22 september 2012

Arrest Duits Grondwettelijk Hof over het ESM-verdrag stopt oprukkende UESSR niet

Na het ‘Ja, maar’-arrest van het Bundesverfassungsgericht over het ratificeren van het ESM-verdrag door Duitsland, wil de Europese nomenklatura op 8 oktober het verdrag in werking stellen met een eerste bijeenkomst van de raad van gouverneurs van het ESM. Die raad bestaat uit de zeventien ministers van Financiën van de eurozone. Dat lijkt niet overeen te stemmen met het arrest, dat een verdragsverandering nodig maakt. Maar de Europese nomenklatura zal wel, niet voor het eerst, zijn voeten vegen aan de rechtsstaat.


 Er werd met spanning uitgekeken naar het arrest van het Duitse Grondwettelijk Hof over het ESM-verdrag dat gesloten wordt tussen alle landen van de eurozone. Dat Hof leek op woensdag 12 september slechts zo minimaal voorbehoud te maken dat de Duitse president Joachim Gauck de volgende dag al de wetgeving over het permanente steunfonds ESM ondertekende. Daarmee is de Duitse deelname bijna (!) definitief geworden. Het Hof oordeelde dat Duitsland, onder bepaalde voorwaarden, mee mag doen aan het Europees Stabiliteits Mechanisme (ESM). Het ESM zal 700 miljard euro kapitaal bevatten, in te brengen door de 17 deelnemende eurozone-lidstaten, waarmee landen die geen geld meer kunnen lenen tegen betaalbare voorwaarden op de kapitaalmarkt, kunnen worden ondersteund. Veel EU-prominenten zouden ondertussen het fonds ook de bevoegdheid willen geven om probleembanken te kapitaliseren, nadat het eengemaakte bankentoezicht rond is. Dat zou een verdragswijziging nodig maken, want volgens het huidige ESM-verdrag mag het ESM alleen “stabiliteitssteun verlenen aan ESM-leden waarvoor de reguliere toegang tot marktfinanciering is verstoord of dreigt te worden verstoord”, en niet aan banken. Maar wellicht stappen de eurokraten ook hier weer in de onwettigheid, en doen ze opnieuw waar ze zin in hebben, zonder verdragswijziging? (Eerder artikel over dit thema, 09.07.12: ‘Welkom in de EUSSR, het steeds communistischer Europa’ )

De Duitse deelname is pas definitief als er voldaan wordt aan de twee voorwaarden die het Grondwettelijk Hof stelt:

1. De aansprakelijkheid van Duitsland mag niet boven de afgesproken 190 miljard euro gaan zonder voorafgaande instemming van het Plenum van de Bondsdag (Kamer en Senaat samen). De beperking van de aansprakelijkheid van Duitsland tot die 190 miljard euro moet verdragsrechtelijk worden zeker gesteld. Voor het Hof is het niet voldoende dat in een Duitse wet werd bepaald dat de Duitse afgevaardigden bij het ESM slechts een kapitaalverhoging mogen goedkeuren na de goedkeuring van een wet die hen dit toelaat (Duitse wet: ‘Der deutsche Gouverneur im Gouverneursrat des Europäischen Stabilitätsmechanismus… darf einem Beschlussvorschlag zur Änderung der Finanzhilfeinstrumente nur zustimmen…, wenn er hierzu zuvor durch Bundesgesetz ermächtigt wurde’), maar het moet ook nog eens verdragsrechtelijk worden vastgelegd, in het ESM-verdrag zelf dus. Als dit niet gebeurt, moet Duitsland duidelijk tot uitdrukking brengen dat het niet gebonden is aan het volledige ESM-verdrag.

