoren. Had dit alles ook plaatsgevonden indien het centrum niet ten noorden maar ten zuiden van Brussel had gelegen? De vraag stellen, is ze beantwoorden.

Onder het regime van André Flahaut werd er tevens gewerkt met twee maten en twee gewichten, naargelang het ging over Nederlandstalige of Franstalige militairen. Het voorval waarbij twee Waalse soldaten betrapt werden terwijl ze tijdens hun dienst drugs gebruikten, werd in het lang en in het breed uitgesmeerd in de nationale kranten. Dat dit tweetal na een persoonlijk onderhoud met minister Flahaut hiervoor nooit gesanctioneerd werd, scheen echter uitsluitend in Vlaanderen als een kleine schok aan te komen, temeer daar er tientallen voorbeelden zijn van ontslagen Vlaamse soldaten na, al dan niet vermeend, druggebruik. Ongelijkheid en discriminatie in het leger schijnen voortaan de regel te zijn, en geen (Waalse) haan die ernaar kraait. Zelfs het ó-zo-zaligmakende Centrum Pater Leman roert zich niet, maar dat zal enkel de naïevelingen onder ons verbazen.

Door het geniale lobbywerk van minister Flahaut mag België, desondanks de aankoop van dergelijke vliegtuigen, niet deelnemen aan de productie van het nieuwe tactische transportvliegtuig van Airbus Military Industries, de viermotorige A400M, de gedoodverfde opvolger voor de gekende Lockheed C-130 Hercules. Nochtans mogen alle andere landen met bestellingen in Toulouse wel participeren in dit prestigieuze en lucratieve project. De Belgische bedrijven zien deze kans evenwel aan hun neus voorbijgaan door het onzorgvuldig en incompetent doen en laten van onze PS-minister. Dat de eventueel begunstigde bedrijven uitsluitend uit Brussel (SABCA) en Vlaanderen (FLAG) afkomstig zijn en niet uit zijn booming Wallonië, zal hier weerom niets mee te maken hebben zeker ...

Omdat de huidige FNC-machinegeweren van het Belgisch leger niet langer overeenkomen met de vooropgestelde NAVO-standaarden, werd er door het kabinet van Flahaut druk onderhandeld met "verschillende binnenlandse en buitenlandse bedrijven” over een waardige opvolger voor deze mitrailleur. Ook deze aanbesteding scheen op leest van FN gesneden te zijn daar ze een welbepaald wapentype vooropstelt waaraan voorlopig in de wereld enkel de P90 van FN beantwoordt. Dat dit wapen louter van Waalse makelij is en dit wapen door alle mensenrechtengroepen in de wereld als verwerpelijk beschouwd wordt, ondergraaft weerom de geloofwaardigheid en onpartijdigheid van PS-minister André Flahaut, de schande van de Brusselse Wetstraat and far beyond.

Het Belgische fregat "De Wandelaar" werd vorig jaar gemoderniseerd door een aantal Waalse bedrijven die hiervoor een aanzienlijke winst konden opstrijken. Enkele weken na het terug in de vaart nemen van dit “vernieuwde” fregat, werd het voor een "dubieuze som" verkocht aan Bulgarije. Deze deal was reeds beklonken voor de modernisering van "De Wandelaar" en de verkoopprijs bedroeg net geen 75% (sic!) van de totale moderniseringskosten. Met andere woorden, om de Waalse bedrijven in leven te houden, moet de (Vlaamse) belastingbetaler 25% van die kosten uit eigen zak bijpassen. Eindelijk hebben verspilzucht, vriendjespolitiek en corruptie in België een (nieuw) gezicht gekregen. Willy Claes kan terug glimlachen. André Flahaut overtreft toch alles en iedereen.

André Flahaut heeft het Belgische leger verziekt met zijn politieke benoemingen en is goed bezig het ganse militaire apparaat te “verwaalsen”. Onder zijn ministerschap zien we een massale transfer van militaire knowhow (inclusief de daarbij horende arbeidsplaatsen) naar het zuidelijke landsgedeelte. De "School voor Logistiek", die sinds de Belgische onafhankelijkheid onafgebroken in Heverlee (Vlaams Brabant) gevestigd is, verhuisde onder Flahaut naar het Waalse Doornik (Henegouwen). Hetzelfde gebeurde met de "School voor het Lichte Vliegwezen" die sinds oudsher in Brasschaat (Antwerpen) gevestigd is en onder Flahaut plots verplaatst moest worden naar Beauvechain (Waals Brabant). Er zijn nochtans geen soortgelijke compenserende transfers van zuid naar noord te bespeuren, maar laat ons eerlijk zijn. We hadden daar ook niet op gerekend, de PS-gebruiken indachtig. Deze scholen werden ondergebracht in gloednieuwe Waalse kazernes terwijl hun oude gebouwen in Vlaanderen bestemmingloos tot leegstand en verloedering veroordeeld werden, terwijl ze nog steeds ruimschoots voldeden aan alle vooropgestelde, zowel nationale als internationale, legervereisten. Begrijpen wie nog begrijpen kan, of nog wil.

Ook een dergelijke derde verhuis, namelijk die van de "Pantsercavalerieschool" van Leopoldsburg (Limburg) naar Stockem (Luxemburg), is al in zijn finale fase. De afstand van 220km ondergraaft het nut van deze verhuis volledig. Ook het feit dat deze Limburgse basis pas in 1994 gebouwd werd als "zenuwcentrum voor de Belgische pantsertroepen" en dat er miljarden Belgische franken in geïnvesteerd werden, doen mijn wenkbrauwen fronsen. Voor deze verhuis is er geen enkele objectieve rationele argumentatie te vinden. Waarom dan toch volharden in de boosheid? Misschien omdat de streek rond Stockem nood heeft aan nieuwe arbeidsplaatsen? Misschien maakt deze verhuis wel gewoonweg deel uit van het opgehemelde Waalse Marshallplan? En wie zijn wij, de uitgemolken Vlaamse keuterboertjes, om in te gaan tegen het Grote Gelijk van de PS en zijn potentaten van het eerste uur Di Rupo en Flahaut?

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de kleermakerswoede bij Flahaut die eigenhandig een nieuw parade-uniform voor het leger wist te ontwerpen. Het leger van Kim Jong-Il fungeerde klaarblijkelijk als grootste inspiratiebron. Nu nog wachten tot Flahaut op 21 juli per se ook de Amerikaanse kernwapens uit Kleine Brogel wil opnemen in zijn militair défilé ... Ook het verlies van een aantal rupsvoertuigen in Equatoriaal Guinea, het verlies van de gloednieuwe Unmanned Air Vehicles in Kongo, de halfslachtige deelname van België aan de NAVO-operaties in Afghanistan, de Balkan, Centraal-Afrika, de Perzische Golf en Libanon, en de weinig respectvolle escapades en woedeuitbarstingen van Flahaut als reactie op parlementaire vragen in de wekelijkse question time, heb ik in deze tekst nog niet eens behandeld. Ik zal dit ook niet meer behandelen. Ik kan er de tijd en moeite niet meer voor opbrengen. Een nieuwe dag betekent steevast een nieuwe schanddaad op het kabinet defensie.

Soms volstaan medicijnen, paardenmiddels of wonderdokters niet meer, en wordt het tijd om over te gaan tot iets drastischer, tijd dus voor amputatie. Minister André Flahaut (PS) is immers het kankergezwel van de regering. Voor mij hoeft het in ieder geval allemaal niet meer op defensie, of zoals de Belgische oud-premier Paul Vandenboeynants het ooit treffend wist te verwoorden, trop is te veel en teveel is trop!


Meer teksten van Vincent De Roeck op Libertarian.be

Deze tekst verscheen ook op de webstek van het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen (http://www.ovv.be/page.php?ID=1756)

Read more...

Pleidooi voor een België Ondersteboven

De Belgische structuur zit scheef. Nu zelfs Stan Maes, de hoofdeconoom van de Premier Verhofstadt het zegt moet het wel waar zijn. Het moge gezegd, terwijl de belastingsopbrengsten nog nooit zo hoog geweest zijn, wordt de federale begroting elk jaar weer een samenraapsel van dubieuse operaties om de begroting alsnog sluitend te krijgen. Bij de gewest regeringen daarentegen zijn er overschotten terwijl zij hun dotaties van de centrale federale overheid krijgen. Wat zit er mis?

