Naar De Boedelscheiding (Vincent De Roeck)

Als overtuigd Vlaams-nationalist (of independist naar het nieuwe N-VA vocabularium) en notoir lid van de Vlaamse Volksbeweging kan ik moeilijk naast de desastreuze ontwikkelingen blijven kijken in ons eigen Klein-Joegoslavië, ons terminaal ziek opgedrongen vaderland België. Ik ben zeker geen slippendrager van extreem-rechts, maar deze Vlaamsgezinde bijdrage zal me weer, weliswaar volledig ten onrechte, in dat kamp onderbrengen. Ik verwacht geen geschenken meer van mijn lezers en leg me bij hun (verkeerde) oordeel neer. Iedereen heeft immers het recht een eigen foute mening te hebben.

Zelfs de allerslimsten hebben zich al eens schromelijk vergist in personen of vergaloppeerd in situaties. Zo ook onze eigen parlementen en regeringen. Of ze nu uit CVP'ers, SP'ers of VLD'ers bestaan, één ding hebben ze allemaal gemeen. Stuk voor stuk hebben ze de ongelukkige en twijfelachtige eer om niets bijgedragen te hebben aan een échte Vlaamse ontvoogding. Van een ontvoogding kan immers pas sprake zijn wanneer het bewuste volk volledig onafhankelijk en soeverein kan heersen over zijn eigen grondgebied en kan beschikken over volwaardige eigen instellingen zonder enige controle van bovenaf. Niemand waagt het Koerdistan "ontvoogd" te noemen. Niemand haalt het in zijn hoofd om Catalonië "ontvoogd" te verklaren. Niemand zal het hoongelach gespaard blijven, mocht hij Tsjetsjenië, Dagestan of Zuid-Ossetië als "ontvoogd" catalogiseren. Waarom Vlaanderen dan wel?

Een natie met een eigen taal, een eigen geschiedenis, een eigen volk en een eigen leidcultuur. Een land in een kunstmatige staat wiens rechten totaal miskend worden door de Brusselse elite. Een geketend volk zonder perspectieven wiens vrijheden beknot worden door het Federale gezag. Een door het Belgische bestel achtergestelde gemeenschap in een voortdurende staat van beleg wiens rijkdommen geplunderd worden, wiens burgers uitgezogen worden en wiens vertegenwoordigers van de macht uitgesloten worden. Dat is Vlaanderen! Dat is de huidige situatie waarin onze deelstaat zich bevindt. Niet zozeer bedreigd door intern gekrakeel, buitenlands imperialisme of vreemde invloeden - de absorptiekracht van de Vlaamse natie is immers niet aan zijn proefstuk toe - maar door een extern Belgisch paternalisme, een Waals uitzuigmechanisme en een dermate rigied federaal belastingstelsel dat elke verdere Vlaamse economische groei onmogelijk maakt. Zoals ooit ook de Townshend Duties de onafhankelijksstrijd van de Amerikaanse kolonies teweeg gebracht hebben, zo zal vandaag de fiscale gevangenis die België voor Vlaanderen geworden is ook steeds meer Vlamingen bruskeren en tot een soortgelijke vrijheidsstrijd bewegen.

Ik mag dan wel nog steeds de politieke weg boven die van burgerlijke ongehoorzaamheid of revolutiegeweld verkiezen, toch besef ik met bezwaard hart dat ooit enkel nog maar het gekletter van de wapenen de Belgicisten uit hun decadente en arrogante roes kan doen ontwaken. Een moegetergd Vlaanderen kan immers nog steeds een vuist maken en daar wordt maar al te snel aan voorbijgegaan door onze zogenaamde leiders. Dat ze zich maar eens bezinnen en herbronnen alvorens het misschien voor hen, en voor ons, te laat is. Enkel een totale boedelscheiding kan nog enig soelaas bieden om uit deze patstelling te geraken, op fluwelen vreedzame wijze als het kan, op éénzijdige revolutionaire wijze als het moet. Want het vrije vranke Vlaamse volk is, zoals een Bretoense zegswijze zegt, dalc' het hepken, trec het biken, enkel bezet, nooit overwonnen.


Meer teksten van Vincent De Roeck op Libertarian.be

Read more...

The Democratic deficit of Europe.

How democatric is Europe is more than 80 % off all laws in every member state is the result of new European regulations? The regulations are decided upon by people that were never directly elected by the European citizens. Hence, private agendas at the national level are easier to pass and elite-bureacrats regulate every little detail of our lives.

The most compelling illustration is the way the so-called European Consitution is being pushed upon the European citizens. Not only is the text unreadable and much too complex, ratification is done through parlementary tricks, rather than following a genuine discussion and a union-wide referendum. If the politicians can create a Constitution of 10 pages with just the ground rules, and if they can't accept that such fundamental texts need to be solid and approved for by a compelling majority of the population, then we don't need such a so-called Constitution.

Why not take example of Switzerland? While small, it is a very diverse country. Nevertheless, it has known peace for over 150 years and it has prospered. Taxes are low and the goverment is small but effient. It is no coincidence that democracy starts at the level of the citizen. At the local level they are consulted for every important decision. At the federal level, they have had over 540 referendums with sometimes astonishing demonstrations of good sense and wisdom by the citizens. Switzerland is a real example of democracy at work and this is probably the reason the Swiss are not keen on joining the very undemocratic superstate of Europe.

Europe started well of after the second world war. We need to go back to the original goals: to create a unified territorium where people can live in peace, can move around with no barriers, can work with no barriers, can do business with no barriers, can create wealth and take care of themselves to live a happy and long life. Of course, this assumes we also have freedom of expression and that decisions are taken in a democratic way. This means that the citizen comes first and that he only delegates to a higher level what he can't do himself better. The result should be that at the European level not much is left to do, except removing all the barriers imposed by century old nation states and their short-sighted self-interests. What Europe does today is creating increasingly more complex layers of bureaucracy in domains where they shouldn't even be present at all.

The good news is that some politcians are aware of these issues. Below two strong statements. One from a former German President making the point, one from the Czech Central Bank.

Former German President criticises lack of democracy in the EU

In an article in Welt am Sonntag former German President Roman Herzog argued that the EU is becoming increasingly centralised. He noted that the German Department of Justice estimates that out of all the pieces of legislation passed in Germany between 1998 and 2004, 84% originated in Brussels. And as Germany's own constitution identifies the parliament as the “central actor in the shaping of the political community” he argued that “the question has to be raised of whether Germany can still unreservedly be called a parliamentary democracy."

He outlined a number of reasons behind increased levels of centralisation within the EU. First, he said, “European Union politicians are politicians” who actively seek to engage in law-making in whatever way possible. Secondly, the EU has served as an avenue whereby national politicians can bypass domestic opposition, taking the legislative “detour” via Brussels. Such was the case with German environmental law, for example. Thirdly, alliances and bargains in the Council usually mean that “package deals” are agreed upon. Fourthly, the European Court of Justice has a “systematic tendency” to rule in favour of increased EU power. He noted that the ECJ is obliged under paragraph 1 and 5 of the treaties to participate in the “implementation of an ever closer union”. In addition, he believes that, “EU policies suffer to an alarming degree from a lack of democracy”. He argued that one way to deal with the latter problem is to turn the European Parliament into a proper legislative assembly.

Herzog argued that the proposed Constitution does nothing to address these issues. Instead, a revised treaty must - first and foremost – demarcate competencies between national governments and the EU, and clearly identify where the limits of the EU’s powers should lie. He said that this was rejected by the drafters of the Constitution because they feared it would restrict the power of the EU, which of course, Herzog points out, is the very reason for a Constitution. Secondly, the EU must introduce a ‘guillotine’ principle, meaning that the time span within which a piece of legislation can be passed must be limited. Thirdly, member states must be left with the option to opt-out of and repeal legislation passed at an EU level. Law-making in the EU cannot be a one-way street. Finally, the tendency of the ECJ towards “creeping centralisation” must come to a halt. He suggested that an independent legal body should be created, run exclusively by the member states, which could overrule ECJ judgments.

Czech central bank governor attacks misguided euro rules.

In an article in the FT the Governor of the central bank in the Czech Republic, Zdenek Tuma, argued that the rules governing the euro are “outdated and counterproductive.” He said, “The ERM-2 might have made sense in a situation where monetary policies around western Europe were based primarily on fixed exchange rates explicitly or implicitly pegged to the D-mark. Today, such a system does not generate any benefits for most EU members.” He suggests the euro’s budget deficit criteria should be scrapped, and that the rules on inflation be updated. He concludes with an argument for more flexibility in the EU as a whole, saying, “All these examples illustrate a more general European dilemma. We need a stable legal framework, but all legal systems in history have evolved as the world has changed. Rules such as constitutions are and should be difficult to change. Others, however, have to be more flexible. There is little doubt that rules supporting policymakers' decisions belong to the latter group.” (4 January)

Source of articles: www.OpenEurope.org

Read more...

Lijst Dedecker gaat met gezond verstand voor structurele maatregelen

Jean-Marie Dedecker, nochtans een verkozen senator, mag zijn persconferentie niet in de Senaat geven omdat "omdat hij geen toestemming heeft van de fractieleider". Belgische democratie nog eens op zijn smalst. Misschien wordt het tijd een Hyde Park Corner te voorzien in het parkje tussen de wetstraat en het Paleis zodat de freedom of speech niet langer afhankelijk is van de heersende partijbonzen. In afwachting dat het volledige programma van zijn nieuwe politieke partij bekend wordt, een voorsmaakje uit een interview met Pieter Blomme in De Tijd deze morgen. Op het eerste zicht het eerste programma sinds decennia dat de NV België daadwerkelijk en structureel op een blijvende wijze uit het slop probeert te halen, al kan het ons insziens nog meer doortastend. A suivre. De programmatekst werd vandaag op www.lijstdedecker.com beschikbaar gemaakt. Wat mij betreft, ik ben blijven hangen bij een mooi citaat:


Far better to dare mighty things,
Than to take rank with
Those poor timid souls,
Who know neither victory
Nor defeat

■(tijd) - Een vennootschapsbelasting van 19 procent, een sociaal gecorrigeerde vlaktaks in de personenbelasting, de afschaffing van de subsidies aan bedrijven en de beperking van de werkloosheidsvergoeding in de tijd. Dat zijn de pijlers waarop senator Jean-Marie Dedecker (ex-VLD, ex-N-VA) zijn sociaaleconomisch programma van zijn nieuwe partij heeft gebouwd. Vandaag stelt hij zijn partij voor aan de buitenwereld

Enkele programmapunten:

* Vennootschapsbelasting van 19 procent.
* Sociaal gecorrigeerde vlaktaks in de personenbelasting.
* Verlaging van de lasten op arbeid met 40 procent.
* Invoering van een eenheidsstatuut arbeiders-bedienden.
* Invoering van de veertigjarige loopbaan.
* Beperking van de werkloosheidsuitkering in de tijd.
* Schenkingsrechten en successierechten tegen een tarief van hoogstens 3 procent belasten.
* Registratierechten vervangen door een variabele taks die het kadastraal inkomen verhoogt of verlaagt volgens de graad van energie-efficiëntie van onroerende goederen en de strijd tegen de uitstoot van schadelijke stoffen en gassen.
* Schrapping van elke kostenaftrek zowel in de personen- als in de vennootschapsbelasting, met uitzondering van de notionele intrestaftrek en de aftrek voor beroepskosten voor niet-loontrekkenden.
* Jaarlijks moet 1,5 procent van het bruto binnenlands product worden gekapitaliseerd om de vergrijzingskosten op te vangen.

