De federale regering heeft haar overbodigheid bewezen (cleppe.be)

Heeft dit land wel een nieuwe federale regering nodig? Voorzover de huidige reeds ontslag heeft genomen, natuurlijk, want nog steeds heeft de Koning het ontslag van de huidige regering niet aanvaard, wat een unieke situatie lijkt. Geen twijfel mag dan ook bestaan over de ernst van deze politieke crisis, ten minste voor het voortbestaan van de Belgische staat, minder voor de burgers.


Nog steeds zijn vijf regeringen actief in dit land (de Vlaamse, Waalse, Franstalige gemeenschaps-, Brusselse en Duitstalige regering) terwijl de federale regering reeds sinds juni 2007 verlamd is. Een groot probleem is dit niet, want met het nodige pragmatisme zijn dringende beslissingen wel gebeurd het voorbije anderhalf jaar.

Nu treed de verlamming van het federale niveau dus nog een stadium verder in, met het wegvallen van Vlaams stemmenkampioen Yves Leterme uit de Belgische politiek en het vooruitzicht van Vlaamse en Europese verkiezingen in juni 2009 (of februari 2009, met een betwistbare vervroeging van Vlaamse en Europese verkiezingen).

De rampregering Leterme I eindigt in ongrondwettelijkheid (een schending van de scheiding der machten!) en inbreuken van de strafwet (beroepsgeheim). Om nog maar te zwijgen van de zware schendingen van de eigendomsrechten van de Fortis-aandeelhouders, wat het moedige arrest van het Hof van Beroep gelukkig heeft proberen ongedaan maken. De rechterlijke macht heeft daarna met op kop voorzitter van het Hof van Cassatie Ghislain Londers orde op zaken gesteld door de interventie van de regering in de beslissingen van rechters te hekelen. Deze lijnrechte aanvallen van de rechterlijke macht op de politieke kaste werden breed gedragen door de bevolking en mogen als zwaar schot voor de boeg dienen voor die politici en partijen die in de toekomst denken dit nog eens te mogen proberen. Iedereen weet nu dat rechters het recht spreken, en niet politici, dat aandeelhouders beslissen over hun eigendom, en niet politici.

Nu het respect voor de rechtsstaat is hersteld, komt het probleem met de Belgische staat terug in het vizier: een belastingsdruk die roofbouw pleegt op de burgers en talrijke betuttelingen en corrupte regels die de ondernemingsvrijheid aan banden leggen en een groot deel van de bevolking, voornamelijk in Zuid-België, in comateuze toestand pogen te houden. De onzekerheid over de fall-out van de kredietcrisis maakt een oplossing voor de Belgische crisis meer dan dringend.

Om het Belgische probleem op te lossen, moet één zaak echter duidelijk zijn: een federale regering zal hier geen soelaas brengen, integendeel.

In het Fortis-dossier zijn de aandeelhouders het best in staat om de verdere afhandeling van hun eigendom te regelen, een federale regering is daar niet voor nodig. Net zomin trouwens voor zovele andere dossiers, zoals in de eerste plaats het “interprofessioneel akkoord”.

Vakbonden en werkgevers roepen op tot de vorming van een federale regering, die met belastingsgeld hun compromissen dan maar moet vergemakkelijken en bovendien bindend maken voor alle sectoren in dit land. Een vreemde gedachte eigenlijk. Sociaal overleg zou vrij moeten moeten zijn. Dat Rudi Thomaes en Luc Cortebeeck een akkoord sluiten is wenselijk, en met gecentraliseerd sociaal overleg is op zich niets verkeerd, maar als sectoren verkiezen om de lonen meer te laten stijgen of dalen, is dit toch eigenlijk de logica zelve. Waarom een uniform keurslijf willen opdringen aan de diverse economische realiteiten in dit land?

De keizer is naakt. De federale regering waar de politieke kaste zo naar smacht heeft al anderhalf jaar de eigen overbodigheid bewezen. Wat er wel echt nodig is, is een fundamentele sanering van het Belgische systeem. Meer en meer wordt duidelijk dat een splitsing van de staat daar het enige middel toe lijkt.

Zo’n splitsing van de staat hoeft en mag zelfs geen revolutie zijn. Integendeel is die splitsing reeds ingezet, want het federale niveau is reeds anderhalf jaar afwezig van deze wereld, op de talrijke schijnmanoeuvres na.

Hoe zal de splitsing nu verder verlopen?

Of er nu federale verkiezingen komen of niet (zonder oplossing voor BHV zijn deze trouwens ongrondwettelijk, volgens het Grondwettelijk Hof), zeker is dat toekomstige institutionele onderhandelingen enkel moeilijker zullen worden. Elke dag dat de federale regering niet bestaat, is de onafhankelijkheid van de deelstaten een feit. Die onafhankelijkheid wordt dus met de dag ook meer en meer definitief.