2. Ook moet voorkomen worden dat het parlement, als gevolg van de zwijgplicht die geldt voor ESM-ambtenaren, onvolledig wordt geïnformeerd. Het Hof stelt dat het ESM-personeel zich niet kan beroepen op zijn discretieplicht om slechts beperkte informatie te verschaffen aan het parlement, en de Duitse afgevaardigden van het ESM de richtlijnen en aanwijzingen van het Duits parlement moeten opvolgen bij hun informatieverstrekking aan het parlement. Ook dat zou in het ESM-verdrag verduidelijkt moeten worden. Als dit voorbehoud onwerkzaam zou blijken, moet Duitsland duidelijk tot uitdrukking brengen dat het ook in dit geval niet gebonden is door het hele ESM-verdrag. Temeer daar, stipt het Hof aan, door het kiezen voor een op zich staan internationaal verdrag, er geen enkele controle op het ESM mogelijk is door het Europees parlement.

Het Hof stelt verder dat het ESM geen geld mag lenen van de ECB. Anders zou het ESM een ‘instrument van ongrondwettelijke staatsfinanciering’ worden. Er was al op gespeculeerd dat het ESM een banklicentie zou kunnen krijgen om zo via ECB-leningen zijn vuurkracht te verhogen. Maar daar kan volgens de Duitse rechters dus geen sprake van zijn. Ook een andere truuk van eurofielen is voor het Hof verboden: “Het aankopen van staatsobligaties op de secundaire markt door de ECB, die gericht is op de financiering van de begroting van de lidstaten los van de kapitaalmarkten, is een omzeiling van het verbod op een monetaire begrotingsfinanciering en is dus niet toelaatbaar.” Hiermee bestempelen de rechters in feite de huidige al bestaande praktijk van de Centraalbank ECB als illegaal.

Slechts een tussenarrest

Het arrest van 12 september was slechts een tussenarrest. Het blijft dus spannend afwachten of er in het definitief arrest, dat over een drietal maanden verwacht wordt, nog nieuwe elementen aangevoerd worden en bijkomende restricties opgelegd worden. CSU parlementslid Peter Gauweiler had op maandag 10 september nog een extra klacht ingediend, waarin hij argumenteerde dat het ESM-verdrag niet mag geratificeerd worden, zolang de ECB haar beslissing om een nieuw aangekondigd onbegrensd ECB-obligatie-inkoopprogramma te lanceren niet ingetrokken heeft, waarbij Duitsland wél met een onbegrensde financieel risico zou geconfronteerd kunnen worden. Die kwestie hebben de rechters nu echter in het tussenarrest niet nog snel onderzocht, omdat ze volgens hen losstaat van de huidige procedure om het ratificeringsproces van het ESM tijdelijk al of niet op te schorten tot het definitief arrest. Het Hof zegt in het definitief arrest wel op dit aspect te zullen ingaan.

Ondertussen heeft het Hof dus wel al in het tussenarrest verklaard dat ze een financiering van de begrotingen van de lidstaten door de ECB via het opkopen van staatsobligaties op de secundaire markt niet toelaatbaar vindt. Over het feit dat het Hof nu reeds de bestaande praktijk van de ECB illegaal noemt, geeft de Frankfurter Allgemeine (FAZ, 13.09.12) volgend commentaar: “Wat het gevolg van die uitspraak is, is nog niet te overzien. De grondwet bekent zich tot de medewerking van Duitsland aan een rechtsstatelijk Europa. Omgekeerd moet dit heten: de deelname aan een verbreking van het Europees recht zou tezelfdertijd een inbreuk tegen de Duitse grondwet betekenen. Zo mogelijk zou de Bondsregering verplicht zijn een klacht tegen de ECB bij het Hof van Justitie van de Europese Unie in te dienen. En wanneer ze dit niet wil, zouden mogelijke klachten in Karlsruhe haar daartoe kunnen dwingen.” Het laatste woord is over dit optreden van de ECB dus verre van gezegd.

