Wanckele journalistiek (Hoegin)

Er hangt nog steeds een raar luchtje rond de zaak-Van Bellingen. Nieuw is dat de geruchten die de ronde doen over de beruchte drie koppels nu ook in de traditionele media opduiken, maar dan wel in de rol van «wilde geruchten» en «complotten». Dat Wouter van Bellingen en Freddy Willockx die «wilde geruchten» en «complotten» met een vingerknip zouden kunnen doen stoppen, en tegelijkertijd nalaten dat te doen, is echter voor een journalist als Koen Dewanckel van de Gazet van Antwerpen de normaalste zaak van de wereld.

Op dit moment doen er twee geruchten de ronde: volgens het eerste zouden de koppels die niet getrouwd wilden worden door Wouter van Bellingen Turken zijn; volgens het andere gaat het om socialisten die niet willen weten van een «zwartzak». Dit laatste in de betekenis van «collaborateur», maar toegepast op Wouter van Bellingen klinkt dit toch maar bijzonder merkwaardig. En blijkbaar opereren de socialisten niet alleen met het begrip erfzonde, maar bestaat daar ook een adoptieve versie van, toch wanneer het over «zwarten» in die ene betekenis gaat.

Welke van de geruchten is waar? Net zoals er geen concrete bewijzen zijn voor de stelling van Freddy Willockx en Wouter van Bellingen dat er drie racistische koppels zouden rondlopen in Sint-Niklaas, zijn er ook geen handvaste bewijzen voor dat de hierboven vermelde geruchten waar zouden zijn. Meer dan speculaties en «van horen zeggen» zijn ze niet, en daarom kunnen ze door de «serieuze» pers ook zo gemakkelijk afgedaan worden als onzin. Het probleem is echter dat we Freddy Willockx en Wouter van Bellingen per slot van rekening ook alleen maar op hun woord kunnen geloven. Daar zijn echter twee problemen mee: van Freddy Willockx weten we dat hij niet aan zijn eerste leugen toe is (cfr. de affaire rond Het Vrije Waasland), en Wouter van Bellingen had reeds van in het begin zo'n groot voordeel bij heel deze affaire dat het toch moeilijk wordt hem zonder meer te geloven.

De timing blijft trouwens merkwaardig goed in mekaar te zitten voor Wouter van Bellingen, want de massa-trouwpartij vond plaats precies deze week, nu de partijen volop aan de kamerlijsten aan het werken zijn. Het wil dus toch wel weer lukken dat hij in zijn totale onschuld de best mogelijke datum had uitgekozen om zo hoog mogelijk op de sp.a-SPIRIT-kamerlijst van Oost-Vlaanderen te kunnen komen. Zes maanden geleden zou hij nog niet in aanmerking gekomen zijn om onderaan op de lijst nog een leeg plaatsje op te vullen omdat er echt niemand anders gevonden kon worden.

Dat er ondertussen meer en meer een controverse op gang komt hebben beide heren vooral aan zichzelf te danken. Die controverse is ondertussen al zo groot dat Gazet van Antwerpen zich deze week genoodzaakt zag er zelfs over te moeten berichten, zij het op schampere toon om te vermijden dat de lezer misschien wel eens zou kunnen denken dat er nog iets van aan zou kunnen zijn ook. De vraag die de gilde der journalisten niet stelt, en die nochtans zeer op zijn plaats zou geweest zijn wanneer men het dan toch over die «geruchten» heeft, is waarom die geruchten überhaupt een levenskans hebben.

Het geeft trouwens te denken wanneer de pers niet meer kritisch is tegenover politici die met één of andere losse bewering komen aandraven waarmee zij zichzelf wekenlang in het middelpunt van de belangstelling kunnen werken (met zelfs de nauwelijks verdoken steun van de openbare omroep, gefinancierd door belastinggeld voor wie dat niet zou weten), en er liever voor kiest de stemmen op het internet die hun verdomde journalistieke taak overnemen af te schrijven als «anoniem», «georkestreerd» en zelfs «door extremisme geïnspireerd». Geruchten als zou de Gazet van Antwerpen vandaag volledig in de zak van de sp.a zitten zullen ook wel «anoniem», «georkestreerd» en vooral «door extremisme geïnspireerd» zijn zeker?

Read more...

Vlaamse racisme-industrie (Hoegin)

Vlaanderen kent al enkele jaren iets dat best omschreven kan worden als een racisme-industrie. Telkens er verkiezingen in zicht zijn steekt die industrie ijverig een tandje bij, maar af en toe ontploffen de halfafgewerkte producten van die industrie in de gezichten van de producenten. Hoe het met Wouter van Bellingen zal aflopen valt op dit ogenblik niet te zeggen, maar dat er een geurtje aan deze zaak zit is nu reeds duidelijk.

Wie herinnert zich nog het geval-Remmery? Het hele land werd wekenlang in rep en roer gehouden, en zelfs het Hof liet zich gewillig inschakelen om de zaak toch maar zoveel mogelijk op te blazen, te rekken en uit te buiten. Vandaag blijft er weinig of niets van over: dat Naïma Amzil het slachtoffer was is duidelijk, maar de kern van de zaak had uiteindelijk niets met racisme te maken en was eigenlijk niets meer dan een vulgaire historie die zo zou passen in een derde-rangs soap.