Het Belgisch staatsvehikel wordt zo meer en meer een transfer-vehikel van voornamelijk sociale zekerheidsgeld van noord naar zuid. De onvrede hierover in Vlaanderen is nagenoeg bekend, en zou eigenlijk nog meer moeten toenemen wanneer men weet dat naast Polen en Litouwen enkel België twee steden levert voor de bedenkelijke top 10 van Europese steden met de hoogste werkloosheid: Charleroi en Luik (cijfers van Eurostat, zie: http://lvb.net/item/6605). De werkloosheidsval (onbeperkte uitkeringen, kindergeld, subsidies allerhande, afhankelijkheidscultuur, verspilling, corruptie, …) is hier natuurlijk de oorzaak van, en het grimmige PS-apparaat de uitvoerder, maar wie financiert deze immorele situatie? Juist: de Vlaamse belastingsbetaler.

Het Vlaamse ontwaken hierover is slechts een kwestie van tijd en het staat dus in de sterren geschreven dat in de komende jaren de sociale zekerheid zal worden gesplitst, want het federale geld dat naar het federale niveau vloeit, daalt dankzij de Lambermont-staatshervorming jaar na jaar (bij Lambermont in 2001 hebben de Franstaligen meer middelen voor hun gemeenschapsonderwijs verkregen, wat echter tot een drooglegging van het federale niveau leidt op termijn).

De Vlaamse “zorgverzekering” zal de stijgende eigen inbreng van patiënten voor gezondheidszorg compenseren, wat een de facto splitsing van de gezondheidszorg met zich meebrengt. Een eigen Vlaamse sociale zekerheid naar Belgisch – verspillend en inefficiënt - model is dan wel niet wenselijk, maar de kleinere schaal van een Vlaamse staat zal een veel grotere ruimte voor privaat initiatief moeten laten, een goede zaak dus.

Na de splitsing van de sociale zekerheid zal de wil van de Franstaligen om België nog te behouden sterk afkoelen. De socialistische uitkerings-baronnen in het zuiden zullen alle moeite van de wereld doen om een nieuwe broodheer te vinden, en het lijdt weinig twijfel dat zij zich daarvoor naar Frankrijk zullen richten. Velen denken dat Frankrijk niet in Wallonië is geïnteresseerd, maar de corrupte Franse politieke klasse zal maar al te graag belastingsgeld naar Wallonië overmaken om de eigen macht te kunnen uitbreiden en een bod op Brussel te doen, zich goed bewust van het feit dat ze Brussel niet zullen binnenhalen, maar louter om dan toch iets anders te kunnen binnenhalen op EU-niveau. De aanhechting bij Frankrijk zou een ramp zijn voor Wallonië. Wallonië kan in 10 jaar tijd een nieuw Slovakije worden, maar een pijnlijk proces is daarvoor nodig.

Als weeskind van de overleden Belgische staat zal Brussel intussen worden bestuurd door drie regeringen: de Vlaamse regering, de Franstalige gemeenschapsregering en de Brusselse gewestregering. Op termijn is deze situatie onhoudbaar, maar de Brusselse gewestregering zal zich niet kunnen richten tot het nu reeds nagenoeg failliete Zuid-België. Ook de eventuele nieuwe broodheer Frankrijk zal geen optie zijn, want diplomatiek is het onwaarschijnlijk dat het Verenigd Koninkrijk of Duitsland een Frans Brussel zouden aanvaarden. Aangezien Brusselaars weinig op hebben met de Vlaamse overheid (hoewel de meesten onder hen verfranste Vlamingen zijn), blijft maar één optie over voor Brussel: eigen verantwoordelijkheid nemen. Het Belgische kind zal volwassen moeten worden.

Niet zoals een Brussels DC, want die stad is wellicht één van de slechtst bestuurde steden van de V.S., met hoge onveiligheidscijfers en arme minderhedengetto’s, onder meer door een veel te lage graad aan zelfbestuur. Het is geen toeval dat op de nummerplaten in Washington D.C. de vermelding “taxation without representation” is te vinden.

Een onafhankelijk Brussel zal zich in tegenstelling aan die andere kleine staat met Europese instellingen moeten spiegelen, namelijk Luxemburg. In de eerste plaats zal het op zoek moeten naar inkomsten.