Klachten ook over het ‘stabiliteitspact’

De klachten betroffen ook het ‘stabiliteitspact’. De Duitse rechters oordeelden dat het ‘Verdrag inzake stabiliteit, coördinatie en bestuur in de Economische en Monetaire Unie’ (waarbij de EU-landen moeten komen tot een jaarlijks overheidstekort van maximum 3% en een overheidsschuld van maximum 60% van het bbp) in overeenstemming is met de Duitse grondwet. Dat verdrag bevat strenge begrotingsregels, gecontroleerd en eventueel gesanctioneerd door de Europese Commissie en/of het Hof van Justitie van de Europese Unie. Alle EU-landen zouden mee het stabiliteitspact ondertekenen, ook de landen die geen deel uitmaken van de eurozone, behalve Groot-Brittannië en Tsjechië die meteen gezegd hebben niet deel te nemen. Het kan in werking treden op 1 januari 2013, als tegen dan 12 landen die de euro als munt hebben het hebben geratificeerd (vandaag zijn het er dertien, bron FAZ zonder details, op 25 potentiële ondertekenaars), maar het is slechts bindend voor die landen die het geratificeerd hebben, en ook niet volledig voor landen die niet tot de eurozone behoren, terwijl het uiteraard de bedoeling is dat minstens alle eurolanden het ondertekenen om voldoende werkzaam te zijn. Er kunnen nog problemen opduiken in vooral Frankrijk (waar een linkse meerderheid zich wellicht niet zal willen binden aan maximale overheidstekorten en overheidsschuld) en Finland (waar nog onduidelijk is of een – niet te bereiken – tweederde meerderheid nodig is om het stabiliteitspact goed te keuren). Het pact riskeert dus niet ten volle op 1 januari 2013 in werking ten kunnen treden. Het Bundesverfassungsgericht meent dat het begrotingsverdrag de al in de Duitse Grondwet voorziene beperking van het begrotingstekort tot 3% en van de overheidsschuld tot 60% van het BBP versterkt.

Grenzen van het arrest

Een verbod op ‘solidariteit’ was in het verdrag van Maastricht voorzien, waarbij in 1992 de euro-muntunie werd afgesproken. Daarbij werd expliciet bepaald dat financiële steun voor landen met te hoge staatsschuld uitgesloten was. Er werd een strenge niet-bijstandsclausule afgesproken („No-Bailout-Clause“), waarbij het zowel de muntunie als geheel, als de individuele lidstaten verboden werd borg te staan voor schulden van andere lidstaten. Daar werd dus al tegen gezondigd met de oprichting van het tijdelijk ‘noodfonds’ EFSF/EFSM, en nu opnieuw met het permanent ESM-fonds. Om het ESM-fonds te kunnen oprichten werd een truuk bedacht, met een wijziging van het Verdrag. De clausule van verboden bijstand tussen de lidstaten liet men voor de schone schijn onaangeroerd, maar aan art. 136 werd een alinea toegevoegd die expliciet de oprichting van een permanent fonds door de landen van de eurozone mogelijk maakt, met de argumentatie dat dit ‘in geval van nood de stabiliteit van de eurozone in zijn geheel moet garanderen’. Het wordt dus zo ingepakt dat het een maatregel is voor de eurozone ‘in zijn geheel’, terwijl het in de grond alleen, en om niets anders, gaat dan om ‘solidariteit’ tussen lidstaten, (risicovolle) leningen geven voor schulden van een andere lidstaat, via een gemeenschappelijk fonds.

Op het feit dat het ESM in tegenspraak is met het oorspronkelijke verdrag van Maastricht gaat het Bundesverfassungsgericht helemaal niet in. Het ligt buiten zijn bevoegdheid tegenstrijdige clausules van verschillende Europese verdragen, die de Bondsdag bovendien goedkeurde, te beoordelen. Alleen het Hof van Justitie van de Europese Unie in Luxemburg is bevoegd om Europese teksten te interpreteren en eventueel nietig te verklaren. Het is natuurlijk de vraag of iemand daar ooit in zou slagen in verband met het ESM. Vooreerst zijn het een EU-land, de Raad, de Commissie of (onder voorwaarden) het Parlement die het Hof kunnen verzoeken bepaalde EU-wetgeving die ze onrechtmatig vinden nietig te laten verklaren. Wie van hen zal dat ooit doen, nadat ze er eerder mee instemden? Zo'n ‘beroep tot nietigverklaring’ kan ook worden ingesteld door particulieren, maar alleen voor zover die wetgeving hen als individuele personen benadeelt. Begin er maar aan, dat het ESM u persoonlijk benadeelt…
ESM-verdrag: waterdicht tegen democratische inspraak