Wat er mis zit is heel simpel: de piramide staat op zijn kop en de punt staat op de schouders van de hardwerkende burger. In feite is het een opeenstapeling van piramides. Eerst het stadsbestuur, dan de provincie, dan het gewest, dan de Belgische federale overheid en tenslotte de Europese overheid. Het regent dan ook wetten en reguleringen van boven naar beneden terwijl de belastingstroom van beneden naar boven gezogen wordt. Wat de burger ervan terug krijgt is maar een fractie want er is heel wat energie nodig om zo'n omgekeerde piramide overeind te houden. Dat hebben ze nu eindelijk begrepen want de scheeftrekking begint wat buiten proporties te geraken. Er zijn de Noord-Zuid transfers en er zijn de interregio transfers. Allemaal bedoeld om de zwakkeren te helpen maar in de praktijk blijken het grotendeels bodemloze putten te zijn. Men koopt nu eenmaal geen burgerzin, werklust, innovatie en ondernemingszin met geld maar wel door deze natuurlijke eigenschappen niet te onderdrukken. Er zijn nu ook groeiende transfers tussen de generaties van jong naar oud en van werkenden naar niet-werkenden. Net zoals onze staatsstructuur heeft ook de bevolkings structuur meer en meer het uitzicht van een omgekeerde piramide. Laat ze ons even omdraaien en terug met haar basis op de grond plaatsen.

Het begint allemaal bij zelfredzaamheid en democratie. In een echte democratie met een echte morele basis streeft men ernaar in alle vrijheid te leven en zo weinig mogelijk diezelfde vrijheid van anderen aan te tasten. Natuurlijk, we maken allemaal deel uit van een sociaal geheel. Als individu zijn we ergens opgenomen in familie of gezinsverband (ten minst dat mogen we voor iedereen hopen), leven we in een straat of wijk, leven we in een gemeente of stad, leven we in een gewest, leven we in een land en leven we in een werelddeel. Toegepast op het sociale leven betekent dit dat men zoveel mogelijk zelf beslist en voor zichzelf zorgt. Sociale hulp komt daarbij in eerste plaats van het gezin, de lokale gemeenschap of ieders sociaal netwerk. Hoe verder we ons daarvan verwijderen, hoe minder de rol zou moeten worden. De niveaus erboven (gemeente, gewest, land) zijn er eerder om de omgeving te scheppen waarin we als individu met ons sociaal netwerk het best tot ontplooiing kunnen komen. Want op die manier heeft de gehele samenleving er baat bij.

Op politiek vlak betekent dit dat men pas delegeert (naar boven, niet naar onder) als men het zelf op zijn niveau niet meer aankan of als dat niet efficiënt is. Straten aanleggen en publieke voorzieningen bijvoorbeeld. Kanalen aanleggen en luchthavens. In het politieke proces kiezen we daarvoor mensen die dergelijke zaken ter harte nemen, maar we zouden hen enkel maar over die dingen mogen laten beslissen die we echt zelf niet aankunnen. In de politiek piramide betekent dit dat hoe hoger men zit, hoe minder men zou mogen kunnen beslissen over detail zaken maar des te meer over zaken van omvang ervan groot zijn en met langstrekkende gevolgen. Soms wordt dit het subsidiariteitsprincipe genoemd.

Als we dit toepassen op de financiële stromen die nodig zijn om dit geheel te laten werken, betekent dit dat elk lager niveau aan het hoger niveau afgeeft in ruil voor "diensten" (in de ruime zin van het woord) die men op zijn niveau niet kan bekomen. Dit is vrij verschillend van het huidige systeem waarbij de centrale overheid ongeveer 100 % int en dan druppelsgewijs naar beneden herverdeelt. Dat hierbij veel onderweg verloren gaat is evident. In het voorgestelde democratische systeem negotieert het lagere niveau met het hogere niveau en betaalt het lager niveau in functie van de bedongen diensten. Met andere woorden, de burger is terug de klant en de overheid is de leverancier. In een democratie is de klant koning en benoemt hij zijn ministers.

Men kan zich natuurlijk afvragen waarom in onze parlementaire democratieën de piramide op haar kop is gaan staan. De reden hiervoor is dat het spel zoals hierboven geschetst niet door iedereen even eerlijk gespeeld wordt. Er zijn de belangenorganisaties en de politieke partijen zijn hun lakeien. Dat ze bestaan is geen probleem op zichzelf want zich verenigen is een vrij recht. Evenwel het wettelijk systeem van de samenleving misbruiken om die belangen te vergrendelen sluit het democratische spel kort. Het is zelfs zover gekomen dat politieke partijen die geen belangenorganisaties hebben in feite buitenspel zijn gezet. Maar zo is het begonnen. De stem van de kiezers is niet langer een stem voor een verkozene maar een stem voor een politieke partij en de belangengroepen die erachter staan. Eens de stem gegeven, heeft de kiezende burger zijn mandaat gegeven en wat de politiek er dan van maakt is zo goed als niet meer in zijn controle. Het contract tussen burger en politici wordt blindelings getekend.

Wie verkozen wordt, is niet noodzakelijk diegene die het mandaat uitoefent. De particratie heeft aldus de parlementaire democratie opgeheven terwijl wat we nodig hebben eerder een directe democratie is. Let wel, zelfs als de piramide terug recht zou staan, zullen we nog geen directe democratie bekomen. Zolang men bv. zelfs op gemeentelijk vlak "inspraak" gelijk stelt met een informatie-avond waarbij de burgemeester zijn beslissingen meedeelt en de gemoederen sust met een receptie achteraf, zal er in wezen weinig veranderen. Daarvoor moeten er nieuwe regels komen en wellicht ook een nieuwe politieke klasse die terug het onderscheid kan maken tussen wat recht is en krom is. Het Zwitsers systeem kan hiervoor model staan. Dit systeem is eeuwen oud en gaat terug naar de Germaanse traditie waarbij men bv. eenmaal per jaar op het dorpsplein samen komt en met handopsteking beslissingen treft. Ons systeem is afgeleid van de "moderne" natiestaat waarbij een koning zijn onderdanen priviléges afstaat. Het moge een paradox lijken dat het oeroude Germaanse systeem veel dichter staat bij de echte democratie en een veel beter model aanbiedt voor de globaliserende wereld waarbij de technologie de facto de burger kan bevrijden van zijn maatschappelijk keurslijf waarin de natiestaten hem proberen te doen passen.

In dit verband wordt ook de vrije markt als economisch systeem dikwijls aangevallen vanuit een linkse hoek die het eerder bij een centralistische planning houdt. De markt zou er een van uitbuiting zijn en machtmisbruik. Er zijn uiteraard gevallen van machtsmisbruik want geen enkel sociaal verband is dar immuun voor, zelfs op zeer kleine schaal tussen twee mensen. De vrije markt is evenwel veel democratischer dan gelijk welk gevestigd politiek systeem omdat men er telkens opnieuw bij elke transactie stemt of als men dat niet wil niet stemt en zich onthoudt. Zelfs de machtsmisbruiken worden door dit mechanisme altijd vrij snel eronder uitgehaald, behalve als een politiek systeem ze in stand houdt. Wat de belangengroepen doen voor het politiek systeem, doen de lobbygroepen voor de economie en beide zijn in wezen antidemocratisch ook al vormen ze soms een tegengewicht voor de fratsen van de politieke willekeur. De continu corrigerende werking van de vrije markt is dan ook een goed argument om de financiering van het overheidsapparaat te laten enkel en alleen door een verbruikersheffing. Een consumptietaks voor het algemene goed en een gebruikersheffing voor de rest. In ons centraal geleide systeem betaalt iedereen mee voor alles en kan zich toch wel de vraag stellen of dat in se sociaal rechtvaardig is.

Besluit

Het moge ons optimistisch stemmen dat de federale overheid nu begrepen heeft dat onze ingewikkelde en ondoorzichtige staatsstructuur zich vast gereden heeft. Het is evenwel niet voldoende dat men enkel oog heeft voor de financiële problematiek. Het onderliggende probleem is dat onze staatsstructuur in se niet meer democratisch is en wellicht nooit geweest is als we dit bv. met het ideaal van een directe democratie vergelijken. Dit invoeren kan een werk van lange adem zijn ook al is het niet uitgesloten dat de toenemende economische en sociale aftakeling dit proces in een stroomversnelling kan doen terecht komen als het "Tilting Point" bereikt wordt. Wellicht zal er een vijfde Burger Manifest voor nodig zijn, ditmaal geschreven door de burger zelf.