Daarvoor moet het peperdure Brusselse systeem van besturen worden hervormd. Gedaan met de opdeling Gewest – VGC – Cocof - GGC. Eén bestuur. Gedaan ook met bepaalde baronietoestanden die in gemeenten bestaan. Gedaan wellicht ook met de overbelasting van het Brusselse wegennet, dit door het invoeren van een “congestion charge” zoals in Londen of Milaan. Eventueel kan een belasting worden ingevoerd voor buitenlanders die er werken (Vlamingen, Europese ambtenaren), maar Brussel zal niet zover kunnen gaan als het wil, want vitale infrastructuur voor Brussel ligt op Vlaams grondgebied (luchthaven, ring, spoor) en Europese ambtenaren kunnen perfect verhuizen naar Straatsburg of ergens anders indien Brussel zijn hand overspeelt. Vlaamse Brusselaars zouden daarom ook moeten worden gerespecteerd, en misschien zijn ze door een onafhankelijk Brussel wel beter af, zoals Vlaamse Brusselaar André Monteyne schrijft in “De stadstaat Brussel en de Vlamingen”.

In Vlaanderen zelf zal de nieuwe grote uitdaging zijn om fors te gaan snijden in het ambtenarenapparaat en het oerwoud aan Vlaamse regelgeving, want al gauw zal de Vlaamse staat de Belgische staat als grote boeman vervangen. De overname van een groot deel van de Belgische staatsschuld zal daar trouwens ook wel voor zorgen.

De Belgische splitsing zal “en stoemelings” gebeurd zijn. Internationaal gezien zal het een mokerslag betekenen voor diegenen die de Europese Unie willen doen evolueren naar een corporatistische superstaat waar overregulering en bureaucratisering aan de orde van de dag zijn en een artificieel Europees semi-racistisch natiegevoel wordt gepropageerd gericht tegen Amerikaanse en Aziatische vrienden en handelspartners. De toekomst is aan een vrije wereld met kleine als bedrijf bestuurde staten die vrij handel drijven in vrede. Een opsplitsing van de macht in het hart van West-Europa zal daartoe een mooie stap vooruit zijn.

Appendix: zijn federale verkiezingen wel mogelijk?

Volgens velen zijn federale verkiezingen wel degelijk mogelijk zonder een oplossing voor het probleem Brussel-Halle-Vilvoorde. Het argument hiervoor luidt dat “het de Kamer is die volgens artikel 48 van de grondwet de geloofsbrieven van haar leden onderzoekt en eventuele geschillen beslecht.” Ook zou artikel 65 van de grondwet dat bepaalt dat “Kamerleden voor vier jaar worden verkozen en dat de Kamer om de vier jaar moet worden vernieuwd” dit mogelijk maken.

Niets is echter minder waar. Parlementsleden verliezen inderdaad na 4 jaar hun bevoegdheid om wetten uit te vaardigen voor de bevolking, maar het feit “de Kamer geloofsbrieven van haar leden onderzoekt en eventuele geschillen beslecht” veronderstelt eerst dat er een Kamer moet zijn (het Grondwettelijk Hof verklaarde zichzelf blijkbaar wel onbevoegd in het verleden). De groep politici die zich na de volgende federale verkiezingen zonder oplossing voor BHV “Kamer” of “Senaat” zal noemen op grond van een verkiezing die niet conform was met de procedure beschreven in de Grondwet, heeft helaas niet meer recht op de naam “Kamer” of “Senaat” dan de bestuursleden van een duivenclub die op basis van hun eigen - niet-Grondwettelijke - procedure zijn verkozen. Op dat moment is er immers in het geheel geen “Kamer” of “Senaat” die zich over geloofsbrieven kan of mag uitspreken. Al is dit een zeer strikte interpretatie van de Grondwet die natuurlijk niet gevolgd zal worden (maar wel degelijk munitie biedt om het voortdurende overtreden van de eigen regels door politici te hekelen).

Read more...

A Royal visit

It’s a beautiful, sunny autum day in the city of Ghent. More than 150 000 people are expected today to watch a historical procession. One of the spectators will be our king: Albert II. An interresting coincidens because while the performers are putting on their costumes, a few meters away in an adjacent building the political party N-VA is holding its congress, that is very likely to mean the end of the Belgian government. This means the political crisis that is dragging on for 15 months now, is still far from over. While the king sees the procession passing by with old kings, emperors and long forgotten gods, I wonder if he will think about his own fate. Will he be able to prevent his kingdom from crumbling?

After the elections in June 2007, it took 6 months to form an interim government. In March 2008, the real government took over. But when that government failed to reach an agreement about the reform of the Belgian federal state, our Prime minister Yves Leterme offered his resignation to the king last July. The king refused to accept this resignation and appointed 3 negotiators who had to get all governing parties around the table again.

Those 3 wise men, as the press called them, presented their report last Wednesday. The negotiations had to start whit a “blank sheet of paper”, without taboos or conditions. Dutch and French-speaking politicians could each send a delegation of 6 negotiators. The talks would have to start when “the time is right”. Each language group has to appoint its own negotiators and those negotiators would have to agree on what topics would be discussed and when the talks were to be held. So basically, after 15 months of negotiations all we have is a blank sheet of paper.