Bovendien is het ESM-verdrag een op zich staand internationaal verdrag, en geen verdragswijziging binnen de EU-regelingen, zodat het EU-Hof zich meer dan waarschijnlijk onbevoegd moet verklaren om het te interpeteren. In het verdrag zelf is bepaald dat vooreerst de Raad van gouverneurs een besluit neemt ‘over elk geschil tussen een ESM-lid en het ESM, dan wel tussen ESM-leden onderling, in verband met de uitlegging en toepassing van dit Verdrag, met inbegrip van elk geschil over de verenigbaarheid met dit Verdrag van de door het ESM genomen besluiten’. Pas wanneer een ESM-lid een dergelijk besluit betwist, ‘wordt het geschil voorgelegd aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. Het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie is bindend voor de partijen bij de procedure,..’. Het EU-Hof komt dus pas in tweede instantie tussen, en alleen om interpretarieverschillen en geschillen tussen de leden te beslechten, niet bijvoorbeeld om de onwettigheid tegenover het verdrag van Maastricht te vonnissen. Alles is bij het ESM-verdrag dus aan gedaan om het zo immuun mogelijk te maken voor elke procedure.

Het Bundesverfassungsgericht beoordeelde wel art. 136 in functie van de Duitse grondwet, en vindt dat dit artikel geen verlies aan budgetaire autonomie van Duitsland betekent, en integendeel de souvereiniteit van de lidstaten bevestigt, gezien die zelf kunnen beslissen welk stabiliteitsmechanisme ze samen willen invoeren. (‘Die im Anschluss an die Einführung des Art. 136 Abs. 3 AEUV unionsrechtlich ausdrücklich eröffnete Möglichkeit, auf völkerrechtlicher Grundlage einen Stabilitätsmechanismus einzurichten, führt nicht zu einem Verlust der nationalen Haushaltsautonomie…. Art. 136 Abs. 3 AEUV bestätigt die Souveränität der Mitgliedstaaten, indem er ihnen die Entscheidung überantwortet, ob und in welcher Weise ein Stabilitätsmechanismus eingerichtet wird.’). Voor haar is dit voldoende, want het is uitsluitend haar bevoegheid erop toe te zien dat de Duitse grondwet geëerbiedigd wordt, en hoogstens vast te stellen dat een bepaald verdrag niet conform is aan de Duitse grondwet. Daar is het Hof zeer allergisch voor: geen beslissingen van Europese organen zijn toegelaten die de volle bevoegheid over het eigen Duits staatsbudget kunnen uithollen, want in strijd met de grondwet en de democratie, in de vorm van door het volk verkozen parlementsleden die de budgetten goedkeuren. Wellicht bestaat er nog een zeer kleine kans dat het Hof in zijn definitief arrest de vraag over de tegenspraak tussen het verdrag van Maastricht en het gewijzigde artikel 136 doorschuift - als prejudiciële vraag - naar het Europees Gerechtshof, dat dan zou moeten oordelen of dergelijke leningen conform de Europese verdragen zijn. Maar ook dat is twijfelachtig, gezien de problemen die het Bundesverfassungsgericht er mee heeft om dit Gerechtshof als een ‘hogere’ rechtsinstantie te erkennen. (De FAZ verwoordt het zo: ‘Andererseits könnte die Bundesregierung, sollten die Richter befinden, dass die EZB rechtswidrig handelt, das schwerlich ignorieren. Zuständig für eine Prüfung wäre dann der Europäische Gerichtshof. Dass Karlsruhe den anruft, hält man in Regierungskreisen jedoch für äußerst unwahrscheinlich. Denn damit würden die selbstbewussten deutschen Richter Luxemburg de facto als höhere Instanz anerkennen. FAZ, 15.09.12. NOOT: In het artikel staat ‘Strassburg’ ipv ‘Luxemburg’, maar dat is een lapsus. Het EHRM zit wel in Straatsburg, maar niet het EU-Gerechtshof).

Hoe gaat het verder?