In het bureau van Jean-Marie Dedecker op 100 meter van het strand van Oostende hangt een verkiezingsaffiche van de periode toen hij nog bij de VLD zat. De slogan is behouden, maar ‘VLD’ is afgeplakt. ‘Ik heb destijds voor de VLD gekozen omdat ze een heel vooruitstrevend economische programma hadden. Ze spreken erover, maar doen er niets mee. Daardoor verliezen ze aan geloofwaardigheid.’ Voorlopig lijkt het uitgesloten dat zijn nieuwe partij een kartel aangaat met het Vlaams Belang, al laat hij de deur op een kier ‘voor iedereen’. Toch gelooft Dedecker dat hij met een sterk sociaaleconomisch programma zijn partij onafhankelijk naar de verkiezingen kan loodsen.

Lagere belastingen staan centraal in uw sociaaleconomisch programma.

Jean Marie Dedecker: ‘In de grondwet moet worden opgenomen dat de belasting op inkomen, kapitaal, consumptie en arbeid nooit hoger kan liggen dan vier tiende van het nationaal inkomen in een bepaald jaar. Dus een overheidsbeslag van 40 procent. We zitten nu in België op een goeie 50 procent. In Duitsland bedraagt het overheidsbeslag 40,7 procent, waarom kan dat in ons land niet?’

Hoe gaat u dat verwezenlijken?

Dedecker: ‘We willen eerst en vooral een sociale taks van 30 procent invoeren in de personenbelasting.’

Dus geen vlaktaks?

Dedecker: ‘Een gecorrigeerde vlaktaks, zodat mensen met een laag inkomen niet meer belastingen moeten betalen. Het is simpel: we geven een hogere belastingvrije som naarmate het inkomen lager is. Mensen met een netto belastbaar inkomen van 60.000 euro of meer hebben geen recht op een belastingvrije som. Voor hen geldt een belastingtarief van 30 procent.’

Daardoor zullen de inkomsten voor de overheid dalen. Hoe gaat u dat compenseren?

Dedecker: ‘Ten eerste door de meeste bestaande fiscale aftrekken af te schaffen. Door een tarief van 30 procent in te voeren zal ook het zwartgeldcircuit grotendeels verdwijnen. Wie zal nog belastingen willen ontduiken als men maar 30 procent belastingen moet betalen?’ ‘Bovendien gaan mensen netto meer overhouden van hun loon, waardoor ze meer gaan consumeren, wat goed is voor de inkomsten van de staat. Het systeem zet mensen er ook toe aan te gaan werken, omdat ze veel meer in handen hebben. In 1999 was een van de verkiezingsthema’s het wegwerken van het verschil tussen werken en nietwerken. Het is nog slechter geworden. Mensen worden niet aangespoord te gaan werken.’

Bent u net als premier Guy Verhofstadt (VLD) voorstander van het inschakelen van langdurig werklozen in buurtwerk bijvoorbeeld?

Dedecker: ‘Ik ga een stap verder. Je moet de werkloosheidsvergoeding beperken in de tijd. Wie werkloos is, heeft de eerste zesmaanden recht op een volledige uitkering, daarna vermindert dat maand na maand. Na 38 maanden stopt de uitkering en valt de werkloze terug op het leefloon. Waarom zou je nu een job aannemen als het verschil tussen werken en nietwerken slechts 100 euro bedraagt?’

U wilt de vennootschapsbelasting verlagen naar 19 procent. Op dit moment bedraagt het tarief 33,99 procent. Dat levert 9 miljard euro per jaar op. Hoe gaat u die 4 miljard euro minderinkomsten compenseren?

Dedecker: ‘Je hoeft dat niet te compenseren, het is een budgettair neutrale operatie. Dankzij de extra buitenlandse investeringen die daardoor worden aangetrokken, verdient de staat dat terug.’ ‘Voorts moeten alle subsidies aan ondernemingen worden afgeschaft. Het kabinet van Vlaams minister van Economie Fientje Moerman (VLD) verdeelt massaal geld voor Vlaamse bedrijven, vaak voor multinationals die dat niet nodig hebben. We moeten af van die sinterklaaspolitiek. Nike kreeg onlangs bijna 6 miljoen euro subsidie om in ons land een hangar te zetten. Terwijl Nike per dag 55.000 euro sponsorgeld geeft aan de golfer Tiger Woods om een Nike-pet te dragen. Die wordt dan nog gemaakt door een Thaise arbeider die 4 dollar per dag verdient. Die arbeider moet 38 jaar werken om TigerWoods een dag te betalen.’

Waarom wilt u een lagere vennootschapsbelasting invoeren? Voor bedrijven bestaat al een fiscaal gunstregime, de notioneleintrestaftrek, waardoor ze vaak minder belastingen betalen dan 19 procent.

Dedecker: ‘Wat mij betreft mag dat systeem blijven bestaan, al is dat een typisch Belgisch compromis. Je moet duidelijk zijn en zeggen wat de belastingkosten zijn, en niet werken via een omweg zoals de notionele intrestaftrek.’

U bent ervan overtuigd dat de lasten op arbeid 40 procent lager kunnen door een verschuiving naar een belasting op verbruik. Mensen zullen minder personenbelasting betalen, maar meer btw op aankopen.

Dedecker: ‘Dat klopt niet. Doordat mensen netto meer zullen overhouden, zullen de koopkrachten ook de btw-inkomsten stijgen. Bovendien moet de overheid zich aan de 40 procent regel houden. Het overheidsbeslag mag niet meer dan 40 procent bedragen.’

Wat vindt u van het idee vanGuy Verhofstadt om een soort CO2-belasting in te voeren?

Dedecker: ‘Dat zou opnieuw een extra belasting zijn voor de bedrijven. Zo jaag je ze weg. De chemische industrie in Antwerpen bijvoorbeeld is de meest geavanceerde in de wereld. Industrie die niet vervuilt, bestaat niet.’

‘Ik ben liberaler dan de liberalen en socialer dan de socialisten’, zegt u vaak. Leg dat eens uit.

Dedecker: ‘Ik heb de VLD nog nooit horen praten over een vennootschapsbelasting van 19 procent. En wat is er socialer dan ervoor te zorgen dat mensen die werken aan het eind van de maand meer overhouden?’

Het Vlaams Belang vreest dat u heel wat kiezers bij hen zal wegtrekken. Wat is het verschil tussen het VB en uw partij?

Dedecker: ‘Ik ben voorstander van vrij verkeer van goederen, diensten én personen. Als wij ons het recht toeëigenen in Slovakije een fabriek te bouwen omdat de arbeidskosten er acht keer lager liggen dan in België, moeten we ook kunnen aanvaarden dat de Slovaken het recht hebben op vrije arbeid in ons land. Ook niet EU-burgers moeten hier kunnen werken. Als die mensen naar hier komen om te werken, dragen ze bij tot het systeem en moeten ze kunnen genieten van de bijdrage die ze geleverd hebben. Maar als ze gedaan hebben met werken, moeten ze terug.’

Pieter BLOMME

Read more...

Antwerpse zetelverdeling, systeem-Brinckman (Hoegin)

Bart Brinckman is de «Chef Wetstraat» van de krant De Standaard, en schrijft in die hoedanigheid het gros van de politieke analyses in die krant, inclusief de meer reken-technische. Maar de kapstok waaraan hij de nieuwsanalyse van deze morgen ophangt in verband met de moeilijke klus waar Gerolf Annemans zou voorstaan in de kieskring Antwerpen is niet helemaal betrouwbaar.

Bart Brinckman stelt dat het Vlaams Belang in de kieskring Antwerpen met een «wellicht krimpende lijst» te maken heeft. Zijn rekenstukje gaat als volgt:

De groeimarges in de provincie Antwerpen zijn beperkt. Vier jaar geleden won de partij twee zetels doordat de N-VA en Groen! de kiesdrempel niet konden slechten. Dat zit er niet meer in. Zonder stemmenverlies valt de partij bijgevolg terug op vijf zetels. Met wat winst worden dat er zes.

Eigenlijk hoef je geen politiek-wiskundige bolleboos te zijn om te snappen dat dit moeilijk waar kan zijn. Waarom zou precies het Vlaams Belang niet één maar zelfs twee zetels verliezen als N-VA (in kartel met CD&V) en Groen! (alleen) over de kiesdrempel raken? De zetel die N-VA wint kan net zo goed van de CD&V komen, en de zetel van Groen! van sp.a-SPIRIT of VLD-Vivant. Er is dus een woordje uitleg nodig om de stelling van Bart Brinckman aanvaardbaar te maken.

Maken we even de simulatie op basis van de uitslag van de federale verkiezingen van 2003 voor de federale Kamer, dan blijkt dat het Vlaams Belang inderdaad een zetel verliest, maar niet meer dan één. De tweede zetel komt immers van sp.a-SPIRIT als we even geen rekening houden met de kiesdrempel van 5% en Groen! toch een zetel toewijzen. De verschuivingen zijn aangeduid met een oranje respectievelijk groene achtergrond op de eerste pagina van het overzicht.