Naschrift:

Voor wie meer interesse heeft in deze problematiek verwijzen we graag naar de website van Democratie.nu

Zo organiseert ze op 19 februari in de gebouwen van de Universiteit van Antwerpen een lezing door Dr. Wilfried Dewachter met als titel "De mythe van de parlementaire democratie"

Andere leeswaardige teksten:

De burger aan de macht? Rechtstreekse democratie vanuit rechtseconomisch perspectief

Read more...

Het Nieuwe Islamisme (Vincent De Roeck)

Mustafa Kemal Ataturk verjoeg de "buitenlanders" uit het ineengestorte Ottomaanse Rijk en stichtte een nieuwe seculiere staat. Zo gaat althans de geschiedenis. Turkije pretendeert vandaag de dag nog steeds dezelfde staatsvorm als toen te zijn en dezelfde interne regels te hanteren. Ataturk maakte nochtans de absolute scheiding tussen kerk en staat één van de belangrijkste grondslagen van het "nieuwe" Turkije. Weinigen durven de arrogante en onjuiste pretentie van Turkije om zichzelf nog steeds "seculier" en "democratisch" te noemen, aan te vallen. Weinigen hebben de moed om deze stelling te ontkrachten. Een botsing tussen twee beschavingen is wel het laatste wat men wil riskeren. Men kan deze personen dit alles niet eens verwijten. De mens is immers een intrinsiek laf en naïef wezen dat maar al te graag andermans leugens slikt en overneemt als het daarmee de eigen problemen kan vergeten. Zo ook met Turkije.

De EU kijkt lijdzaam toe hoe de seculiere staat van Ataturk de laatste jaren verworden is tot een oergodsdienstige quasi-fundamentalistische natie. Onder de vlag van het Nieuwe Islamisme trachten de "nieuwe" Turken deze evolutie een schijn van rechtvaardigheid te geven. De Westerlingen willen het volgens hen maar niet snappen. Ze noemen ons zelfs "kwaadsprekers" die over Turkije geen enkel goed woord overhebben. Turkije is volgens zijn eigen leiders niet fundamentalistisch maar louter nieuw-islamist. Welke lading deze term ook moge dekken, weten we niet, maar het is zeker niet datgene wat Turkije zelf zegt. Het is aan mij om vandaag het opgelaten ballonnetje van hun "moslim-democratie" te doorprikken. Open jullie ogen alvorens de Turken ze sluiten.

Islam en de lekenstaat zijn twee absolute tegenpolen en bijgevolg onverzoenbaar. De Algerijnse president Boumedienne verwoordde het treffend tijdens een audiëntie in 1969. Een lekenstaat is onmogelijk in de Islam want het is niet enkel een religie, het is een beschaving. Hij beëindigde dit gesprek zelfs met een directe verwijzing naar Turkije dat doen de enige seculiere moslimstaat ter wereld was. Ook in Turkije zal er een reactie komen. De Turken zullen terugkeren naar de Islam. Het kan niet anders. In 2002 werd deze profetie bewaarheid. De AKP-partij van islamfundamentalist en burgemeester van Istanboel Tayyip Erdogan won dan de parlementsverkiezingen met een ultra-religieus programma. Door de ondemocratische nationale kiesdrempel van maar liefst 10% kon de AKP met maar 34% van de stemmen toch 67% van de parlementszetels bemachtigen. Meer dan 45% van de Turkse kiezers werden niet vertegenwoordigd in het parlement. Ook de Koerden haalden, ondanks hun regionale sterkte, geen enkele zetel in het parlement.

Ook in 1994 gebeurde reeds een soortgelijk iets. De Refah Partisi van de veroordeelde moslimfanaticus Erbakan won dan de verkiezingen. Erbakan had in de jaren '70 en '80 al een aantal postjes bekleed in diverse regeringen alvorens na een mislukte fundamentalistische staatsgreep gearresteerd en opgesloten te worden. Hij gold als de pleitbezorger bij uitstek van de invasie van Cyprus, van de onderdrukking van de Koerdische minderheid en van de jaarlijkse organisatie van een Islamitische Conferentie op Turkse bodem om de "islamsolidariteit" te bevorderen. Elk jaar krijgen fundamentalistische regimes financiële en politieke steun via deze Conferentie. Op het lijstje van recente steunontvangers vinden we Afghanistan onder de Taliban, Nigeria tijdens het proces Lawal, Soedan tijdens de genocide in Darfour, Palestina na de Hamasoverwinning en Libanon na de staatsgreep van de Hezbollah. Turkije sponsort met andere woorden enerzijds wel openlijk anti-westerse landen, maar wil anderzijds toch tot de EU toetreden. Ben ik de enige die in deze situatie een onoverkomelijke ongerijmdheid zie?

In 1993 vermoordden Refah Partisi-militanten (waaronder een aantal latere AKP-parlementsleden) in Ankara de antireligieuze journalist Mumcu, steken ze in Sivas een hotel vol westerlingen in brand en plegen ze een aanslag op de seculiere schrijver Nesin. In 1997 organiseerde de Refah Partisi-burgemeester van Sincan in aanwezigheid van de Iraanse ambassadeur een grote anti-semitische manifestatie waarop hij nota bene de noodzaak verwoordde om in Turkije terug te grijpen naar de sharia. Ondertussen werd de pro-westerse koers van het "oude" Turkije vervangen door een imperialistische pan-islamistische politiek. In 1989 wist Erbakan op bezoek in Arnhem deze ommezwaai in niet mis te verstane verwoordingen te bevestigen. De Europeanen zijn ziek. Wij hebben het medicijn. Heel Europa wordt islamistisch. Wij gaan Rome veroveren. Maar toch wil Turkije vandaag nog steeds koste wat het kost tot dat "zieke" Europa gaan horen?

De eerste minister van Turkije, Recep Tayyip Erdogan, is de spindokter van dat "nieuwe Islamisme". Hij weet dat een fundamentalistisch Turkije nooit in de EU kan worden opgenomen en profileert zich dus als een "moslimdemocraat". Nochtans is hij allesbehalve het brave broertje dat hij pleegt te zijn. Na een strenge religieuze opvoeding trachtte hij onder het koosnaampje "imam Beckenbauer" een profvoetbalcarrière op te bouwen. Zijn weigering om uit religieuze overtuiging zijn baard af te scheren, maakte een abrupt einde aan zijn prille succes. Nadien zal hij zich ontpoppen tot een trouwe vazal van Erbakan en zijn Turks islamfundamentalisme.

In 1974 schreef Erdogan het toneelstuk Mason-Komunist-Yahudi dat antisemitisch en anti-vrijzinnig van inslag was. In 1996 riep hij op een partijcongres zelfs dat een wereldcomplot van joden de controle over de planeet dreigt te nemen. In 2002 lanceerde hij een alcoholverbod in openbare horecazaken, een verbod op het slachten van kalkoenen met kerstmis en een opsplitsing van mannen en vrouwen in het openbaar vervoer. In 2003 toonde hij zelfs begrip voor de antisemitische hotelaanslagen aan de Turkse en Egyptische riviera. In 2004 wou hij overspel terug strafbaar stellen en verklaarde hij geen problemen meer te zien met de eventuele herinvoering van de sharia die overspel met steniging straft. Polygamie mag voor Erdogan dan weer wel, maar mannen mogen vrouwen niet langer de hand drukken in het openbaar. Logisch allemaal. Hij stak zijn aversie voor de macht van de EU nooit onder stoelen of banken en riep op een meeting in Straatsburg zelfs uit dat de Turken hun eigen beslissingen nemen, in hun eigen parlement en niet in dat van Europa. Dat belooft alvast voor de Turkse loyauteit na een eventuele toetreding.