Het ESM-fonds heeft een eigen basiskapitaal. Dit kapitaal kan door de Raad van Bestuur van het ESM volgens het ESM-verdrag op elk gewenst moment worden verhoogd. In dat geval is de financieringsverplichting van de deelnemende landen "onvoorwaardelijk en onherroepelijk" en moet er binnen de gestelde termijn worden bijgestort. En landen die hun extra bijdrage niet betalen, wordt zolang het stemrecht ontnomen. Nu zegt dus het Hof in Karlsruhe dat de ratificatie van het ESM-verdrag slechts mag gebeuren, wanneer verdragsrechtelijk gegarandeerd is dat aan de twee voorwaarden is voldaan die vermeld staan aan het begin van dit artikel (‘die Ratifikation des Vertrages zur Einrichtung des Europäischen Stabilitätsmechanismus darf nur erfolgen, wenn zugleich völkerrechtlich sichergestellt wird, dass…’). Geen ‘onvoorwaardelijke en onherroepelijke’ kapitaalverhoging dus bijvoorbeeld, maar pas na de toelating hiervoor van de Bondsdag. Bondspresident Gauck heeft dan wel getekend op donderdag 13 september, maar daarmee is het niet ten einde: laatste stap is de ratificering, door het neerleggen van het goedgekeurde verdrag bij de Europese Raad in Brussel. En dat gebeurde nog niet. Over de eisen van het Bundesverfassungsgericht bestaan al meteen ernstige meningsverschillen. Volgens sommigen betekent dit dat een wijziging van het verdrag nodig is, door alle ondertekenende landen goed te keuren, gezien eenzijdige verklaringen van Duitsland niet bindend zijn voor de andere verdragspartners, noch het verdrag zelf wijzigen.

Daartegenover stelt de Duitse minister van financien Wolfgang Schäuble (CDU) dat de Bondsdag zich niet opnieuw met deze zaak moet bezig houden, want in de Duitse wetten staat reeds al het nodige: “Het Hof zegt dat het verdrag niet ongrondwettelijk is, want alles is wettelijk geregeld. Het heeft alleen gezegd dat we onze rechtssituatie bij de ratificatie aan onze verdragspartners nog eens formeel moeten meedelen.” (FAZ, 13.09.12). Het Hof sprak echter van het ‘verdragsrechtelijk werkzaam afdekken’ van de twee eisen, zodat twijfels over een mogelijke interpretatie uitgesloten zijn (‘bei der Ratifizierung durch völkerrechtliche Erklärungen wirksam auszuschließen…’, of nog 'entsprechende Auslegungszweifel im Rahmen des völkerrechtlichen Ratifikationsverfahrens ausräumt’). Indien niet werkzaam afgedekt, moet Duitsland volgens het Hof melden dat het door het hele ESM-verdrag niet gebonden is (‘Die Bundesrepublik Deutschland muss deutlich zum Ausdruck bringen, dass sie an den ESM-Vertrag insgesamt nicht gebunden sein kann, falls sich der von ihr geltend gemachte Vorbehalt als unwirksam erweisen sollte’). Men kan dit begrijpen als: geen ratificatie zonder verdragswijziging die rekening houdt met de twee eisen van het Hof. Een verdragswijziging is de enige vorm die ook echt 'werkzaam' is in het internationaal recht, iets ‘formaal meedelen’ is dat niet. Hoe zal het nu verder gaan? Daarover is ook het laatste woord nog niet gezegd.

De nomenklatura meteen in actie

Meteen na het bekend raken van het vonnis kondigde Jean-Claude Juncker, de voorzitter van de eurogroep, de eerste bijeenkomst van het fonds aan. In de marge van de eurogroep-vergadering die op 8 oktober in Luxemburg zal plaatsvinden, zou de raad van gouverneurs van het ESM voor de eerste keer bijeenkomen. Die raad bestaat uit de zeventien ministers van Financiën van de eurozone. Tegen dan kan onmogelijk tegemoet gekomen zijn aan de voorwaarden die het Duitse Grondwettelijk Hof in zijn arrest heeft gesteld. Zo een verdragswijziging krijgt men binnen enkele weken onmogelijk rond. Dus zal waarschijnlijk nog eens de onwettelijkheid zegevieren, en zal de Europese nomenklatura vrolijk het ESM in gang zetten, zonder een verdragswijziging die aan de voorwaarden van het Bundesverfassungsgericht tegemoet komt.