Nu heeft partijvoorzitter Frank Vanhecke wel aangekondigd dat hij de score van het Vlaams Belang bij de komende federale verkiezingen vergeleken wil zien worden met de verkiezingen van 2003, maar iedereen weet dat het wel degelijk de verkiezingen van 2004 voor de Vlaamse Raad zullen zijn die het werkelijke ijkpunt zullen vormen. Een simulatie met de uitslag van die verkiezing geeft aan dat het Vlaams Belang niet op een status quo staat, maar zelfs een zetel winst zou maken (paarse achtergrond). De bewegingen van 2003 naar 2004 zijn overigens relatief groot: de paarse partijen verliezen samen drie zetels die verdeeld worden over Vlaams Belang en Groen!. Op basis van 2004 –en toetert De Standaard nu niet al dagenlang rond dat het Vlaams Belang op die verkiezingen afgerekend zal moeten worden?– heeft het Vlaams Belang dus helemaal geen krimpende lijst in Antwerpen.

Komen we echter nog een stapje dichter bij de verkiezingen van dit jaar, en nemen we de uitslagen van de provincieraadsverkiezingen van de herfst van verleden jaar als basis voor een derde simulatie. Vergeleken met 2004 treden er dan eigenlijk weinig wijzigingen op, behalve één verschuiving: een zetel van het Vlaams Belang naar sp.a-SPIRIT (rode achtergrond). Is dit het Janssens-effect uit de stad Antwerpen? Zeker, de zevende zetel van het Vlaams Belang zit niet helemaal veilig, maar de kans dat het Vlaams Belang zou terugvallen tot slechts vijf zetels schat ik toch zeer klein in op basis van de uitslag van 2006. Combineren we met de uitslag van 2004 dan lijkt het waarschijnlijker dat het Vlaams Belang in Antwerpen op acht zetels uitkomt dan op zes, en is de suggestie van een terugval op slechts vijf zetels zelfs zeer merkwaardig te noemen.

Conclusie: ofwel maak ik een zware rekenfout bij de zetelverdeling in de kieskring Antwerpen, ofwel heeft Bart Brinckman zijn huiswerk niet gedaan en niet nagerekend wat de werkelijke gevolgen zijn van de kiesdrempel en het Vlaams Kartel in Antwerpen. Of het gaat om een nogal doorzichtige en oneerlijke poging om het Vlaams Belang, dat zich de laatste dagen in de media niet bepaald gestroomlijnd gedragen heeft, om het mild uit te drukken, nog wat meer in het nauw te brengen.

Read more...

Een Weekje Capitol Hill (Vincent De Roeck)

Vorige week werd de Amerikaanse politiek wereld opgeschrikt door twee gebeurtenissen. Eerst brachten onderzoeksjournalisten aan het licht dat de Iraanse president Ahmadinejad vorig jaar nooit opgeroepen zou hebben om Israël van de kaart te vegen. Dit bleek immers een foutieve vertaling te zijn van zijn bewuste speech, die klakkeloos overgenomen werd door alle (Westerse) media. Vooral het gebruik van deze uitspraken door de Haviken in de regering Bush ter rechtvaardiging van een mogelijke militaire interventie in Iran, maakte van deze onthullingen een staatszaak. Daarnaast ging er ook een golf van protest door het land toen een Anti-Hate Law (i.e. een wet die racistische en discriminerende meningen strafbaar stelt) opnieuw ter stemming voorgelegd werd aan het Congres. Met een Democratische meerderheid lijkt de goedkeuring en implementering hiervan eerder een werk van dagen dan van maanden te worden. Met zulke wetten wordt zelfs het land of the free elke keer een beetje minder vrij.

Het was journalist Jonathan Steele van National Vanguard die enkele maanden geleden voor de eerste keer gewag maakte van een foute vertaling in de bewuste anti-Israëlspeech van Ahmadinejad die gehouden werd in het Farsi, een Perzische taalvariant. In de maanden die daarop volgden, kwam de waarheid aan het licht en namen ook meer “aanvaardbare” bronnen (National Vanguard wordt in de VS immers beschouwd als een extreem-rechtse en antisemitische publicatie) zoals de New York Times en de Washington Post de uitkomst van deze onderzoeksjournalistiek over. Er werd brandhout gemaakt van de vermeende uitspraken van Ahmadinejad.

De Iraanse president Ahmadinejad stelde in zijn speech dat de bezettingsmacht van Jeruzalem tot het verleden moet behoren (“the power occupying Jerusalem must vanish from the page of time”, aldus professor Juan Cole in zijn taalrapport), en dus niet dat Israël van de kaart geveegd moet worden (“Israel must be wipped off the face of the Earth”). De New York Times en Washington Post boden vorige week zelfs openlijk hun verontschuldigingen aan omdat ze de foute vertaling overgenomen hadden zonder eigen verificatie. Bij ons, in Europa, was daarover natuurlijk weer niets te horen, laat staan dat onze (staats)media de moed zouden gehad hebben om ook hun fouten in deze discussie toe te geven.

Deze onthulling kwam zeer ongelegen voor de regering van George W. Bush en voor de Haviken binnen zijn Republikeinse partij die via Congreslid Mark Kirk zelfs een resolutie ingediend hadden om Ahmadinejad politiek te veroordelen wegens het aanzetten tot genocide, iets wat in de jaren 1990 door de VN internationaal verboden werd. Nu deze nieuwe feiten gekend zijn, zal ook deze resolutie ingetrokken moeten worden, omdat ze zich juist in hoofdzaak baseerde op net deze uitspraak van Ahmadinejad. Ik betreur het ten stelligste dat een monster als Ahmadinejad nu “vrijuit” gaat, maar hecht teveel belang aan de waarheid om deze zonder meer aan de kant te schuiven, ongeacht de aard van het te bereiken doel of van de aan te vallen persoon. Veritas nos liberabit. De waarheid zal ons bevrijden.

In de herfst van 2005 diende de Texaanse Democrate Sheila Jackson-Lee een eerste “anti-haatwet” in onder de werkelijkheid oneer aandoende naam Local Law Enforcement Hate Crimes Prevention Act. Haar voorstel werd toen, weliswaar na tal van amenderingen en afzwakkingen, en onder groot (publiek) protest, nipt goedgekeurd. De implementatie werd echter onder invloed van de Republikeinen uitgesteld. Dit stukje vrijheidsrovende wetgeving werd ondanks zijn goedkeuring op deze wijze toch nog enigszins van tafel geveegd. Er was immers geen echt draagvlak te vinden binnen de Amerikaanse samenleving, die meer belang hecht aan de rechten en vrijheden van de burgers dan aan de bestrijding van zogenaamd “racisme”. Maar dit sprookje duurde jammer genoeg niet lang. De boot kon niet meer afgehouden worden. De vrijheid begon ook in de VS het onderspit te delven.

Op 5 januari 2007 diende de herverkozen Sheila Jackson-Lee een nieuwe nog verregaandere Hate Crime Bill in bij het Congres, hierin gesteund door de Anti-Defamation League (een privé-initiatief dat we het best kunnen vergelijken met het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding in België, maar dan wel zonder de bijhorende wettelijke volmachten). De Republikeinen waren nooit echt happig om zulke wetsvoorstellen te steunen, maar deden het mondjesmaat toch, vaak onder druk van hun (joodse) achterban. Nu de Democraten de meerderheid uitmaken in het Congres, vervalt het laatste restant van die Republikeinse temperingsmacht.

Normaal duurt het minstens een half jaar voordat een voorstel gestemd wordt en dus wet kan worden, maar met de almacht van de Democratische Partij in het Congres kan het allemaal veel sneller gaan. En alles lijkt ook daarop te wijzen. Binnen de week na het indienen ervan, gaf het Congres reeds groen licht om dit wetsvoorstel in een commissie te bespreken en daarna ter stemming voor te leggen. Wanneer we de ADL of de Speaker of the House Nancy Pelosi mogen geloven zijn beide Congrespartijen het eens met dit stuk wetgeving en is het de bedoeling to have it ratified during the first 100 hours of the new Congress. Duidelijker kan men niet zijn. Nu maar hopen dat president George W. Bush zijn lessen geleerd heeft en deze vrijheidinperkende wet alsnog wil vetoën, zoniet dan verdwijnen - met één enkele stemming en met één enkele handtekening - de Bill of Rights en de vrijheid van meningsuiting in de VS, alsof beide er nooit bestaan hebben.


Meer teksten van Vincent De Roeck op Libertarian.be

Read more...

Agente weigert politiehoofd de hand te schudden (Hoegin)

Drie maanden nadat Alexander Basha de toelating kreeg overgeplaatst te worden zodat hij de Israëlische ambassade niet hoefde te bewaken, is er in Groot-Brittannië een nieuwe politierel in de maak: een moslim-agente weigerde tijdens een ceremonie de hand van Sir Ian Blair, hoofd van de politie, te schudden omdat dat strijdig was met haar geloof. Sir Ian Blair was naar verluidt not amused.

Voor de agente is de zaak nochtans eenvoudig: zij is een vrouw, en Sir Ian Blair is een man die geen naaste familie is en waarmee ze ook niet getrouwd is, en dus weigert ze hem aan te raken. Om de sfeer voor de anderen op de ceremonie niet te verpesten werd aan haar verzoek om de politiebaas niet de hand te moeten schudden gehoor gegeven, maar Sir Ian Blair vroeg zich wel af of haar verzoek eigenlijk wel ernstig te nemen valt. Hoe zij haar functie naar behoren kan uitvoeren als zij geen fysiek contact mag hebben met mannen is ook maar de vraag.

Een vertegenwoordiger van de politie heeft ondertussen al laten weten dat indien de vrouw, omschreven als een «niet-Aziatische moslim» en op de ceremonie aanwezig in hijab-uniform, haar job niet correct uitvoert ontslagen zal worden. Dat zou er inderdaad nog aan ontbroken hebben. Verder heeft de Metropolitan Police Service al een onderzoek ingesteld om na te gaan wat er precies gebeurd is en wat de gevolgen ervan zijn. Eén zaak is alvast duidelijk: men heeft hier alweer een precedent geschapen, maar misschien zal men de volgende keer toch iets beter voorbereid zijn wanneer men tijdens een politieceremonie plots geconfronteerd wordt met de multiculturele samenleving.