Op een vraag van de Europese Commissie antwoordde Erdogan bitsig. Zij die beweren dat er nog steeds ideologisch gemotiveerde folteringen plaats vinden in Turkije, hebben banden met terreurorganisaties. Eurocommissaris Verheugen werd plots afgeschilderd als een terrorist. De AKP mag dan wel de "sluier" afgezworen hebben, toch moesten vrouwen onder hun bewind tijdelijk opnieuw verplicht de "chador" dragen. Ook het AKP-imperialisme blijft zich manifesteren. Erdogan vond het gepast om op een partijcongres openlijk te stellen dat Turkije eerder dan de EU uitbreiding verdient. De minaretten zijn onze bajonetten, de koepels onze helmen, de moskeeën onze kazernes en de gelovigen onze soldaten.

Ik wil de AKP en Turkije niet over dezelfde kam scheren als Al-Qaeda, de Taliban en andere extreem-fanatieke terreurgroepen, maar wil toch ook een kanttekening maken bij hun schaamteloze pretentie zichzelf "seculier" en "moslimdemocratisch" te noemen. De afgelopen decennia kende Turkije een soennitische renaissance die vandaag de dag steeds meer aan de oppervlakte komt. Turkije telt momenteel meer dan 70,000 moskeeen, oftewel 40% meer dan dertig jaar geleden. Het ministerie voor religieuze zaken heeft één van de grootste jaarbudgetten in vergelijking met andere ministeries. Op vijf jaar tijd zijn het aantal religieuze scholen in Turkije verviervoudigd.

Dit zijn allemaal signalen dat Turkije in de gepolariseerde moslimwereld echt niet die ene seculiere uitzondering vormt.


Meer teksten van Vincent De Roeck op Libertarian.be

Read more...

Terug naar 1984 (Politiek Incorrect)

Ondergetekende heeft - een tergend vroeg aflopende wekker en een regenachtig strontweer om u tegen te zeggen trotserend - vanochtend het laatste deel van het fameuze VLD-congres bijgewoond. Excuseer, 'Open' VLD-congres. Niet dat ondergetekende zodanig veel sympathie koestert voor deze partij (wel voor de ideologie waar de 'Open' VLD meent voor te staan, quod non), maar het is altijd interessant om te zien of de VLD zich nog linkser, Belgischer, sociaal-pamperend en 'progressief' opstelt dan zij reeds was verworden na acht jaar regering-Verhofstadt. Ja hoor.

Het hele gebeuren had wat weg van George Orwells meesterlijke roman 1984: vaandels, muziek (of wat daarvoor moet doorgaan althans. Het gedreun en geruis van zware gitaren (?) was afkomstig van de Antwerpse nachtlawaaibende dEUS. De groep waarachter Tom Barman - notoir kaviaarsocialist in afgebleekte jeans en organisator van de beruchte 0110-concerten tegen het Vlaams Belang, excuseer, onverdraagzaamheid en racisme.), vlammende toespraken, slogans, een geëxciteerd publiek dat alleen maar het recht had om te applaudiseren en Guy Verhofstadt, de zelfgekroonde caudillo van 'Open' VLD toe te juichen. De raakpunten met de partijrally's van de NSDAP in Nürnberg, die eveneens uitblonken in een uitmuntende choreografie, waren dan ook vaak duidelijk merkbaar.

Een slogan die omnipresent was op de VLD-bijeenkomst (we houden het bij VLD, gezien de hele fusie met Vivant toch maar oude wijn in nieuwe zakken is), was Optimism is a moral duty, dat in het groot geafficheerd werd rondom de publiekstribunes. Letterlijk vertaald krijgen we dan te horen dat optimisme een morele plicht is. Een slogan die dus perfect in het kraam past van de VLD, en caudillo Verhofstadt, die weer in een immer voluntaristische stijl het aanwezige publiek poogde te mennen. Een voluntarisme dat blindelings en zonder kritiek moet worden gevolgd. Het Engelstalige adagium is echter geen hersenspinsel van de VLD en haar reclamejongen Noël Slangen, maar is afkomstig van de Oostenrijks-Britse filosoof Karl Raimund Popper (1902-1994). Popper, die in 1937 naar Nieuw-Zeeland moest verhuizen wegens de opkomst van het nationaal-socialisme in zijn land (Popper was immers een jood), besefte maar al te goed dat een democratie een kostbaar doch broos bezit was. Vandaar dat optimisme en vertrouwen in de toekomst nodig was om deze democratie in stand te kunnen houden. Popper heeft achteraf deze uitspraak wel gerelativeerd, en erop gewezen dat 'de plicht om optimist te zijn' zeker niet mag betekenen dat men zich aan een bepaald paradigma moet onderwerpen of niet meer kritisch mag zijn. En dat laatste vergaten Verhofstadt en consoorten er wel bij te zeggen: wie zich immers niet akkoord verklaard met de "progressieve" en "open" visie van de VLD, wordt verketterd als "verzuurd" en is een vijand van de democratie en de moderniteit.

Die Popperiaanse filosofie - Popper is best wel een zeer interessant en invloedrijk liberaal denker, maar heeft zich ondertussen wellicht minstens tien keer in zijn graf omgedraaid bij het zien van de misbruik van zijn naam door de VLD - brengt ons bij het tweede luik van de hele VLD-show, namelijk de Open Samenleving. Je kon er als aanwezige immers niet naast kijken of horen: de VLD is een open partij die met open kaart naar de verkiezingen trekt en pleit voor een open samenleving (en haar deur nog altijd open houdt om eventuele dissidente stemmen eruit te bonjouren, hoewel die na de eliminatie van Hugo Coveliers, Jean-Marie Dedecker en Boudewijn Bouckaert (grotendeels) verdwenen zijn). Voor de bekendmaking van de naamswijziging van VLD naar Open VLD, stond het miraculeuze geschrift Open samenleving - de 21ste eeuwse variant van God ziet u - zelfs te lezen op een gigantisch spandoek boven het podium. Newspeak, om het Orwelliaans te verwoorden.

Want wat houdt zo'n "open samenleving" nu eigenlijk in? De drie hoofdsprekers op de bijeenkomst - de Limburgse babe - met de B van Belgique - Hilde Vautmans, de Mechelse Gauleiter Bart Somers en tot slot El Caudillo himself - hebben allemaal geprobeerd er een concrete invulling aan te geven, maar helaas, zelfs ondergetekende heeft het nog altijd niet begrepen. Niettemin een poging: volgens de "Open" VLD is een "open samenleving" een samenleving die met open vizier en voluntaristisch naar de toekomst kijkt, tolerant is en waar geen plaats is voor racisme. Het is echter een monikkenwerk om de hele hutsekluts aan argumenten van deze drie emintente sprekers (en één spreekster, want "Open" VLD wordt ook de partij van de vrouw...) aan elkaar te kunnen knopen tot één consistent geheel. In feite is de hele mystieke cultus die de VLD nu geschapen heeft rond de "open samenleving" niet meer of niet minder dan een propagandastunt. Geef toch toe: wie wil nu niet graag in een open samenleving leven? Een open samenleving; dat klinkt hip, modern, heeft een positieve uitstraling en zegt alles en niets. Geef andermaal toe: een gesloten samenleving (wat dus het tegengestelde zou moeten zijn van open samenleving); dat klinkt toch akelig? En hiermee zijn we dan eindelijk aan het punt gekomen waar het de nieuwe VLD om te doen is: bij gebrek aan een degelijk inhoudelijk programma dat terugslaat op de klassiek-liberale roots van theoretici als Bernard Mandeville, John Locke, Adam Smith en vele anderen (waaronder Popper!) , lanceert men nu holle frasen zoals de open samenleving. Het zegt immers niets, maar het is wel zeer gemakkelijk om op die manier politieke tegenstanders te stigmatiseren. U bent niet voor de open samenleving? Dan bent u voor een gesloten samenleving! En direct wordt een hele negatieve connotatie aan de tegenstrever gemeten.