We maken een sprong in de tijd en komen uit bij het geval-Sarrokh een paar weken geleden. Als een donderslag bij heldere hemel werd hij in de media gelanceerd als het slachtoffer van een grotesk geval van racisme, daarbij gesteund door de racisme-KMO Divers & Actief. Twee dagen duurde dit circus, tot één of andere blogger (jaja, eigen lof stinkt) vanop duizend kilometer afstand eens bij Google ging kijken of dit geval van vermoorde onschuld soms geen elektronische sporen had nagelaten op het internet. Blijkt de man op de lijst van de MDP gestaan te hebben, waarna Abdel Ani Sarrokh even plotsklaps als hij verschenen was weer uit de media verdween. Of toch niet: een week later verscheen er in De Standaard dan toch nog een artikeltje met deze keer wat échte achtergrondinformatie over de man, aan de formuleringen te zien door de journalist in kwestie met de staart tussen de benen geschreven. En dat schrijft niet makkelijk. Wat mij nog het meest verwonderde is dat geen enkel, maar dan ook geen enkel lid van de verzamelde Vlaamse kwaliteitsredacties vóór mij op het idee was gekomen eens na te gaan wat die man in zijn leven zoal uitgespookt zou hebben.

Opvallend in die laatste zaak was ook hoe het CGKR, er anders toch als de kippen bij om elke vorm van werkelijk en vermeend racisme aan te klagen, zich volledig afzijdig hield. Geen burgerlijke partijstelling «voor alle zekerheid», of straffe uitspraken van een Jozef de Witte. Neen, niets van dat alles. Hadden zij wel hun huiswerk gedaan en wisten zij welk vlees zij in de kuip hadden met Abdel Ani Sarrokh? In dat geval kan je je afvragen waarom zij de doldraaiende journalisten niet een paar wenkjes hadden gegeven om de onzin te stoppen, wel wetende dat de waarheid vroeg of laat toch aan het licht zou komen?

En daarmee kunnen we terugkeren naar Sint-Niklaas en Wouter van Bellingen. Ook deze keer draaien de propagandamachines op volle toeren: drie koppels zouden geweigerd hebben te trouwen omwille van de huidskleur van de schepen. En vooral SPIRIT, de partij van Wouter van Bellingen, probeert het onderste uit de kan te halen met deze zaak, al wil burgemeester Freddy Willockx voor hen niet bepaald onderdoen. Maar zoals reeds gezegd: er zit een geurtje aan deze zaak. Ook in deze zaak houdt het CGKR zich opvallend afzijdig, hoewel er, zoals de zaak vandaag in de pers voorgesteld wordt, duidelijk sprake is van drie gevallen van stuitend racisme. En merkwaardigst van al: het Centrum wil niet eens zeggen waarom.

Naar de identiteit van die drie koppels is het ondertussen raden. Alweer volgens de pers, of beter, de commentatoren, zouden het raszuivere Vlamingen van het allerpuurste racistische soort moeten zijn. Of dat moeten we toch geloven. Dat nog geen enkele journalist à la Douglas de Coninck, anders niet vies van een stevig stukje onderzoeksjournalistiek als het de politieke zaak kan dienen, nog niet één van die drie koppels heeft kunnen ontmaskeren en hen eens goed aan de schandpaal heeft genageld kan niet anders dan een zeldzaam geval van journalistieke terughoudendheid genoemd worden. Kriebelt het dan niet om één van de trouwlustigen te ontmaskeren als jarenlang lid van het Vlaams Belang/Blok? En misschien heeft één van hen wel een grootvader die nog Oostfronter is geweest, stel je voor! Of zou er met die drie koppels iets aan de hand zijn dat het daglicht niet goed verdraagt – en dan hebben we het niet over hun racisme.

En er is nog meer. Op 21 maart gaat er in Sint-Niklaas een massatrouwpartij door, georganiseerd door «Sint-Niklaas gaat vreemd». Volgens Tessa Vermeiren in Knack is dat een «spontane» beweging, op gang gebracht door een «grappige opmerking» van Wouter van Bellingen. Er gebeuren daar in Sint-Niklaas de laatste tijd anders nogal veel «spontane» en «grappige» dingen, als je het mij vraagt. Zo bijvoorbeeld ook dat net nu Wouter van Bellingen in De Pappenheimers opduikt als onbekende Vlaming. Of beter gezegd, als ex-onbekende Vlaming. Van een toeval gesproken. Nu ja, dat optreden werd reeds maanden geleden vastgelegd, en het toeval zit 'm dus meer in het feit dat precies enkele weken geleden plots uit het niets drie racistische perfect anonieme trouwlustige koppels opdoken in Sint-Niklaas. Het plannetje van Wouter van Bellingen om in het programma zijn rol te spelen van onbekende Vlaming was daarmee ferm om zeep. Het zal je maar overkomen.

De vraag waar ik nu mee zit is hoe lang die Wase onzin nog zal blijven duren, en hoeveel van die koppels die op 21 maart aan die massatrouwpartij gaan deelnemen zich uiteindelijk mooi in het ootje genomen zullen voelen. Want van twee dingen één: ofwel zal vroeg of laat deze zaak leeglopen als een slappe ballon wanneer zal blijken dat er bedrog in het spel zit, ofwel is deze zaak («toevallig», «spontaan» en «grappig») mooi getimed om te passen in de verkiezingscampagne van kandidaat Wouter van Bellingen voor de kamerlijst van sp.a-SPIRIT in Oost-Vlaanderen. De controlecommissie voor de verkiezingsuitgaven kan misschien best voor 21 maart eens een bezoekje aan Sint-Niklaas plannen.

Read more...