Ondertussen hebben verscheidene moslimleiders de agente reeds in verdediging genomen. Massoud Shadjareh, voorzitter van de Islamic Human Rights Commission is één van hen. Hij bevestigd dat vrouwen, wanneer ze mogelijkheid hebben, zoveel mogelijk fysiek contact met mannen moeten vermijden. In de context van hun beroep zou dat echter geen problemen mogen opleveren. Volgens hem is het probleem dus eerder één van culturele en religieuze onwetendheid en berust de zaak dus op een misverstand. De vrouw bevestigde trouwens zelf ook dat zij haar politiefunctie vóór haar geloof zal plaatsen, maar hoe dit allemaal praktisch zal verlopen wanneer zij bijvoorbeeld een man in de boeien moet slaan is toch maar één grote vraag. Massoud Shadjareh voegde trouwens aan zijn betoog nog toe dat het geven van een hand niet iets is dat een relatie maakt of breekt. Waarom er dan voor een vrouw zoveel kwaad zou kunnen schuilen in het schudden van de hand van een vreemde man vertelde hij er echter niet bij.

Read more...

Cijfers Zeggen Meer Dan 1000 Woorden (Vincent De Roeck)

In ons huidig dogmatisch maatschappijbeeld wordt er veel te veel gepalaverd. Onze parlementen zijn verworden tot onproductieve praatbarakken waar iedereen bang is om de constructie, die men "België" noemt, op te blazen. De Vlaamse leeuw lijkt getemd te zijn en niemand lijkt er nog wakker van te liggen. De vijftigjarige verjaardag van de Vlaamse Volksbeweging in 2006 was niets meer dan een fait divers, een voetnoot in "onze" vaderlandse geschiedenis. De Waalse haan mag vrij kraaien en onze granen wegpikken terwijl wij dit oogluikend toelaten onder druk van het Grote Gelijk van de interregionale Solidariteit.

Nochtans zijn de argumenten voor een onafhankelijk Vlaanderen rationeler dan men op het eerste zicht - wars van emotie en nostalgie - zou denken. Vlaanderen heeft een eigen geschiedenis, een eigen volk, een eigen taal en een eigen identiteit. Dit zijn vier elementen die België als bestaande staat niet eens heeft of ooit gehad heeft. Vlaanderen moet zijn eigen onafhankelijkheid bewerkstelligen om na een korte periode toe te kunnen treden als autonome regio tot de nieuwe Europese Unie. Het voorbeeld van Texas - dat ook een Mexicaanse provincie was en via een korte onafhankelijkheid nadien als autonome regio tot de VS toegetreden is - sterkt deze eis.

De allerbeste argumenten zijn echter de cijfers, de balansen en het schulddebiet. België heeft een BNP per hoofd van de bevolking van 21,037 EUR (de 12de plaats in de EU-15!), terwijl Wallonië met hun 17,842 EUR slechts de 13de plaats bekleedt in de EU-15. Vlaanderen daarentegen kent een BNP/hoofd van 28,064 EUR wat neerkomt op de derde plaats in de EU-15! Een dergelijk verschil wordt echter miskend door het Brusselse establishment dat bang is voor een eventuele splitsing. En inderdaad, als ik deze cijfers analyseer, weet ik ook onmiddellijk waarom ze daarvoor zo bang zijn. Het zou hen hun luilekkerleventje afnemen.

De werkloosheid in Vlaanderen bedraagt slechts 8,7%, terwijl die in Wallonië 18,2% bedraagt en dit ondanks de massale overheidstewerkstelling in Wallonië. In Wallonië is 39% van de werkende bevolking in dienst van de staat, terwijl de Vlamingen het met 25% moeten doen. De Waalse cijfers doen sterk denken aan het vroegere Oostblok en zijn communistisch bureaucratisch cliëntelisme. La Wallonie, région incroyable mais vraie!

Ook qua aandeel in de totale Belgische export neemt Vlaanderen het merendeel op zich met 85,5%. De resterende 14,5% is afkomstig uit Wallonië, dat blijft gedijen dankzij massale overheidssubsidies en openbare aanbestedingen van buitenlandse landen via het bevriende francofone Brusselse establishment, de Waalse wapenindustrie op kop.

Als we ons ontdoen van alle dogma's en ons uitsluitend op deze nuchtere waarheden baseren, moet elke weldenkende persoon erkennen dat België de Vlamingen niet enkel onderdrukt maar ook uitzuigt en bijgevolg een pré-revolutionaire situatie creëert die ook in de VS (1776), in Frankrijk (1789), in West-Europa (1830-1847) en in Oost-Europa (1989-1992) bestaan heeft. De "Vaart der Volkeren" is weer daar en ditmaal zal hij België niet vrijwaren! Al die volkeren hadden ooit wel de moed om zich van dit juk te ontdoen en resoluut te kiezen voor een eigen staat, een eigen welvaart en een eigen natie.

Daarom vragen wij vandaag de onvoorwaardelijke overgave van het francofone bestel in Brussel, zonder geweld als het kan, met geweld als het moet. De Vlaamse leeuw kan immers niet eeuwig machteloos toe blijven kijken. Vlaanderen, let op uw zaak. De tijd en stond is daar, opdat nu in de hoek niet raak, Uw vrijheid, die voorwaar! Uw ouders hebben duur gekocht met goed en bloed en leven, want zij werd nu gans en 't enenmaal gezocht, tot niet te zijn verdreven. Vlaanderen, de leeuw!

Het aangehaalde cijfermateriaal werd verzameld via Doorbraak, The Flemish Republic en het Warande-Manifest.

Meer teksten van Vincent De Roeck op Libertarian.be

Read more...

Het clandestiene geld van Beieren (Politiek Incorrect)

Gezien het januari is, vieren we ook dit jaar de achtste verjaardag van de euro (op 1 januari 1999 werd de euro in girale vorm in de eurozone geïntroduceerd). De Britse krant The Telegraph publiceerde echter een opmerkelijk artikel over de verschillende munteenheden die anno 2007 in Duitsland en Oostenrijk in omloop zijn (zie http://www.telegraph.co.uk/money/main.jhtml?xml=/money/2007/01/18/cneuro18.xml).

Vooral een initiatief in het Beierse Prien an Chiemsee springt in het oog. Daar werd in 2003 de zogenaamde 'Chiemgauer' (genoemd naar een Beiers district) geïntroduceerd. De oorzaak van de introductie van de Chiemgauer was de onvrede van de lokale bevolking over de euro, die naar hun mening te weinig compatibel is met de lokale economie. Ook redenen zoals de terugdringing van de jeugdwerkloosheid en culturele gronden werden aangegrepen om naast de euro ook een lokaal betalingsalternatief in te voeren.

Het idee werd in het leven geroepen door Christian Gelleri, leraar economie in de Freie Waldorfschule in Prien an Chiemsee. Samen met zijn leerlingen ontworpen zij bankbiljetten en startten een heuse administratie. Na de nodige publiciteit in de regio, zijn er ondertussen reeds 550 ondernemingen in de regio die de Chiemgauer aanvaarden en er zelfs betalingen mee verrichten. De munteenheid kent er 1820 particuliere gebruikers.

Het principe is als volgt: bij de introductie van de Cheimgauer werden de koers gelijkgesteld met de euro. 1 Chiemgauer was in januari 2003 dus gelijk aan 1 euro. Ook werden er bankbiljetten verspreid van 1, 2, 5, 10 en 20 Chiemgauer. Om de drie maanden wordt de Chiemgauer met 2% gedevalueerd door de Waldorfschule; de Chiemgause centrale bank als het ware. Deze devaluatie wordt verantwoord als een soort 'circulatietaks'.

Het concept van de Cheimagauer is gebaseerd op de ideeën van Silvio Gesell, een Duits econoom die leefde van 1862 tot 1930. In weze was hij een overtuigd liberaal die naar de traditie van de ideeën van Bernard Mandeville en Adam Smith eveneens de mening was toegedaan dat het menselijk eigenbelang een gezonde aandrang vormde dat leidde naar collectieve welvaart. Zijn monetaire ideeën waren dat echter niet, want hij kantte zich volledig tegen rente op kapitaal of grond. Dat maakte hem de geestelijke vader van het begrip 'Freigeld' en 'Freiland' (= vrijgrond).

In een monetair systeem gebaseerd op Freigeld, aldus Gesell, mag geld enkel dienen als ruilmiddel en niet als spaarmiddel. Daarom dat het geld volgens hem jaarlijks enkele procenten aan waarde in te boeten. Geen inflatie, maar wel een 'gecontroleerde' manier van devaluatie. Op spaarrekeningen zou dan een minwaarde geboekt moeten worden. Op die manier blijft het geld in circulatie, en wordt het niet opgepot. Want sparen is volgens Gesell als des duivels: het leidt tot economische crisis omdat er niet genoeg geld in omloop is. Binnen datzelfde renteloze paradigma heeft Gesell ook zijn concept van 'Freiland' ontwikkeld. Grond zou namelijk een collectief goed worden, maar het recht van opstal blijft wel gelden (de eigenaar van een huis heeft wel het huis in eigendom, maar bezit alleen maar de omliggende grond waarmee hij dus niet kan speculeren gezien eigendom en bezit vermogensrechtelijk twee verschillende begrippen zijn)

Gesells concept van Freigeld is misschien wel nobel, maar kan alleen maar voor kleine entiteiten zoals een lokale gemeenschap gebruikt worden. Wanneer er ook internationale handel aan te pas zou komen (wat in Chiemgau dus nauwelijks of niet het geval is), lijkt het Freigeld een haast utopisch en dwaas idee. De waarde van een munt tegenover een andere wordt juist bepaald door de grootte van invoer en uitvoer tussen twee landen (en dus ook door de daaraan verbonden kapitaalstromen), wat op zijn beurt op de internationale financiële markten naar een spel van vraag en aanbod leidt. Het principe van renteloos geld zou dus willen betekenen dat vraag en aanbod constant in evenwicht zouden zijn. Wat dus quasi onmogelijk is. Of je zou een maatschappij gebaseerd op 'Freigeld' haast in een economische autarkie moeten omtoveren.

Het succes van het Chiemgauerproject ligt hem er dan ook in dat het zo kleinschalig is. En onafgezien enkele bedenkingen bij de ideeën van Gesell, toont het project duidelijk aan dat niet iedereen even happig is met de introductie van de euro. Getuige hiervan het feit dat er naast de Chiemgauer nog 15 andere gelijkaardige initiatieven lopen in Duitsland en Oostenrijk. Milton Friedman zaliger gedachtenis sprak dan ook terecht nogal meewarig over de euro als een 'one size fits all'-concept dat binnen dit een ten laatste vijftien jaar op de klippen zal lopen. Ondertussen blijkt ook uit een peiling van het Duitse Stern Magazine in december 2006 dat het aandeel eurosceptici onder de (Duitse) bevolking is aangedikt tot 56%. Gelijkaardige peilingen in het Verenigd Koninkrijk en Zweden - twee landen die tot hun groot geluk nog niet tot de eurozone zijn toegetreden - laten overigens eenzelfde tendens zien.