De VLD bakt er niets van om eens deftig uit te leggen wat een open samenleving precies is; dan maar terugkeren naar de denker die het open samenlevingsconcept (uitgebreid) heeft gelanceerd. Jawel, andermaal Karl Popper. In zijn magnum opus - The open society and its enemies, geschreven in 1945 vlak na de Tweede Wereldoorlog - neemt Popper het op voor de Westerse democratie, en valt hij denkers als Plato, Hegel en Marx frontaal aan omdat zij de theoretische basis hebben gelegd voor de totalitaire staat. In tegenstelling tot wat de VLD ervan maakt, hield de werkelijke Popperiaanse open samenleving slechts één zaak in, namelijk dat het volk ten alle tijde het recht moet hebben om haar politieke leiders, vreedzaam en op democratisch-legitieme wijze, af te zetten. Ook argumenteert Popper dat het dat een pluralistische en multiculturele samenleving noodzakelijk is voor het functioneren van een democratie, omdat dit het debat verrijkt. De VLD vertaalt dit als zijnde dat de overheid de minste vorm van racisme in de samenleving met de grond gelijk moet maken. Lees: het inquisitiecentrum-De Witte zal werk krijgen als de "Open" VLD na 10 juni terug aan het bewind komt. Popper zou wellicht de kriebels moeten krijgen van dit betoog: een (Popperiaanse) open society vormt immers de humus voor de ontwikkeling van een goed uitgebouwde (Lockesiaanse) civil society. Ook weer iets wat de VLD over het hoofd ziet: als racisme iets moreels verwerpelijk is, dan is het aan de civil society om dit te verwerpen, en niet aan de overheid. De overheid heeft immers niet te bepalen welke morele houding een individu moet aannemen tegenover zaken als racisme. Integendeel zelfs: als de overheid poogt dit te doen - een operatie die altijd zeer subjectief is - leidt dit doorgaans tot een rancuneuze houding bij de burger jegens vreemdelingen (het feit dat de overheid en haar parastatele instellingen het Vlaams Belang poogt te vervolgen, en het Vlaams Blok heeft vervolgd, langs juridische weg zorgt ervoor dat deze partij zich steeds in een winnende Underdogpositie - zeer geliefd bij de kiezer - kan wentelen. Als het de staat en de VLD echt te doen is om het electorale succes van het Vlaams Belang te counteren, dan stopt zij beter met de juridische heksenjacht en dient zij ook beter het inquisitiecentrum op te doeken). Om te bewijzen dat de VLD John Locke toch niet helemaal is vergeten, verwees een van de sprekers - Babe Vautmans - naar de eerder genoemde 0110-concerten, als ultieme bewijs dat ook binnen de samenleving racisme wordt verworpen. Een fout voorbeeld, gezien het hele 0110-gebeuren zowel financieel als materieel gesteund werd door organisaties als de Nationale Loterij, Studio Brussel en RTBF. Instellingen waarlangs vele kasstromen belastingsgeld vloeien.

Tot slot sprak nog caudillo Verhofstadt. "Ik heb er terug goesting in!", verwoordde hij zijn engagement naar de (ongrondwettige?...) federale verkiezingen van 10 juni aanstaande. En gezien de VLD een "open" partij is die deel uitmaakt van een "open" samenleving, spreekt het ook voor zich dat zij met "open" vizier naar de federale onderhandelingstafel stapt, zonder enige vooringenomenheid (lees: de VLD is bereid om naar aloude traditie te plooien naar de besognes van de (Waalse) socialisten). Maar er zijn echter drie grote 'principes' waar de VLD niet van zal afwijken. Het eerste is dat de VLD niet in zee wenst te gaan met separatistische (God, excuseer, Marx en Keynes behoeden ons!) partijen die "het einde van de belgische federatie wensen". Zo weten we ook alweer dat de 'V' in VLD niet staat voor Vlaams, maar Verhofstadtiaans. Niettemin wenst de VLD een "grondige staatshervorming" (weer een Lambermonster?), wat echter ook inhoudt dat er een "sterke belgische federatie" dient te komen. Voorzitter-marionet Somers herhaalde het nieuwe VLD-engagement dat er moet worden gezocht naar "federatieve elementen" (het doet denken aan de queeste van koning Leopold I, die na 29 jaar koningschap tot het inzicht kwam dat "België geen nationaliteit heeft en door het karakter van haar burgers er nooit een kan hebben". Zodoende propageerde de nieuwbakken koning het katholieke geloof in belgië, hoewel hij zelf niet praktiserend was, om toch maar een 'bindmiddel' te creëren om zijn land bijeen te houden. Toen bleek dat Vlaanderen best wel spiritueel aangelegd was, maar Wallonië door en door vrijzinnig kwam zijn troonopvolger met het idee een kolonie voor de Belgen te zoeken: Kongo. En toen die kolonie failliet dreigde te geraken, vond koning Albert I de corporatistische sociale zekerheid uit als nationale belgische "trots". Een kwalijke erfenis waarmee we tot op de dag van vandaag mee te kampen hebben) om de Belgische staat te versterken. Maar kunnen we het de premier wel kwalijk nemen dat hij, in strale negatie van zijn drie eerdere burgermanifesten, de Belgische staat wenst te behouden? Uiteraard niet, want dan zou hij zijn job kwijt zijn. En dan zijn we weer één baan verder verwijderd van de magische 200.000 ...

Een tweede eis was dat er aan de huidige beleidsmaatregelen inzake ethische kwesties zoals euthanasie, holebihuwelijk en abortus niet geraakt mag worden (ook die eis is dubieus. De enige taak van de overheid terzake is om zich in alle soberheid terug te trekken, het individu te laten beslissen over zijn of haar eigen leven en de civil society (bv. de Kerk, het verenigingsleven,...) een morele opinie hierover te laten formuleren. Het in alle soberheid terugtrekken van de staat moet dan ook letterlijk geïnterpreteerd worden: overheidscampagnes zoals de afficheactie van 'Wel Jong Niet Hetero' - een vzw die de uitdrukkelijke steun krijgt van de Vlaamse... overheid! - in Vlaamse scholen moet dan ook onmiddellijk worden stopgezet). En tot slot is er nog de eis dat er onder een nieuwe regering met de VLD geen ruimte is voor belastingsverhogingen. Vreemde redenering, want dan zou de VLD geen coalitie mogen aangaan met zichzelf. In de periode 2000-2004 steeg de fiscale druk immers met 0,1% tot 47,4% (recentste cijfers Eurostat).

En Verhofstadt kon het uiteraard ook niet laten de 'weldaden' van zijn paarse regering in de verf te zetten. Zoals het de gewoonte is, werd hiervoor de zaal omgetoverd in een blauw leugenpaleis. Zo zou de fiscale druk onder paars zijn gedaald (zie hoger), zou de notionele intrestaftrek een succes zijn (hoewel de nominale aanslagvoeten in andere Europese landen - bijvoorbeeld Nederland - lager blijft dan de belgische), zou de Kruispuntbank Ondernemingen een goede zaak zijn (dat wel, maar het ding functioneert niet en als starter wordt je nog steeds van het kastje naar de muur gestuurd), zou de administratieve last gedaald zijn (de perceptie bij de ondernemers is volgens een Unizo-enquête echter niet zo positief) en staat belgië in de top-tien van meest welvarende landen in de Human Development Index van de Verenigde Naties (gewoonweg een platte leugen: belgië staat op een gedeelde 12de plaats samen met het Groothertogdom Luxemburg, en is zelfs vier plaatsen in de ranking gezakt ten opzichte van 2005). Verhofstadt grapte zelfs nog dat belgië ongetwijfeld in de top drie zou komen te staan indien het klimaat hier eerder Toscaans van karakter zou zijn. Deze Italiaansgezinde stelling maakt van Verhofstadt misschien beter een Duce dan een Caudillo...

Gelukkig viel de wijn achteraf op de receptie best wel te pruimen (die werd overigens opgediend door een donker gepigmenteerde zaalbediende. In een open samenleving moet dit uiteraard kunnen), en was er dus toch nog een prettig einde aan deze spoedcursus newspeak. Misschien was het wel Toscaanse Oxfamwijn die Verhofstadt zelf nog heeft gebrouwen? Hoe het ook zij, de man zal de stem van ondergetekende niet hebben. Daarvoor heb ik de open samenleving te lief.

Read more...

Brinckman over Verhofstadt III (met spek geschoten)

Ik zou misschien beter moeten weten dan de analyses van Bart Brinckman te lezen, maar kan het niet laten. In zijn politieke analyse van deze morgen over de stemming bij de VLD staan twee rekenstukjes, en geen van de twee is correct.

Het lijkt er een beetje op dat Bart Brinckman de mist ingaat zodra er in het rekenstuk getallen groter dan 20 voorkomen. Zijn commentaar van vandaag bevat twee beschouwingen over hoe de volgende federale Kamer eruit zou kunnen zien, en twee keer zit hij er goed naast.