Blijft natuurlijk de kernvraag: zal dit vele geld, onder misachting van de principes van het verdrag van Maastricht, waarbij expliciet werd bepaald dat financiële steun voor landen met te hoge staatsschuld uitgesloten was, de begrotingssituatie van de Zuid-Europese landen kunnen rechttrekken en de euro redden? Men gaat steeds verder op een pad van ‘solidariteit’, een eufemisme voor transferts van Noord- naar Zuid-Europa. Mark Grammens hierover: ‘Volgens economen gaat de jaarlijkse welvaartstransfert van noord naar zuid 250 miljard euro belopen (Martin Sommer, in De Volkskrant, 18.8.12). Uit Belgische ervaring weet men dat daar nooit een einde aan komt, niet zolang België bestaat, en niet zolang Europa bestaat.’ (Journaal, 20.09.12).

De euro is geen democratisch project

Grammens refereert ook nog (Journaal, 23.08.12) naar een artikel in De Groene (14.06.12) en naar een boek van Carmen Reinhart en Kenneth Rogoff, ‘This Time is Different: eight Centuries of Financial Folly’, 2008, waarin aangegeven wordt dat Spanje Europees kampioen is, noch vóór Griekenland en Portugal, op het gebied van financiële crises: tussen 1800 en de invoering van de euro ging Spanje dertien keer bankroet.

Over Griekenland zegde minister Reynders dat het bekend was dat het zijn cijfers had vervalst om te kunnen toetreden tot de euro. Dat gebeurde met de hulp en het advies van Goldman Sachs. Nu zijn de Italiaanse premier Monti en het hoofd van de ECB Draghi oudgedienden van die zelfde Amerikaanse bank. Men zet dus de kat bij de melk.

Het invoeren van de euro heeft de Europese volkeren niet nader tot elkaar gebracht, wel integendeel, en is stilaan een grote bedreiging voor de welvaart geworden. Thilo Sarrazin, een Duitse socialist (SPD), betoogt in zijn boek ‘Europa braucht den Euro nicht’ (mei 2012) dat de euro geen voordelen brengt en de euro niet tot grotere economische groei heeft geleid dan zonder de euro. (Sarrazin was vanaf 2002 tot 2009 senator – minister - voor financiën in de deelstaat Berlijn. Van mei 2009 tot september 2010 was hij lid van de Raad van bestuur van de Deutsche Bundesbank. In 2010 kwam Sarrazin internationaal in de schijnwerpers te staan na het verschijnen van zijn boek ‘Deutschland schafft sich ab’ - Duitsland heft zichzelf op -, waarin hij, behalve op de heersende opvattingen over en wijze van bestrijding van armoede in Duitsland, ook scherpe kritiek uit op de immigratiepolitiek van dat land.)

De euro was de prijs die Duitsland van Frankrijk moest betalen voor de Wiedervereiniging: het verzaken aan de eigen munt en ingespannen worden in een systeem waar Frankrijk een grote vinger in de pap heeft. Ondertussen is er een horde aan ambtenaren, politici en consultants ontstaan die hun riante inkomen danken aan de euro, en er alles zullen aan doen om hun lucratieve business in stand te houden. Ook ten koste van de burgers en van de democratie.

Steeds ondemocratischer Europa

Dat Europa steeds ondemocratischer wordt, blijkt duidelijk uit de recente ontwikkelingen binnen de EU:

- De ECB zou opnieuw staatsobligaties van noodlijdende lidstaten gaan opkopen, nu in principe onbeperkt, tenzij het Bundesverfassunggericht daar ‘werkzaam’ een stokje voorsteekt. Wat ik betwijfel. Daardoor wordt de Bank de centrale instelling van de eurozone, wat iets helemaal anders is dan bij de oprichting was voorzien, en helemaal anders dan nog steeds wettelijk geregeld (officiële doelstelling: ‘de inflatie beteugelen’). De ECB argumenteert natuurlijk wel dat die inkoop juist bedoeld is om de inflatie te beteugelen en de prijsstabiliteit te garanderen. (Lieg maar op, er zal wel iets van blijven hangen…). Hiermee komt de regie van de eurocrisis definitief bij een instituut zonder enige democratische controle, dat bovendien handelt tegen de eigen statuten in. De macht van de ECB zou volgend jaar nog veel groter worden, als het verantwoordelijk wordt voor het toezicht op de banken.
- Met de oprichting van het ESM wordt een nieuwe stap gezet naar een noch meer technocratisch en niet-democratisch Europa, een verdere stap in de richting van een EUSSR. Het ESM-verdrag staat buiten de EU-regelgeving. Wie zal er iets kunnen aan doen als straks de banken goedkoop geld krijgen, niet alleen van de ECB, maar ook nog vers kapitaal van het ESM?
- Een volgende mogelijke stap van een verdere collectivisering van de staatsschulden wordt al druk besproken: euro-obligaties. De kans bestaat dat die er komen, tegen elk bestaand verdrag in.

Met de woorden van Grammens: ‘Gepikeerd omdat haar euro een mislukking dreigt te worden en het niet lang meer zal duren voordat de opinie begrijpt dat haar huidig welvaarts- en banenverlies aan de Europese megalomanie zijn toe te schrijven, holt de ver¬zamelde eurokratie vooruit onder het motto: wil de kie¬zer niet weten van ons en onze plannen, dan zullen we er hem nog méér van geven, zodat hij goed voelt wie hier de baas is. En voor alle duidelijkheid: het is het Franse plan voor Europa dat in uitvoering is. Hoelang nog zal de voorzitter van de Duitse Bundesbank, Weidmann, de enige roepende in de woestijn zijn en klagen dat de macht en bevoegdheid van nationale parlementen stelselmatig door de verzameling van ondemokratische Europese instellin¬gen en figuren worden ondermijnd ten voordele van steeds nieuwe Europese instellingen met steeds pakken nieuwe ambtenaren totdat geleidelijk aan de Europese Technokratische Staat vorm krijgt.’ (Journaal, 20.09.12).

Het ‘Franse plan’ komt erop neer dat Noord-Europa steeds meer, onder de valse slogan van ‘solidariteit’, zal moeten instaan voor de schulden van Zuid-Europa, dat er niet in slaagt of wil in slagen een ordentelijke overheid te organiseren en correct belastingen te heffen om zijn train-de-vie te bekostigen. Wellicht één magere troost: elke kruik gaat te water tot ze breekt….

Weg wezen?

Volgens de N-VA moet België ‘verdampen’ en moet Vlaanderen een volwaardige Europese lidstaat worden. Van zo een Europa? Neen, bedankt.

Ik kan niets anders dan ongeveer op dezelfde manier te besluiten als in het vorig artikel over ‘Welkom in de EUSSR…’:
Moet niet ernstig overwogen worden uit een dergelijk totaal ondemocratisch verband van de eurozone te stappen, ook voor het onder de last van een enorme schuldenberg in het ravijn neerstort? En ook uit de Europese Unie, met zijn schijnparlement, voor we helemaal in de EUSSR terechtkomen? Idem voor alle mogelijke andere 'internationale' verbanden, zoals de VN, vóór deze hier zogenaamde ‘islamofobie’ (kritiek op de islam) en ‘godslastering’ in het algemeen strafbaar komt stellen?

Er bestaat een alternatief: alleen nog deel uitmaken van een te vormen confederaal echt democratisch Europa, naar Zwitsers model, waar de burgers van elk land het laatste woord hebben via bindende referenda. Binnen Europees verband zou België/Vlaanderen de EU kunnen verlaten en lid worden van de Europese Vrijhandelsassociatie (EFTA), waarin we Zwitserland, Noorwegen, Liechtenstein, en momenteel ook nog IJsland aantreffen.

Teksten
De tekst van het arrest van 12 september ‘12 in het Duits
Samenvatting van het arrest in het Engels
Persbericht over het arrest in het Duits
Engelse versie van het persbericht

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>