Want buiten het feit dat de euro absoluut geen rekening houdt met de regionale economische diversiteit binnen de eurozone, is er nog een ander kwalijk gevolg. In het voorjaar van 2006 verklaarde Paul De Grauwe - hoogleraar economie aan de KU Leuven en economisch adviseur van EU-commissievoorzitter Barroso - immers dat de euro alleen maar kan overleven indien de Europese Unie ook op andere terreinen meer macht krijgt. Terecht merkt hij immers op dat een munt alleen maar kan overleven indien er ook een vast maatschappelijk en institutioneel draagvlak voor is. De vraag of dat draagvlak verheven moet worden tot op het niveau van de Europese Unie dient echter met een krachtig neen beantwoord te worden. Een antidemocratisch instituut als de EU dat op slinkse en haast onopmerkbare wijze de soevereiniteit van haar lidstaten usurpeert verdient het immers niet nog langer het vertrouwen te worden geschonken. Jammer genoeg is Milton Friedman er niet meer om onze beleidsmakers hiervoor te waarschuwen.

Read more...

Al dan niet ...en alleszins een eeuw geleden (victa placet mihi causa)

.
Naast het interessante en uitgebreide nieuws, vandaag op BBCworld over een bepaalde Big Brother-uitzending waarrond iets al dan niet racistisch te signaleren viel, a row noemden zij het,

• resumerend en halfbegrijpend gezegd, en noodgedwongen mij verlatend op de BBC-beelden: er werd een mooie niet-blanke, ik denk Indische kandidate weggestemd door een vreselijk lelijk blank vrouwmens; .of misschien werd zij door het publiek zelf van de show weggestemd, soit ––

voelde deze geëerde redactie zich toch verplicht om, zij het meer in het kort, ook verslag te doen van de moord op de journalist Hrant Dink, vandaag in Istanbul..

Die vermoorde journalist zei de BBC, had melding gemaakt van zekere gebeurtenissen “a century ago” en die woorden waren niet bij alle Turken even goed aangekomen. Turkse “nationalisten” in het bijzonder waren kwaad geworden, en hadden de man nu vermoord.
Men keurde deze daad onverbloemd af. Maar de meeste BBC-aandacht ging toch naar de protestbetoging die ‘s avonds volgde. En al kregen wij nauwelijks overzichtsbeelden van de omvang van het populair protest, zij waren in their thousands wist de correspondente.
Eén promille, misschien zelfs 2‰, denk ik dan, in een stad van miljoenen en miljoenen.
Bij ons was de berichtgeving analoog. Ik hoorde een enthousiaste correspondent, medebetoger wellicht, vertellen hoe kwaad het Turkse volk wel was: “Wie het moesten ontgelden in de slogans was extreemrechts dat van Hrant Dink een publieke vijand had gemaakt, naar aanleiding van uitspraken over de al dan niet genocide door de Turken op de Armeniërs aan het begin van de twintigste eeuw.”

Er scheelt iets aan deze berichtgeving. De Turkse minister Abdullah Gull heeft, al mag Erdoğan vanavond nog gelijk wat vertellen, ondubbelzinnig gezegd (via zijn gezant in Parijs): Notre position est bien connue [...] nous ne reconnaissons aucun soi-disant génocide et nous ne le reconnaîtrons jamais".

Het gaat dus niet om “nationalisten” zoals de media vertellen: het gaat in dit laatste geval alvast om de legitieme Turkse regering, die zich in haar negationisme gesteund weet door de bevolking in haar geheel (op onze enkele betogers na).

Nog minder gaat het om gebeurtenissen “a century ago”, zoals de perfiede Britten beweren, nee het gaat om een eeuwenoude politiek van uitmoording van christenen en Armeniërs, ook nog flink na de stichting van zijn lekenstaat door de fascistoïde Atatürk: tot op vandaag namelijk.
En het gaat al zeker niet om een al dan niet.

Noot van 21 januari: de Nederlandse site NederOpinie geeft een mogelijke beweegreden voor de moord, die vanzelfsprekend niet wordt vermeld in de gewone media: NederOpinie plaatst deze laatste misdaad in de eindeloze rij van islammoorden op christenen.

Read more...

Litouwen wil Russische compensaties voor 1991 (Hoegin)

Het Litouwse Parlement, de Seimas, nam op 16 januari een resolutie aan waarin het compensaties eist voor de Sovjet-Russische inval van 1991. Op 13 januari van dat jaar bestormden troepen de TV-toren in de hoofdstad Vilnius, terwijl duizenden ongewapende Litouwers hand-in-hand het gebouw probeerden te verdedigen. Dertien mensen kwamen om, honderden raakten gewond.

Voor alle duidelijkheid: op 13 januari 1991 was het niet de vandaag in het Westen zo verguisde president Vladimir Poetin die de dienst uitmaakte in het Kremlin, en het was ook Boris Jeltsin niet die in benevelde toestand een inval in Litouwen beval. De Sovjet-Unie bestond toen nog, ook al liep die unie stilaan op haar laatste benen, en aan het hoofd ervan zat, inderdaad, nog steeds Michail Gorbatsjov. Amper een maand eerder had hij in Oslo nog de Nobelprijs voor de Vrede in ontvangst genomen! Veel rekenschap voor de inval in Litouwen en de doden die daarbij vielen heeft hij in het Westen dus nooit moeten geven. De inval kwam trouwens slechts enkele dagen na een ultimatum van Gorbatsjov aan het adres van Litouwen om de Grondwet van de Sovjet-Unie te respecteren en de onafhankelijkheidsverklaring van 11 maart 1990 in te trekken. Een maand later, op 9 februari 1991, zou 90,47% van de Litouwers in een referendum voor de onafhankelijkheid stemmen, en later die maand was de de facto onafhankelijkheid van Litouwen al erkend door een hele reeks landen. Estland en Letland volgden snel het voorbeeld van Litouwen, en vandaag maken de drie landen deel uit van de Europese Unie.

Zestien jaar later zijn er echter nog altijd geen compensaties betaald voor de slachtoffers van de inval, en blijven de gebeurtenissen voor conflicten zorgen tussen Litouwen en Rusland. Internationaal wordt de Russische Federatie immers erkend als de rechtmatige erfgenaam van de Sovjet-Unie, en daarom stuurt Litouwen zijn schadeclaim ook richting Moskou. In 2000 schatte een speciale regeringscommissie de schade die door de Sovjet-Unie werd berokkend aan Litouwen op meer dan 28 miljard dollar voor de hele vijftigjarige bezetting. De rekening die het Litouwse parlement deze maand naar Moskou stuurde spreekt dan weer van een bedrag van 24 miljard euro. Reeds in 1992 stemde Litouwen in een referendum over het vorderen van compensaties, maar tot nu toe kwam van terugbetalingen nog niets terecht.

Integendeel zelfs: aan Russische kant is men hoegenaamd niet opgezet met het nieuwe initiatief vanuit Litouwen. De liberaal-democraat Vladimir K. Goesev (LDPR), ondervoorzitter van het comité voor economische zaken in de Russische Federatieraad zei in een reactie dat «de politici, voor ze de resolutie hadden gestemd, eerst eens hadden moeten berekenen hoeveel de voormalige Sovjet-Unie in de ontwikkeling van Litouwen geïnvesteerd heeft». Volgens hem is Litouwen een veelvoud van de schadeclaim aan Rusland verschuldigd voor de opbouw van twee derde van de industrie in Litouwen, daaronder de petrochemische industrie, de zeehaven van Klaipėda en verscheidene wapenfabrieken.

Valeri T. Kadochov, ondervoorzitter van het comité voor buitenlandse zaken en regionaal beleid in dezelfde Federatieraad, deelt Goesevs mening. «Als we Seimas' redenering helemaal doortrekken, zou de schade berekend moeten worden vanaf het Litouwse Grootvorstendom dat regelmatig rooftochten organiseerde in Rusland.» Ook het Russische Ministerie van Buitenlandse Zaken was niet onder indruk van de Litouwse resolutie, en noemde haar in strijd met de wettelijke, historische en politieke realiteit.

Read more...

Praktijkstests en omkering bewijslast...Qué?

Joepie!! Een oplossing voor het probleem van de praktijktests (naar aanleiding klacht 'Gentse allochtoon Abdel Ani Sarrokh')...we gaan gewoon de EU richtlijn letterlijk overnemen.

Ik post dit blogartikel nu naar aanleiding van dit commentaar, het is een licht aangepaste versie van het oorspronkelijke.

De Beschuldigde zal moeten bewijzen dat hij/zij niet discrimineerde; niet de beschuldigende dat hem/haar iets misdaan werd. Voor mij betekent dit dat de beschuldigde eerst zijn onschuld moet bewijzen, dan pas moet men komen met bewijs van schuld? Tiens, ik dacht dat het openbare ministerie & de beschuldigende eerst de schuld v/d beschuldigde moeten stofferen/bewijzen waarna de beschuldigde het bewijs kan weerlegen/herinterpreteren.

Allez, dus als ik een persoon weiger van 'allochtone' afkomst omdat hij/zij niet voldoende verdient om de huur te betalen + degelijk leven te leiden dan kan die persoon mij voor de rechtbank slepen waarbij hij/zij stelt dat het is wegens 'afkomst' en moet ik mijn ontschuld bewijzen. Hoe ga ik dat doen? Het blijft woord tegen woord. Lijkt mij nogal een inbreuk op de rechten van de verdediging...maar ja ik ben ook maar een leek. Ook niet meteen een verbetering t.a.v. de Stasi-praktijktest.

Bij een diefstal moet de dief toch ook niet eerst zijn onschuld gaan bewijzen maar moet je toch als slachtoffer bewijzen dat het 'gestolen object' wel degelijk uw eigendom is en dat hij [de verdachte/beschuldigde] diegene is die het ontvreemde (vb. bewijs vondst van gestolen voorwerp i/h bezit v/d verdachte). Waarna de beschuldigde de kans krijgt zijn onschuld te uiten (verdediging).