De eerste beschouwing gaat over de grootte van de politieke families in die Kamer:

Samen met het cdH halen de Vlaamse christen-democraten straks amper 35 zetels (een winst van 7), zo redeneren ze. De liberale en socialistische familie zitten daar een stuk boven. Momenteel telt de liberale combinatie VLD-MR 50 zetels, de socialistische familie sp.a-PS heeft er nauwelijks twee minder. Er is een flinke aardverschuiving nodig om de pikorde te wijzigen.

Ten eerste moet opgemerkt worden dat er in 2004 reeds een flinke aardverschuiving in het nadeel van de VLD plaatsvond (zie figuur hiernaast). De peilingen geven aan dat die aardverschuiving sindsdien zelfs verder ging, en helemaal niet stopte, en dat een «flinke aardverschuiving» geen onwaarschijnlijkheid is, zelfs geen waarschijnlijkheid, maar een zekerheid. De vraag is alleen maar hoe «flink» die aardverschuiving zal zijn.

Mijn simulatie van amper een week geleden op basis van de laatste resultaten van De Stemmenkampioen en La Libre Belgique toont trouwens aan dat de pikorde wel degelijk gewijzigd is: geven we de N-VA een kwart van de zetels van het Vlaams Kartel, dan komen de christen-democraten op 37 zetels uit. VLD en MR halen samen echter slechts 31 zetels, terwijl de socialisten stranden op 43 zetels. De christen-democraten zitten met andere woorden precies in het midden tussen socialisten en liberalen, en je moet al een straffe voluntarist zijn om de liberale familie nog op de eerste plaats te willen plaatsen. Als de liberalen de christen-democratische familie kunnen evenaren zal het waarschijnlijk al heel goed zijn. En merk op: ik splits de N-VA wel af van de christen-democratische familie –anders komt ze net vooraan de socialistische familie met 45 zetels– maar laat SPIRIT in de socialistische familie zitten. Kort samengevat: van de pikorde van 2003 blijft naar alle waarschijnlijkheid niet veel meer over.

Tweede rekenstuk van Bart Brinckman gaat over het aantal zetels dat de paarse partijen aan Vlaamse zijde zouden kunnen behouden:

Zij zien er geen graten in om met een Vlaamse minderheid paars verder te zetten. Op dit ogenblik hebben sp.a en VLD 48 van de 88 Vlaamse kamerzetels (op een totaal van 150). Met 41 of 42 zetels wil de VLD Verhofstadt gerust een derde termijn gunnen.

Zelfs de prognose van De Stemmenkampioen zelf, die naar mijn mening de VLD onrechtmatig veel zetels toekent, geeft paars in Vlaanderen samen slechts 37 zetels. In mijn prognose blijft paars echter op amper 33 zetels steken, exact evenveel als CD&V-N-VA «alleen» trouwens. Federaal paars zakte trouwens over de taalgrenzen heen onder de magische grens van de 75 zetels, en heeft dus geen meerderheid meer.

Toegegeven, Bart Brinckman legt de rekenstukjes en de conclusies die eruit getrokken worden wel in de mond van de VLD, maar van een politiek commentator die zichzelf een beetje respecteert zou je mogen verwachten dat hij er de kanttekening bijplaatst dat die rekenstukjes kant noch wal raken. Tenzij hij niet in staat is zelf de rekenstukjes eens na te rekenen, of geen kanttekeningen bij het discours van de VLD wil plaatsen. Welk van de twee het ook is, het diskwalificeert Bart Brinckman als min of meer objectief politiek commentator.

En laat hij daarmee tegelijkertijd wel een interessant commentaarstukje zomaar voor het rapen liggen. Over de geestesgesteldheid bij de partijtop van de VLD bijvoorbeeld, en welke kater hen te wachten staat op 11 juni. En welke toegevingen zij van plan zijn te doen aan de PS, want om de post van Eerste Minister van Elio di Rupo af te snoepen zullen zij met heel veel lekkers moeten afkomen. Overheveling van heel Brussel-Halle-Vilvoorde naar het eentalige Waalse Gewest bijvoorbeeld, misschien met enkele zeer beperkte faciliteiten voor de Nederlandstaligen, en verder de nationalisatie van zowat alle sectoren en bedrijven die meer dan vijf eurocent winst maken. Anders zie ik niet in hoe Di Rupo, die nu al maandenlang verkondigt dat die post de grootste politieke familie toekomt –lees: hem– met 25 PS-zetels zoiets aan de VLD zou gunnen als die slechts 15 zetels weet te halen.

Read more...

Een opmerkelijke bocht

“Wij passen alleen wet van Dehaene toe.” stelt premier Guy Verhofstadt in de Kamer als antwoord op de vraag of hij iets gaat doen aan het wetsontwerp van Onkelinx om frauderende bedrijven strenger te straffen. Maar is dit wel zo? Is de regering aan handen en voeten gebonden door een beslissing van de rooms-rode regering Dehaene?

Wie de situatie analyseert merkt onmiddellijk dat de premier de zaken anders voorstelt dat ze in werkelijkheid zijn, wat een eufemisme is voor liegen dat hij zwart ziet. De waarheid is immers veel complexer.

Voor 1998 konden rechtspersonen niet strafrechtelijk aangesproken worden. Ze konden enkel tot een schadevergoeding veroordeeld worden. Het Hof van Cassatie, het parket en de politie waren echter voorstander om bedrijven ook strafrechtelijk te kunnen vervolgen, wat inhoudt dat ze bijvoorbeeld kunnen veroordeeld worden tot het betalen van een boete of, in zeer ernstige gevallen, tot de(tijdelijke of definitieve) sluiting van het bedrijf.

In 1998, onder toenmalig minister van justitie Tony Van Parys kwam er een dergelijke wet die toelaat rechtspersonen strafrechtelijk te vervolgen. De wet was echter hier en daar onduidelijk wat aanleiding gaf tot een aantal discussies in de rechtspraak. Minister Onkelinx besloot daarop de wet te aan te passen maar tegelijkertijd ook te verstrengen. Zo verhoogde ze bijvoorbeeld fiks de boetes en voerde de draconische maatregel in dat bedrijven die voor een tweede keer veroordeeld zijn een sluiting riskeren van één tot tien jaar.

Dit is een sterk verschil met de huidige wet, aangezien de rechter een zekere appreciatiemarge krijgt en dus niet zomaar een bedrijf zal sluiten omdat er een tweede overtreding is gebeurd. Zo zal er wel rekening gehouden worden met de reden van oprichting van het bedrijf. Bedrijven die een werkelijke economische activiteit uitoefenen zullen minder rap gesloten worden dan rechtspersonen die enkel en alleen zijn opgericht om belastingen te ontlopen. Het wetsontwerp van Onkelinx duwt de rechters in een keurslijf waarbij ze gedwongen zullen worden om steeds te oordelen of een bedrijf dat twee keer een misdrijf gepleegd heeft, gesloten moeten worden of niet.

De rol van de VLD

Het is dus wel een wet uit de periode Dehaene waarmee we geconfronteerd worden maar het is wel de verstrenging van Onkelinx die het probleem vormt. De premier weet dan ook niet waar hij het over heeft. Blijkbaar weet hij zelf niet wat hij goedkeurt in de ministerraad. Het was immers slechts door de kritiek van UNIZO en het VBO dat hij uiteindelijk iets trachtte te doen aan het wetsontwerp.

Dit leidde tot één van de meest opmerkelijkste politieke bochten uit de geschiedenis. In de voormiddag beloofde Verhofstadt nog het wetsontwerp aan te passen, in de namiddag was hij plots de grootste verdediger ervan. Hij reciteerde daarbij de oude wet van Dehaene zonder echt in te gaan op de verstrenging door Onkelinx. Het was echter niet de wet van Dehaene waar de bedrijven kritiek op hadden maar wel de verstrenging. De reden van de bocht van Verhofstadt was dat hij vastgesteld had dat hij moeilijk het ontwerp nog kon wijzigen. Het was reeds in de ministerraad goedgekeurd. Het is nu aan de Kamer om het voorstel goed of af te keuren (of het aan te passen).