The elections of 2007 were won in Flanders by an alliance between the Flemish Christian-democratic party CD&V, and the Flemish nationalist party N-VA. They promised they wouldn’t join a federal government for as long as an agreement about the reform of the state had not been reached. 15 months later, all they have to show their electorate is a blank sheet of paper. With regional and European elections coming up in June 2009, that’s not a very comfortable situation to be in. So when the N-VA declared today that they would no longer support the Belgian government, that hardly came as a surprise. The government is now no longer supported by a majority of the Flemish MP’s. Theoretically, that shouldn’t be a problem. The government still has the support of an overwhelming majority of the Francophone MP’s. But it is highly unlikely that the CD&V will remain in a government that will be seen as an “anti-Flemish government” by the Flemish opposition.

Next week, the CD&V will hold a congress. Right now, the situation changes every minute and no one can now for sure what will happen, be it looks like the CD&V will decide there that they will leave the federal government.

So what will happen next? New elections would seem a logical decision, but they are not likely to change anything. Elections now, would mean new negotiations while the campaign for the regional elections will be in full swing. That’s not going to make it easier. Moreover, opinion polls suggest that most voters didn’t change their minds and would vote for the same party as last year. New elections would also be contested in court, after the constitutional court deemed the current electoral law unconstitutional. But what is the alternative? Letting the current stale mate linger on until the regional elections in June, doesn’t really sound like a better scenario. In the mean time, both the regional governments and the European institutions keep doing their jobs and consequences of this crisis for the daily life of the Belgians seem to be fairly limited. So all the Belgian government seems to be doing, is proving their own irrelevance.

The king has a lot on his mind these days. But today is no day for worries. He might as well enjoy visiting his kingdom, for as long as he still has one.

Comments

Read more...

Show me the money

Last February, the Belgian federal government asked the regions and communities for help. We had an interim government then, formed because after 6 months of negotiations, politicians still didn’t succeed in creating a real government. The purpose of this interim government was to create a budget and to run the country while the negotiations about a real government and about the reform of the state continued. This interim government was in desperate need of cash and hoped the regions and communities would be willing to help.

The Belgian regions and communities depend financially on an allowance they receive from the federal government. The idea was for the regional governments to spend only a part of this allowance. The money they would put aside, could then be booked by the federal government as “not yet spent”, which would make it’s budget seem more balanced.

The Brussels region agreed for 30 million Euro. The French community would set aside 60 million and the Walloon region 30 million. The Flemish government (that combines the government of the Flemish region and that of the Flemish community) hesitated. They feared that if they helped to save the federal budget, they would take away all pressure from the negotiations about the reform of the state. But eventually, they agreed to set aside 400 million Euro, on condition that an agreement on the reform of the state would be reached by July the 15th.

So it seemed at the time the federal budget might have been saved. And with an agreement about the timing for the negotiations on the reform of the state, a “real” government could be sworn in on March the 20th. Some optimists might have thought the worst was over.

But it wasn’t. Brussels backed out because they desperately needed the money themselves. And because the government failed again to reach an agreement about the reform of the state by July the 15th, brand new prime minister Yves Leterme offered his resignation to the king. His resignation was declined and the government is still in place, but it’s budget is 400 million Euro short, because the Flemish government will now no longer set aside that money.

The Secretary of the Budget: Melchior Wathelet, is clearly not Happy with that. In an interview that appeared in La Libre Belgique today, he said he was “surprised” to hear the Flemish government might spend the money. “If an entity doesn’t honour it’s agreements, we don’t have to compensate for that. They are responsible for this deficit.” he says. That the agreement was conditional to begin with, seems to have completely slipped his mind.

The newspaper Le Soir publishes an interview with Michel Daerden: Vice-President of both the French community and the Walloon region. About the federal budget he says he’ll keep his word: “We agreed to contribute 90 million Euro to the federal budget. We’ll do that.” But he also says a new federal state Walloon-Brussels, without Flanders, might be the future. “It’s clear: the day we no longer have a federal income tax is the day we no longer have a country”. Discussing fiscal autonomy for the regions is unacceptable to him: “If we start discussing situations in which there is a minimum tax at the federal level and the regions get to decide the rest, we are no longer in the Belgian model. If that’s where we are heading, we might as well abolish the whole model.” This seems like he admits what many Flemings already suspected: he is only interested in Belgium as long as his region can profit from it financially. But it also makes clear what it is that keeps Belgium together: Brussels. The city is claimed by both Flemings and Francophones. If Belgium ceases to exist, at least one of these two language groups will have to let Brussels go.

Comments

Read more...