Soit, de liberale premier reageerde i/d plenaire nogal gepikeerd op Filip De Man...Ik geef de beantwoording weer van de premier (p.12 v/h document) dat betrekking heeft op FdM, met enkele belangrijke zinnen in het vet gedrukt zonder hen uit het verband v/d repliek te rukken.

Eerste minister Guy Verhofstadt: Mijnheer
de voorzitter, collega's, ik wil eerst en vooral
zeggen dat ik zal antwoorden op de vragen van de
dames Lanjri en Storms. Ik zal dat minder doen
wat de heer De Man betreft. Zijn vraag komt er
immers op neer dat hij tegen een
antidiscriminatiewetgeving is en in feite wil dat er
geen dergelijke wetgeving zou bestaan in ons
land. Hij vindt dat er mag worden gediscrimineerd
en hij denkt dat de vrijheid van de mens erin
bestaat andere mensen te discrimineren. Dat is
het tegenovergestelde van de vrijheid zoals ik dat
in elk geval altijd heb begrepen.

Mijnheer De Man ik zou u de volgende raad willen
geven. Spreek over nationalisme en over andere
zaken, maar waag u niet aan het definiëren van de
term "vrijheid", want dan komen we in de
onvrijheid terecht zoals u daarnet zelf hebt
aangetoond met uw vraag.

Nogmaals, uw vraag was gesteld tegen de
wetgeving op zich. U vindt dat discrimineren van
mensen, racisme dus, een onderdeel is van de
autonomie van de mensen. Ik vind dat niet. Ik vind
dat de vrijheid van de mensen een beperking
heeft. Ze houdt op wanneer ze leidt tot onvrijheid
voor anderen. Voor de vrijheid van de ene is ook
de vrijheid van de andere nodig. Men moet beiden
respecteren en niet, zoals u doet, er een kleine
jungle van maken in de samenleving, wat uit uw
vraagstelling meer dan ooit bleek.

Dus Verhofstadt 'discrimineert' Filip De Man...mag dat wel?

Filip de Man zou het niet moeten wagen om de 'vrijheid' te definiëren...want dan komen we in de onvrijheid terecht. Tiens, ik dacht dat zoiets meer gepast was voor Verhofstadt...vrijheid van meningsuiting ligt zwaar onder de knoet dankzij zijn CGKR. Vroeger hadden we een quasi absolute vrijheid van meningsuiting, nu...zwijgen we best en stemmen we 'verzuurd'.

Het blijkt inderdaad zo te zijn dat Verhofstadt 'Vrijheid' anders interpreteert.

Het is geen vrijheid van vrije individuele keuze...neen, het is een ogenschijnlijke egalitaire vrijheid. Vrijheid is beperkt wanneer ze "leidt tot onvrijheid voor anderen". Wil dat dan zeggen dat ik de laatste sinaasappel niet uit het rek mag nemen want dan kan een andere dat niet nemen en zou mijn 'vrijheid om die sinaasappel te nemen' leiden tot 'onvrijheid van anderen'...dus moet mijn vrijheid om die sinaasappel te nemen beperkt worden. En ik die dacht dat het om het schadeprincipe ging in samenhang met vrije keuze. Of zie ik spoken?

Read more...

Hoofddoek en/of overheidsdienst (WillemCoppenolle.be)

Het blijft me verbazen dat veel liberalen (uit alle partijen) voorstander zijn van een verbod op het dragen van een hoofddoek voor mensen die in een overheidsinstelling werken. Het is immers dat verbod dat de almacht van de overheid op het privé-leven des te meer benadrukt. De vergelijking met kruisbeelden in een rechtbank gaat niet op. Een gebouw denkt niet.


Misschien is het de natuurlijke afkeer van atheïstische liberalen van al wat ook maar enigszins met religie heeft te maken, die voor de huidige houding tegenover hoofddoeken zorgt. Zij interpreteren het recht op godsdienstvrijheid en het seculier zijn van de staat al te snel als de plicht geloofssymbolen enkel in privé-sfeer te dragen. Daarbij maken ze de cruciale fout het individu, met al zijn unieke kenmerken, te onderwerpen aan de eisen van de overheid.

Een overheidsbediende moet te allen tijde neutraal zijn, wat ook zijn geloof, cultuur of moraal mag zijn. Op basis van het feit dat een ambtenaar uiterlijke kenmerken van zijn geloof draagt, kun je echter enkel oordelen over zijn persoonlijke visie op geloof. Dat neemt niet weg dat ook hij de wet, en dus de neutraliteit van de overheid, respecteert. Het dragen van een hoofddoek staat dat niet in de weg: het is niet de moslima die moet beseffen dat een hoofddoek die neutraliteit frustreert, het is, net omgekeerd, de burger die moet erkennen dat een hoofddoek die neutraliteit net niét hindert.

In die zin kunnen we gerust stellen dat het de westerse burger is die zich moet aanpassen - niet de moslima - en het onderscheid moet leren maken tussen de mens en zijn handelingen als ambtenaar, en de mens als privé-persoon.

Wie oordeelt dat uiterlijke geloofssymbolen neutraliteit in de weg staan, stelt bovendien impliciet dat de betreffende persoon niet voor de overheid mag werken. Zijn geloofsidee wijzigt immers absoluut niet wanneer hij de symbolen niet draagt. En dus zou deze persoon volgens die redenering eigenlijk nooit neutraal kunnen zijn.

Een rechter met hoofddoek kan en zal even neutraal over rechtszaken (moeten) oordelen, als wanneer zij geen hoofddoek draagt. Als zij dat niet doet, dan heeft dat met een hoofddoek niets te maken, maar is zij een slechte rechter, zonder meer. Indien een rechter op basis van zijn persoonlijke visie de wetten niet naleeft, dan maakt hij immers een fout. Zijn religie is daarbij compleet irrelevant. Al zou een rechter bij voorbeeld vinden dat een vrouw ondergeschikt is aan een man, dan nog bestaat er geen wettelijke bepaling die hem toelaat zo te oordelen. Die visie gaat op voor alle ambtenaren, welk geloof zij ook mogen belijden.

Vergeten we bovendien niet dat veel religies niet noodzakelijk symbolen gebruiken. Het feit dat iemand zijn geloof niet toont of kan tonen, maakt hem dan ook niet meer of minder neutraal dan iemand die dat wel doet of kan doen.

Een negatieve houding tegenover een hoofddoek baseren op het weghalen van kruisbeelden in rechtbanken is intellectueel niet correct: in dit geval gaat het om een overheidsgebouw dat door mensen een katholiek symbool werd toegewezen. Een rechtbank is, evenals een rechter, inderdaad een deel van de neutrale staatsorganisatie, maar er is een essentieel verschil: een (overheids)gebouw heeft geen vrije gedachten en kan ten hoogste een religie of een symbool toegewezen krijgen door de heersende politieke klasse. Een object met een vrij denkend individu vergelijken, puur op grond van het feit dat zij beiden deel uitmaken van de overheid, is dan ook absurd.

Ik geef toe dat het jaren zou duren eer de westerse (vooral niet-liberale) burgers dergelijke denkoefening zouden kunnen maken. In het licht van Realpolitik en de publieke opinie is de keuze voor een verbod dan ook een begrijpelijke oplossing.

In het licht van de liberale ideologie daarentegen niet.

Read more...

De Rode Tsaar (Vincent De Roeck)

In 2006 nam de Russische president Vladimir Poetin de fakkel over en werd hij de nieuwe tijdelijke voorzitter van de G8, oftewel de selecte club van de rijkste democratieën in de wereld. Nochtans is Rusland niet eens een volwaardig lid en beantwoordt het als staat niet aan de minimum vooropgestelde vereisten tot lidmaatschap. De angst van Europa om de energieleveringen vanuit Rusland te zien afnemen, legt Poetin alvast geen windeieren. Plots is zijn aanwezigheid bij de G8 de normaalste en meest aanvaardbare zaak van de wereld. De EU heeft geen zin om zoals Oekraïene vorig jaar of zoals Georgië, Wit-Rusland en Moldavië dit jaar het slachtoffer te worden van de Russische willekeur op energievlak. Na kritiek vanuit Kiev op het Russische beleid, draaide 's werelds grootste gasproducent Gazprom, een oubollig Russisch staatsbedrijf, daags voor nieuwjaar 2006 de gaskranen dicht, wat een kleine energiecrisis in de Oekraïene teweeg bracht. Hetzelfde gebeurde afgelopen jaar met tal van andere GOS-staten. Poetin verklaarde wel reeds de EU nooit te willen schamperen of chanteren met de Russische energiebronnen als drukkingsmiddel, maar door iets dergelijks te spuien, wist plots iedereen dat hij ons effectief KAN chanteren! Als windhanen wijzigen onze moedige leiders hun houding ten aanzien van Rusland, met alle gevolgen van dien.

In 1975 werd de G6 ("Group of Six") boven het doopvont gehouden als een samenwerkingsverband tussen de zes grootste industrielanden in de wereld, met name Frankrijk, Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Japan, Verenigde Staten en Italië. De voorwaarden voor lidmaatschap waren drieledig. Ten eerste dient men één van de rijkste landen wat betreft BNP te zijn. Ten tweede dient men een hoge welvaart en levensstandaard te kennen. Ten derde dient men een volwaardige democratie te zijn met respect voor de mensenrechten. In 1976 werd de G6 omgevormd tot G7 ("Group of Seven") na toetreding van Canada. In 1998 treedt Rusland toe en wordt de G7 plots de G8 ("Group of Eight"). Niemand die dat zag aankomen of begrijpen kon. De laatste tijd is ook de EU steeds aanwezig bij de G8 daar de vier EU-lidstaten van de G8 op economisch vlak niet langer volledig onafhankelijk beslissingen kunnen nemen. Men spreekt soms ook wel eens van de G9. Er is ook sprake om binnen afzienbare tijd de drie groeilanden Brazilië, India en China toe te laten als leden. Zij moeten zich echter eerst nog conformeren naar de drie minimumvereisten.

Wat doet Rusland bij die G8? Wat betreft zijn BNP maakt hij eventueel nog wel kans daar Rusland in absolute waarden bij de dertig meest producerende landen behoort. De levensstandaard en het welvaartsniveau in Rusland zijn echter allesbehalve in proportie met dat BNP. Bedelaars, daklozen, zieken, e.a. zijn in Rusland eerder de regel dan de uitzondering. Rusland behoort volgens de VN nog steeds maar tot de "tweede wereld" (de landen op weg naar welvaart). Hoe kan men dit rijmen met de tweede toelatingsvereiste? Het antwoord is eenvoudig. Men kan dit daarmee niet rijmen! Tenslotte heb ik ook nog vragen bij het democratisch karakter van de Russische Federatie met zijn ongenaakbare "Rode Tsaar" aan het hoofd. Amnesty International en Human Rights Watch leveren al jaren enorme kritiek op Rusland omdat het de mensenrechten niet respecteert!