Uiteraard moet het wetsvoorstel van Onkelinx verdwijnen. Waar vroeger bedrijven enkel bij zware misdrijven gesloten konden worden, zouden nu alle bedrijven voor éénder wat kunnen getroffen worden. Een slechte zaak. Toch maakt dit nu zeer duidelijk wat de taak is van de VLD in de regering: stilzwijgend goedkeuren wat de PS voorstelt of af en toe eens wat voorstellen van de PS milderen. Denk maar aan de recente hervorming van het huurrecht waar inbreng van de VLD er vooral in bestond in het temperen van de radicale anti-liberale maatregelen van Onkelinx. Dergelijke toestanden noem ik geen compromis maar is eerder te vergelijken met het gieten van wat lauw water in een grote kuip met kokend water: te verwaarlozen. De rol van de VLD in de regering: verwaarloosbaar.

Read more...

Zoetzuur kan wel lekker zijn (victa placet mihi causa)

.
Net als de meesten onder u lezers, lees ik een krant of twee per dag, soms drie, luister ik ondertussen ingespannen naar mijn radio, en zet ik ‘s avonds al eens mijn televisiepost aan, want dat is een venster op de wereld.
Nu kan ik niet weten wat voor effecten dit helse ritme op u heeft, maar bij mij is het resultaat van mijn inspanningen, dat ik al een tijdlang geloof dat er in de wereld veel zinloos geweld voorkomt. Meer toch dan vroeger.
Felix infelicitas: ik kan dit feit nu ook verklaren. Ongebreideld individualisme, tomeloos materialisme, met als gevolg verharding, en hieruit weer: een alom proefbare verzuring. Met als ondergrond, in basso continuo, ons ziekmakend blank racisme. Dat laatste vergat ik bijna nog te zeggen.
Journalisten helpen ons vaak aan inzichten, en wel eenvoudig omdat zij zaken waar een ander niet uitkomt weten te plaatsen, en zij gelukkig daar geen geheim van maken. Zij houden niet alles voor zich. Nobele neiging, maar zij vraagt, zoals elk fenomeen rondom ons, om een verklaring. Waar komt die neiging vandaan? Soms lijkt het hen eerder een genoegen dan een plicht, zult u zeggen, maar dat volstaat niet.
Welnu, ook deze belangeloze inzet kan ik verklaren! En ik zie daarbij niet de noodzaak om in grove termen te vervallen, zoals bijvoorbeeld dat regierungskonforme Maulhurerei, dat ik laatst moest zien staan in de doorgaans deftige Frankfurter Rundschau.
Vraag mij niet om een vertaling. Al zouden wij dat misschien evengoed kunnen als de Duitsers, wij hebben hier geen zaken met hun lange woordvormingen.
Ik kan trouwens niet beoordelen wat er in andere landen omgaat, maar zie ondertussen wel dat onze journalisten hier, opnoemen is overbodig, noch individueel noch als groep ook maar een spatje van verzuring vertonen. Ik vind dat verklaring genoeg.
En dat terwijl –wij zagen het net met dat voorbeeld uit het buitenland– het beroep op zich geen afdoende beschutting lijkt te bieden tegen het zuurvirus (H2SO4). Wellicht bezorgt het gematigde zeeklimaat hier te lande hen een zekere immuniteit, of toch een bepaalde afscherming, een soort ophokking of cordon als u wil.
Ikzelf trouwens profiteer mee van dat klimaat, want ik ben ook niet verzuurd! ...wel knaagt aan mij voortdurend het besef dat precies die gedachte wel een veeg teken kon zijn, en dat het gevreesde proces onverbiddelijk op gang is gekomen.
Want ik moet toegeven: van bepaalde zaken kan ik inderdaad tijdelijk zuur worden. Om maar te zeggen hoe erg: .zinloze mededelingen die op de weg naar het werk in trein of tram mijn oor bereiken, ja zelfs eenvoudige reclamepanelen waar mijn oog op valt, kunnen al een heftige irritatie opwekken die soms minutenlang zich doorzet.
Sterker: vaak heeft de lectuur onderweg van het enkele adjectief “zinloos” al hetzelfde effect.

Read more...

OpenVLD (Hoegin)

De VLD zou onder een nieuwe naam naar de federale verkiezingen gaan nu de partij Vivant opgeslokt heeft. Een naam die opduikt is OpenVLD, en het domein voor die naam werd een tijdje geleden reeds gereserveerd. De term «open» is inderdaad goed van toepassing op de partij zoals ze zich de laatste jaren gedragen heeft: de deur heeft steeds opengestaan om ongewenste leden buiten te stampen, en ook wat betreft de kiezers is de partij zo lek als een zeef.

Een blik op een grafiek van de verkiezingsuitslagen van de liberale partij in Vlaanderen sedert 1945 zegt eigenlijk genoeg: de partij is langzaam gegroeid van rond de tien procent vlak na de Tweede Wereldoorlog tot net onder de 25% in het topjaar 2003. In 2004 moest daar echter een vijfde af, en zoals het er nu naar uitziet zit er voor de federale verkiezingen van 2007 niet veel winst in. Als de partij 18% haalt zal ze al heel tevreden mogen zijn, terwijl 16% op dit ogenblik realistischer lijkt. Sommige peilingen maken echter gewag van scores onder de 13%, een halvering tegenover 2003!

Ook het personeelsbeleid van de partij laat de laatste jaren te wensen over. Voor mensen als Leo Govaerts, Ward Beysen, Hugo Coveliers was er binnen de partij geen plaats meer, en na het vertrek van Jean-Marie Dedecker kondigde Bart Somers aan dat de partij nu een progressieve koers zou varen. De partijvoorzitter bevestigde hiermee tegenover zijn kiezers dat de partij niet alleen een aantal mandatarissen afgestoten heeft, maar ook een deel van het gedachtengoed en bijgevolg ook kiezers. Hoe men ondertussen nieuwe kiezers wil aantrekken uit een progressieve poel waar al zoveel andere partijen vissen is eerder onduidelijk, en misschien ook wel een hopeloze zaak omdat kiezers nogal eens de neiging hebben de voorkeur te geven aan het originele in plaats van aan de kopie.

Niettegenstaande de Vlamingen dus blijkbaar geen pap meer lusten van het beleid van de partij, lijkt het erop dat de VLD naar de verkiezingen wil gaan onder het motto «meer van hetzelfde». Het is alsof Guy Verhofstadt van plan is na het debacle van 2003 de partij eens en voorgoed compleet in de vernieling te rijden. Profileert de partij zich sociaal-economisch als progressief –voor ieder die wil verstaan toch wel een duidelijke hint in de richting van een verderzetting van het paarse beleid met de PS als dominante partij in de federale regering– op het communautaire vlak stelt de partij een «open dialoog» met de Franstaligen voor, dus zonder een eisenbundel. Ik kan me daarbij niets anders voorstellen dan dat ook hier de partij een voortzetting van het huidige beleid voor ogen heeft, een beleid dat voor Vlaanderen alleen maar rampzalig is geweest. Het beste wordt dit nog geïllustreerd door het feit dat Guy Verhofstadt er niet eens in slaagt om zijn termijn volledig uit te doen, en de federale verkiezingen veertien dagen heeft moeten vervroegen omdat zijn «open dialoog» rond Brussel-Halle-Vilvoorde op niets is uitgedraaid. Het toppunt is dan nog dat Vlaanderen SPIRIT daarvoor dankbaar moet zijn, want anders was de ramp compleet geweest: de toegevingen waartoe Guy Verhofstadt en de VLD bereid waren om toch maar de federale regering overeind te houden waren ronduit hallicunant.

Daarom past de naam OpenVLD ongetwijfeld veel beter bij de partij van Guy Verhofstadt en Bart Somers dan bijvoorbeeld VLD-Plus. Er is immers de laatste jaren geen enkele plus te bespeuren geweest in het verhaal van de partij, en VLD-Min is misschien wel een eerlijke naam maar geen waar zelfs een Noël Slangen een positieve spin aan zou kunnen geven. Open voor de deur waarlangs mandatarissen buitengestampt werden, open voor de lekke electorale zeef die de partij vandaag is, en open voor de totale uitverkoop aan de Franstaligen die de partij bereid is te doen als Guy Verhofstadt daarmee maar op zijn postje van Eerste Minister mag blijven zitten.

Read more...