Kortom, Rusland beantwoordt niet aan twee van de drie toelatingscriteria, maar toch mocht het toetreden en zelfs voorzitter van de G8 worden. Begrijpen wie begrijpen kan. Een dergelijk precedent opent anders wel perspectieven voor Turkije dat de EU-toetredingsverplichtingen nu ook met een gerust hart naast zich neer kan leggen. De EU zal ongetwijfeld ook de toetreding en dominantie van dat land geen strobreed in de weg leggen.


Meer teksten van Vincent De Roeck op Libertarian.be

Read more...

Wie is Abdel Ani Sarrokh? (Hoegin)

Deze morgen was het voorpaginanieuws: «een» Gentse allochtoon daagt Eerste Minister Guy Verhofstadt en Minister van Maatschappelijke Integratie Christian Dupont voor de rechter omdat hij praktijktests eist. Van die allochtoon krijgen we wel een naam, een leeftijd en een foto voorgeschoteld, en dat hij dus een autochtone vriendin heeft, maar enige verdere achtergrond was blijkbaar niet nodig. Of niet gewenst.

Kort zoekwerk op het internet levert nochtans een interessant feitje op. Volgens De Standaard heet de man dus Abdelani Sarrokh. Voor de verkiezingen van 2004 voor de Vlaamse Raad prijkte er echter een zekere Abdel Ani Sarrokh (let op het kleine verschil in schrijfwijze dus) op de vijfde plaats van de lijst van de MDP voor Oost-Vlaanderen, en haalde er wel 92 voorkeurstemmen. MDP staat voor «Moslim Democratische Partij», de opvolger van de AEL van Dyab Abou Jahjah nadat zijn haring niet echt braadde met de lijst RESIST in samenwerking met de PvdA in 2003. Volgens La Libre Belgique werd de genaamde Abdel Ani Sarrokh geboren op 8 juni 1979, wat hem vandaag 27 jaar oud maakt, mooi in overeenstemming met de leeftijd die De Standaard ook opgeeft.

Volgens de VRT zou de klacht van Abdel Ani Sarrokh door de Gentse politie geseponeerd zijn, en is het parket er formeel over dat er van racisme geen sprake was. Zou het kunnen dat het lidmaatschap van de MDP een hint geeft over in welke richting men dan eventueel wel zou moeten zoeken? Ik weet het niet, maar het feit dat hij de toegang geweigerd werd, niet door een autochtone maar een allochtone portier die bovendien afkomstig is uit zijn eigen buurt doet toch ook zeer de wenkbrauwen fronsen. Zou het kunnen dat die portier hem weigerde niet omwille van zijn afkomst, maar omdat hij Abdel Ani Sarrokh kende en wist wat voor vlees hij met hem in de kuip had? Best mogelijk dat Sarrokh volkomen onschuldig is, maar op een manier passen de puzzelstukjes toch wel mooi in mekaar. En als men wel militanten van het Vlaams Belang massaal uit de vakbond mag smijten, waarom zou een dancing dan geen AEL- of MDP-militanten de toegang mogen weigeren?

En zo zit ik nog met twee vragen. Abdel Ani Sarrokh werd tot tweemaal toe de toegang tot de dancing geweigerd, terwijl zijn vriendin wel binnen mocht. Waarom heeft die vriendin niet haar hoofd eens binnen in die dancing gestoken om te kijken hoeveel allochtonen daar rondliepen? Een eenvoudige foto van een dancing met een 100% autochtoon publiek zou in een latere eventuele rechtszaak toch wel wonderen kunnen doen, zou ik denken. En mijn tweede vraag is waarom het koppel niet zelf een privé-praktijktest organiseerde door bijvoorbeeld een broer, een zus of een allochtone kameraad op te trommelen om te controleren dat allochtonen wel degelijk consequent de toegang geweigerd werden. Het had zelfs niet eens dezelfde dag moeten zijn: een week-endje later zou aan de zaak niets veranderd hebben, integendeel zelfs. Makkelijk zat met andere woorden, misschien zelfs iets te gemakkelijk. Of zou Sarrokh geen zussen of broers, neven of nichten hebben, en al helemaal geen allochtone kameraden? (En die van de MDP dan?)

En nog eentje, om het af te leren. De portier was zelf een allochtoon. Aan wat voor racisme lijdt de eigenaar van die dancing eigenlijk, als hij geen allochtone klanten in zijn zaak wil zien, maar wel allochtonen tewerk stelt, ja zelfs als portier? Het is immers zowat de meest zichtbare positie die je je in een dancing kan inbeelden, en na de beheerder van de kas misschien wel die personen waar je het meeste vertrouwen in dient te hebben als je wil dat je zaak een beetje draait. Immers, als de portiers het laten afweten of je een loer willen draaien ben je volkomen gezien en kan je alleen nog maar wensen dat je nooit met een dancing begonnen was. Misschien een overweging die ze bij de politie en het parket ook gemaakt hebben.

Ik krijg met andere woorden kop noch staart aan het racismeverhaal dat Abdel Ani Sarrokh, zijn advocaat en Divers & Actief hier proberen te verkopen. Meer zelfs, ik heb zwaar de indruk dat men heel Vlaanderen om de tuin probeert te leiden om op amper een paar maanden van de federale verkiezingen de praktijktests er doorgedrukt te krijgen, vóór de paarse regering voorgoed verdwenen zal zijn. De gretigheid van SPIRIT spreekt in ieder geval boekdelen.

Read more...

Comical Didier

Onder de titel «Kiezers nog laten genieten van paars», beviel Didier Reynders voor de microfoon van de VRT van volgende uitspraak:

We hebben een zeer goede ploeg en met zo'n ploeg moeten we minstens tot in juni kunnen doorgaan.

De vraag van één miljoen is dan natuurlijk: waarom dan toch niet helemaal tot 24 juni?

Read more...

Vaessen's J'accuse

Voor diegene die interesse hebben, u kan de integrale tekst van Kapitein-ter-zee Vaessen lezen op zijn weblog waarvan de media soms vergeet melding van te maken (buiten De Standaard). Ik heb de link gevonden via Tanguy Veys. Ik blijf bij mijn standpunt dat er een grondig onderzoek moet gebeuren naar fraude en andere onduistere praktijken bij aankoop & verkoopdiensten van Defensie tot en met vandaag. Ons ervan vergewissen dat zij inderdaad betere procedures foutloos uitvoeren...kwestie van voorzichtig te zijn. Annemie Turtelboom had beter een parlementaire onderzoekscommissie voor landsverdediging voorgesteld. Zeker met de AIV in het achterhoofd (artikels op IFF & eigen blog; zoekfunctie links bovenaan AIV/Defensie/Piranha IIIC).

Read more...

Jan Hertogen komt met cijfers

U weet wel de 'grote overwinning' van de gemeenteraadsverkiezingen: Vlaams Belang verslagen, aldus de media & politiek correcte kliekje. De andere reactie was: de (etnisch) allochtone stemmen beginnen electoraal door te wegen.

Op The Brussels Journal heeft men al meermaals verwezen naar de impact van (etnisch) allochtone stemmen. Hierbij verwijs ik naar de volgende artikels: Turning Red: Immigrants tip the balance in Belgian Local Elections. Muslim vote tips the balance in Netherlands.

Vandaag een artikel in GVA: 'Nieuwe belgen stoppen vooruitgang VB'. Hiervan geef ik de conclusie: "Conclusie van Hertogen: wanneer bij hypothese de uitslag van het VB berekend wordt in de veronderstelling dat vreemdelingen en nieuwe Belgen niet zouden kunnen stemmen en zij niet op het VB zouden stemmen, dan is er in 2006 in alle districten, behalve in Borgerhout, een groei van het VB bij de oude Belgen tussen 4 en 9 pct.".

Nu hebben we tenminste een begin van enige procentuele notie van de impact. Of die cijfers kloppen, is een andere zaak. Waar ik mij meer zorgen om maak is de ogenschijnlijke 'vervalsing' van de kiesresultaten door massanaturalisaties en het niet handhaven van de immigratiestop. Etniciteit is uiteindelijk het ultieme wapen geworden tegen het Vlaams Belang maar wellicht ook tegen de Vlaamse ontvoogding/onafhankelijkheidsstreven. Gevaarlijke tendensen, zeker als men rekening gaat houden met de demografische projecties/tendens, nl. oude autochtone bevolking [vervangen door], jonge explosieve [etnisch] allochtone bevolking. Krijgt men het VB niet juridisch kapot, zal ze op termijn verslagen worden dankzij demografie & Nieuwe Belgen...stel u voor dat een meerderheid van autochtonen stemmen voor het Vlaams Belang in een context van etnische spanningen. We hebben er recent voorbeelden van gezien in Frankrijk, Denemarken, Nederland...en de vrees blijft: TBJ: Fingers in the Dyke: Dutch fear rising ethnic tensions.

Read more...

De Posse Comitatus (Vincent De Roeck)

De Posse Comitatus is de naam van een zeer radicale, niet-strikt georganiseerde, actiegroep en socio-politieke beweging die vandaag nog steeds bestaat in de Verenigde Staten en Australië. De Posse erkent geen enkel nationaal overheidsgezag en hangt het radicale “lokalisme” aan, zeg maar gerust het primaat van een lokale autoriteit op elke andere vorm van overheidsgezag. Hoewel de Posse nooit nationaal georganiseerd geweest is en alle lokale entiteiten autonoom van elkaar zijn blijven handelen, heeft de Posse Comitatus wel een stempel weten te drukken op de rurale samenlevingen in Amerika en Australië, tot in de jaren 1990 toe. Vooral hun “survivalisme” (het los van alle externe hulp in elke mogelijke situaties recht kunnen blijven) en hun “vigilantisme” (het orde kunnen brengen in een gemeenschap met eigen middelen zonder overheidsinterventie) droegen daartoe bij. In de jaren 1990 speelde de Posse een zeer grote rol in de wildgroei van zwaarbewapende burgerwachten en paramilitaire milities in de Verenigde Staten.

De Posse Comitatus is genoemd naar de Amerikaanse Posse Comitatus Act, een wet die ingevoerd werd kort na het einde van de Amerikaanse burgeroorlog en die de president verbiedt om federale soldaten in te zetten op Amerikaans grondgebied, waartoe enkel de “National Guard” (een burgerleger dat uitsluitend bestaat uit soldaten van de staat zelf) bevoegd werd. George W. Bush heeft deze Posse Comitatus Act onlangs echter drastisch teruggeschroefd via zijn omstreden Patriot Act in het kader van de strijd tegen het terrorisme.

Leden van de Posse stellen dat er geen legitieme overheidsmacht bestaat op een hoger niveau dan dat van de lokale county sheriff. Volgens de Posse betekent hun Latijnse naam trouwens zoveel als Power of the County. De sheriff wordt in deze optiek democratisch verkozen door de gemeenschap en de sheriff geniet nadien van een nagenoeg onbeperkte macht. Wel wordt zijn macht beperkt door een lokale oerlibertarische Bill of Rights die afdwingbaar is door de Posse zelf. Volgens deze Possegrondwet primeert steeds de wil van de burgers van de county, en moet de Posse ingrijpen als de sheriff de grondwet overtreedt. Dan zal hij door de Posse Comitatus gearresteerd worden en be removed to the most populated intersection of streets in the township and at high noon be hung by the neck, the body remaining until sundown as an example to those who would subvert the law. De Posse bestaat ingevallend uit alle volwassen burgers van de county.

Omdat de Posse Comitatus de federale overheid niet erkent, weigeren de leden van de Posse ook steevast belastingen te betalen. Principieel weigeren ze zich in regulering te brengen met de federale overheden. Daarom behalen ze bewust ook nooit hun rijbewijs. Onderling wordt ook geen overheidsgeld gebruikt, maar een eigen geslagen munt die gekoppeld blijft aan de oude goudstandaard. Volgens de Posse overtreden de Amerikaanse en Australische overheden hun respectievelijke grondwetten omdat die de goudstandaard zouden vereisen in monetaire aangelegenheden.

Het blazoen van de huidige Posse Comitatus blinkt echter niet zoals men zou mogen verwachten van een dergelijke oerlibertarische organisatie. Het vigilantisme van de Posse heeft immers in het verleden geleid tot tal van rechtszaken tegen deze burgermilitie die in de ogen van de federale overheid niet bevoegd was om de orde te handhaven in de counties. In 1983 brak de zwartste periode aan uit de geschiedenis van de Posse Comitatus, toen Posse-voorman Gordon Kahl zonder meer twee FBI-agenten voor zijn eigen woning in North-Dakota doodschoot. Kahl ontvluchtte zijn thuisstaat en begon te leven als een echte fugitive in de stijl van het oude Wilde Westen. Hij liet een waar bloedspoor achter zich, maar daaraan kwam enkele jaren later abrupt een einde. Gordon Kahl werd in Arkansas door de politie doodgeschoten, weliswaar pas nadat hijzelf ook een aantal politiemannen wist neer te leggen. Andere leden van de Posse kregen dan weer zware straffen wegens belastingontduiking, hoogverraad, obstructie van de rechtsgang, afpersing, doodsbedreigingen, valsemunterij en - natuurlijk - het besturen van auto’s zonder geldig rijbewijs. Dit alles kwam het imago van de Posse Comitatus niet echt ten goede, waardoor vele Amerikanen de Posse vandaag nog steeds beschouwen als een ordinaire misdaadorganisatie, terwijl de theoretische realiteit volkomen anders is.

De Posse vindt zijn wortels in de Amerikaanse Burgeroorlog en staat traditioneel sterk in het rurale Heartland van de Verenigde Staten en Australië, toevallig net daar waar ook het racisme nog steeds welig tiert. Ook de Posse ontsnapt bijgevolg niet aan deze raciale ondertoon en vele leden omarmen inderdaad het anti-semitisme, de White Power en de Christian Identity. Jammer genoeg komt de veréénzelviging van de Posse Comitatus, die niets intrinsiek racistisch in zich heeft, met organisaties als de Ku Klux Klan en de John Birch Society de “aanvaardbaarheid” van deze libertarische actiegroep natuurlijk niet ten goede.

De Posse Comitatus kan beschouwd worden als de actieve paramilitaire vleugel van de ideologisch libertarische Sovereign Citizen Movement die twee soorten Amerikaanse “burgers” onderscheidt, met name Sovereign Citizens en Fourteenth Amendment Citizens. Volgens deze beweging heeft elke vrije burger het recht te kiezen tussen beide categorieën. De “soevereine burgerij”, in tegenstelling tot de “burgerij van het 14de amendement”, valt uitsluitend onder het precedentenrecht van de Common Law en onder de wetmatigheden van de Grondwet, en dus niet onder het gezag van de zogenaamde Statutory Laws. Deze statutaire wetten (de bron van nagenoeg alle taksen en belastingen) zouden uitsluitend van toepassing zijn op de niet-soevereine burgerij. Het spreekt voor zich dat de Posse zich als libertarische beweging in hoofdzaak richt op de soevereine burgers.

Meer teksten van Vincent De Roeck op Libertarian.be

Read more...

Jean-Pierre Vernant (victa placet mihi causa)

.

France Culture heeft vandaag, naar aanleiding van het overlijden vorige week van de grote classicus Jean-Pierre Vernant, een uitzending gemaakt van volle zes uur. Ik kwam te laat thuis voor alle zes uren, maar de laatste twee heb ik, als was ik bevroren aanhoord.
Dat komt omdat Vernant – die 93 is geworden en zijn laatste college in oktober gaf – vanuit zijn ongeëvenaarde kennis van de wereld van Homerus, ook enkele boeken heeft geschreven voor leken zoals u en ik.
Hij schrijft dan over de helden Achilles of Odysseus, als waren die nog in leven en onder ons. Bij hem worden hun problemen en eigenaardigheden de onze.
Tot slot van de uitzending gaf France Culture gewoon heel dat laatste college van Vernant. Hij gaf toelichting bij enkele passages uit de Odyssee.
Een oude maar vaste stem hoorden wij, vijftig minuten zonder verspreking, maar dat is niet het bijzonderste, nee, met een aantal invallen en situationele dingen die de lesgever terplekke verzon. Die 93-jarige frisse geest sprak, tot ergernis van zijn dokters bekende hij, een lesuur lang tot zijn geliefd publiek van jonge studenten, en hij besloot:

Vive l'Odyssée! [applaus]
et maintenant, vous l'avez remarqué les jeunes [...iets dat ik niet verstond] ...ma voix et beaucoup d'autres signes: il est temps que les vieux aillent au dodo.
.

Read more...

Brussel-Halle-Vilvoorde: Quousque tandem? (42) (Hoegin)

Hoogmoed komt voor de val, zegt een Vlaams spreekwoord. Of Didier Reynders en met hem de Franstaligen over enkele maanden een pijnlijke val zullen meemaken is zeer de vraag; de hoogmoed is er in ieder geval vandaag al. En mensen met hoogmoed willen wel eens diep in hun kaarten laten kijken, zoals Didier Reynders dit week-end deed in een interview met De Standaard.

Gaan we eerst eens een paar weken terug, naar eind november, toen Johan vande Lanotte, voorzitter van de sp.a, als een donderslag bij heldere hemel van de vaststelling beviel dat de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde geen Vlaams probleem meer was, maar een Franstalig. Het is maar hoe je je waar verkoopt natuurlijk, maar de professor grondwettelijk recht vergat in zijn betoog te vertellen op welke manier Brussel-Halle-Vilvoorde een probleem voor de Franstaligen zou kunnen vormen. Omdat ze daardoor ook tot aan de poorten van Aalst en Mechelen stemmen moeten gaan ronselen, of erger nog, door die stemmen extra zetels in de Kamer moeten opvullen? Ze liggen er ongetwijfeld nu al wakker van. Of omdat verkiezingen met een ongesplitst Brussel-Halle-Vilvoorde onwettig zouden zijn? Alsof de Franstaligen zich van dat laatste ook maar ene moer zouden aantrekken: als puntje bij paaltje komt is het immers de Kamer die de verkiezingen voor geldig verklaart, en ik durf er gif op innemen dat de partij van Vande Lanotte er zich niet op zal laten betrappen de komende onwettige verkiezingen ongeldig te laten verklaren.

Het is daarom ook dat Didier Reynders er behoorlijk gerust in is en languit in zijn zetel kan uitzakken tijdens het interview met De Standaard. Van enige commotie rond Brussel-Halle-Vilvoorde heeft hij het afgelopen jaar niets gemerkt, stelt hij vast, en gelijk heeft hij. Hij vergist zich echter wel op een ietwat opmerkelijke manier wanneer hij denkt dat de provincie- en gemeenteraadsverkiezingen het juiste forum zouden geweest zijn voor verdere acties van de burgemeesters – helemaal thuis in de materie schijnt hij dus toch niet te zijn.

Zijn analyse is echter wel pijnlijk scherp waar het over de CD&V en haar communautair gedrag gaat. Partijvoorzitter Frank Vanhecke van het Vlaams Belang zou het niet beter kunnen zeggen (maar dan zou het ook niet in De Standaard hebben gestaan, denk ik):

[…] agressieve voorstellen […] soms –niet alle dagen– van Yves Leterme. De communautaire standpunten die bijvoorbeeld CD&V op de VRT vertolkt, verschillen nogal van wat die partij op de RTBf vertelt.

En nog:

[…] ik zal wel wachten op de communautaire standpunten van CD&V tot ná de verkiezingen. Dat is altijd zo geweest met de CVP: je moet niet te veel luisteren naar wat ze zeggen voor de verkiezingen, van belang is wat erna komt.

Het gebeurt niet vaak dat ik het eens ben met Didier Reynders, maar deze keer slaat hij toch wel spijkers met koppen. En als ik overweeg dat hij met dit discours eigenlijk niet veel te winnen heeft, tenzij hij bewust stemmen die de paarse partijen in Vlaanderen verliezen niet naar het Vlaamse Kartel maar naar het Vlaams Belang wil jagen, kan ik niet anders dan tot het besluit komen dat er enige hoogmoed in het spel is en hij verder niets anders dan de waarheid vertelt, toch gezien vanuit zijn Franstalig perspectief. Toch eens iets waar de Vlaamse kiezer over zou moeten nadenken de komende maanden.

Read more...