Stemmenkampioen, quo vadis? (2) (Hoegin)

Gisteren raakten de –spectaculaire– resultaten van De Stemmenkampioen voor januari bekend: zwaar verlies voor Vlaams Belang-VLOTT, en winst voor CD&V-N-VA en VLD-Vivant. Ik heb problemen met de resultaten van deze peiling, want waarom zou iemand die in december nog voor het Vlaams Belang-VLOTT heeft gestemd in januari voor CD&V-N-VA of VLD-Vivant stemmen? De commentaar van Het Laatste Nieuws bij de resultaten zegt daar niets over.

In de commentaar van Het Laatste Nieuws wordt zelfs gesteld dat «als gevolg van de opeenvolgende wisselingen [..] een vergelijking met de resultaten van de decemberpeilingen niet mogelijk» is. Dat is naar mijn mening een merkwaardige stelling, aangezien de tweede peiling van december afgenomen werd nadat Jean-Marie Dedecker de N-VA weer verlaten had en het Vlaams Kartel van CD&V en N-VA weer verenigd was. Bovendien bestaat het panel, voor zover ik weet, nog steeds uit dezelfde mensen, en is het juist één van de sterke punten van De Stemmenkampioen dat de resultaten daarom steeds vergelijkbaar zouden moeten zijn. Tenzij natuurlijk de berekeningswijze van vandaag anders zou zijn dan die van een maand geleden…

Beginnen we zoals naar gewoonte met CD&V-N-VA en Vlaams Belang-VLOTT: CD&V-N-VA gaat er een dikke drie procent op vooruit sedert de tweede peiling van december, terwijl het Vlaams Belang meer dan zes procent verliest. CD&V-N-VA staat daarmee weer dicht bij de topnoteringen van begin 2006, terwijl het Vlaams Belang het slechtste resultaat ooit neerzet. Merk op dat de peiling afgenomen werd vóór de openlijke ruzie binnen het Vlaams Belang over Jean-Marie Dedecker van start ging. Het resultaat van het Vlaams Belang is in januari zelfs slechter dan toen Jean-Marie Dedecker lid was van N-VA, terwijl een goed deel van de aanhangers van Jean-Marie Dedecker voorlopig nog bij «Anderen» de kat uit de boom kijken. Een merkwaardig resultaat dus.

VLD-Vivant veert op, en behaalt deze keer het beste resultaat sedert de zomer van 2005, anderhalf jaar geleden dus. Het resultaat zit trouwens zeer dicht in de buurt van dat van De Standaard/VRT en La Libre Belgique. Ook sp.a-SPIRIT gaat er lichtjes op vooruit, maar veel is dat deze keer niet. Merk echter op dat door de duik van het Vlaams Belang die partij weer in het zichtsveld van sp.a-SPIRIT komt.

Over Groen! valt er, zoals gewoonlijk, weinig te vertellen. De partij blijft verder schommelen rond de 6,5%, net zoals in de twee andere peilingen. Niet echt een resultaat dus dat de lichte crisissfeer rond de partij zal kunnen weghalen.

De resultaten van deze peiling roepen vragen op. Hoe komt het dat de VLD drie procent stemmen van het Vlaams Belang wegsnoept (want noch sp.a-SPIRIT noch Groen! gaan achteruit, en CD&V-N-VA stijgt ook sterk), nadat die partij aangekondigd heeft voortaan een progressieve koers te zullen varen? Zoals reeds gezegd: wie in december nog voor het Vlaams Belang heeft gestemd, valt in januari niet voor de progressieve lokroep van Bart Somers, tenzij hij zich nog in benevelde toestand bevindt na de viering van Nieuwjaar. Daar is geen touw aan vast te knopen, en ik ben duidelijk de enige niet die problemen heeft met deze peiling.

Voor de eerste keer publiceert De Stemmenkampioen trouwens ook een prognose voor de zetelverdeling in de federale Kamer, dat wil zeggen het Vlaamse gedeelte ervan. Gecombineerd met de peiling van La Libre Belgique van 18 december 2006 kan er echter een prognose gemaakt worden voor de hele Kamer (zie PDF-bestand). De belangrijkste conclusie uit die prognose is misschien dat paars voorlopig nipt gebroken wordt, terwijl een tripartite nog steeds ruim over een tweederde meerderheid beschikt. Ook interessant is dat rooms-rood-groen niet zo heel ver verwijderd is van een tweederde meerderheid als Groen! in de verschillende kieskringen maar over de kiesdrempel raakt.

De prognose van De Stemmenkampioen voor de zetelverdeling wijkt wel af van mijn extrapolatie van de regionale percentages naar de kieskringen. In het bijzonder valt op dat de VLD bij De Stemmenkampioen veel meer geluk heeft met het spel van de zetelverdelingen, terwijl CD&V-N-VA in vijf van de zes kieskringen een zetel minder toebedeeld krijgt. Ook Groen! raakt in mijn extrapolatie aan een paar zetels meer dan bij De Stemmenkampioen. Het is mogelijk dat dit allemaal een gevolg is van de grilligheden van de kieskring, maar het valt toch op dat de scheeftrekking alweer een bepaalde, blauwe, kant opgaat.

En daarmee komen we bij de vraag die bij deze peiling gesteld moet worden: is het louter een toeval dat onmiddellijk na het vertrek van Frank Thevissen het Vlaams Belang zo'n sterke duik maakt, terwijl VLD-Vivant zich gedeeltelijk herstelt en CD&V-N-VA weer een topnotering maakt, of zou er meer aan de hand zijn? Uitkijken naar de peiling van februari en de komende maanden…

Read more...

Een laf lachebekje (victa placet mihi causa)

.
Bij Grammens, in zijn laatste Journaal, p.3864, lees ik iets dat in Humo heeft gestaan. Dat blad Humo staat bij Vlaamse welmenende democraten goed aangeschreven, en het gaat zelfs door voor iets in de buurt van een kwaliteitsblad. Als je kennissen of collega’s bezig hoort dan klinkt het altijd: “Ja, platvloers, toegegeven, dat zal wel …maar toch goed gemaakt, én het verkoopt.”
Dat is voor een Vlaamse journalistieke vrucht inderdaad al heel wat, en naast de puree van StandaardMorgenKnack zal Humo wel afsteken, ongeveer vermoed ik, zoals op het wereldwijdeweb de site der Zatte Vrienden afsteekt, ook goed gemaakt, en wellicht met zowat dezelfde middelen.
Wat nu de immer ernstige Grammens berichtte was:

Misdadig. Op de misdadige vraag van een Humo-redacteur: “Wat zou u doen als u in de metro zeven allochtone jongeren Filip Dewinter ziet aftroeven?”, antwoordt de Belgische minister Bruno Tobback “grijnzend” (zo staat het er): “Ik zou denken dat het veel te gevaarlijk is om tussenbeide te komen”. Dit ligt geheel in de lijn van de vaderlijke raadgeving van Louis Tobback dat “alle middelen” (en hij herhaalde: noteer goed, alle middelen) toegelaten zijn tegen het (toenmalige) Vlaams Blok.

De fiston van Louis laat zich hier kennen als een haatdragende en vooral gewetenloze lafbek, tot daar, al blijft het genoteerd dat aan die snotneus blijkbaar nooit is bijgebracht wat de plichten van een gewone staatsburger zijn ...en niemand is tot heldendaden verplicht, maar dat een regerende minister zich tegenover allochtone dreigingen en geweld meent te mogen gedragen als een pure capitulard is ontluisterend. Je wéét zulke dingen wel, maar om ze zo openlijk te moeten horen...
Wat ik even nog wilde zeggen, geëerde Mark Grammens, ik vind niet de vraag van Humo misdadig (hoe zou een vraag misdadig zijn?): zij bracht juist verheldering. Zelfs het antwoord was dat niet, dat was enkel bruut en dom, en onder die jongens wellicht geestig.
Maar ik nodig het ministerventje uit, ter lering, om samen met mij op onzalige uren gebruik te maken van het Brusselse openbaar vervoer. Ik beloof hem naar vermogen rugdekking te verlenen.
.

Read more...

Opinio

Even reclame maken voor het nieuwe "conservatieve" weekblad Opinio. Het is weliswaar een Nederlands tijdschrift maar het biedt toch een aantal interessante artikelen voor de Vlaamse lezer.

Onder de schrijvers vinden we onder meer Derk Jan Eppinck, Ayaan Hirsi Ali, Afshin Ellian en Bart Jan Spruyt.

Read more...