29 mei 2010

Confederaal België? Onmogelijk. Of toch?

N-VA, VLD en CD&V zijn voor een confederaal België. Zoiets als een overstijgende trap van federaal: federaler, confederaal. Voor een confederatie heb je echter (minstens) twee onafhankelijke staten nodig. Die partijen willen dus iets wat per definitie niet kan bestaan. Maar wat willen ze dan eigenlijk? Iets in de goede Belgische surrealistische stijl van: ceçi n'est pas une confédération...

CD&V zegt in zijn verkiezingsprogramma: "Om al deze redenen is het voor CD&V duidelijk dat een volgende stap in de staatshervorming noodzakelijk is om de welvaart van alle Belgen veilig te stellen. De staatshervorming is een belangrijke hefboom voor een beter beleid.... Onze finaliteit voor deze staatshervorming blijft het confederaal model met het zwaartepunt naar de deelstaten en niet het separatisme. We willen het land grondig hervormen, niet splitsen."
N-VA: "Hoog tijd dus om te gaan naar een confederale staatsvorm ten bate van Vlaanderen én Wallonië. We moeten het volle gewicht van het beleid in handen van de deelstaten leggen."
VLD: "Een grote staatshervorming moet ons land opnieuw in beweging brengen. Wij willen niet dat het land splitst. Wel dat ons land evolueert naar een confederaal model waarbij het zwaartepunt bij de deelstaten Vlaanderen, Wallonië en Brussel ligt." (Terzijde: maar tezelfdertijd willen ze alle verkiezingen terug laten samenvallen. Een vreemde kronkel, als men het zwaartepunt bij de deelstaten wil leggen.)

Ook het zesde Gravensteenmanifest (17 mei '10) gebruikt het modewoord 'confederalisme': ".. een staatshervorming die de structuren van deze staat confederaal maakt. Dit is een helder democratisch perspectief. Blijft men het negeren, dan zal op termijn niet alleen BHV, maar de hele staat gesplitst worden."

Ze dwalen

Echter: ze dwalen allemaal, en vertellen onzin. Een confederale staat is een contradictio in terminis, een tegenstrijdigheid, evenzeer als een 'confederale staatsvorm' of een 'confederaal model'. Het is of één (al dan niet federale) staat, of een confederatie van onafhankelijke staten. Voor confederaties moet men ver teruggaan naar vorige eeuwen, zoals naar de Zwitsterse Confederatie van vóór de grondwet van 1848, of nog veel verder, naar Amerika van vóór de grondwet van 1787. De Zwitserse Confederatie gaat terug tot de 13e eeuw toen een duurzame defensie alliantie werd gesloten, in de 16e eeuw uitgroeide tot een confederatie van 13 kantons, en vervolgens, na de Grondwet van 12 september 1848, een federale staat werd met nu 26 kantons. (Dat Zwitserland zich officiëel nog steeds 'Confederatie' noemt - Schweitzerische Eidgenossenschaft, Confédération Suisse - is een herinnering aan de geschiedenis, want in het dagelijks taalgebruik spreekt men van de 'Bondsstaat'. Maar men kan hierdoor wellicht verkeerdelijk denken dat een confederatie ook kan gevormd worden binnen één staat, in plaats van tussen afzonderlijke staten?). De eerste dertien van de nu vijftig Amerikaanse staten hebben hun verbond, nadat het gedurende zeven jaren als Confederation had gefunctioneerd, met de ondertekening van de Grondwet in 1787 tot een federale staat omgevormd: the United States of America.

Wat zegt prof. em. Walter Van Gerven hierover: "Wat moet onder confederatie worden verstaan? Daarmee wordt verwezen naar een associatie van autonome staten die haar oorsprong vindt in een internationaal verdrag, niet in een grondwet, zij het dat in een later stadium een grondwet kan worden vastgesteld. In een confederaal systeem behoudt elke deelnemende staat zijn volle soevereiniteit hetgeen impliceert dat beslissingen bij unanimiteit moeten worden genomen - en elke staat dus een vetorecht heeft – en, bovendien, dat de vastgestelde regelen niet onmiddellijk doorwerken in de interne rechtsorde van de Staten maar door hen moet worden “gerecipieerd”. De soevereiniteit van de Staten wordt overigens in die mate geëerbiedigd dat elk van hen de confederatie kan verlaten wanneer hem dat schikt." (Definitie ook te vinden bij: L. Favoeu, et al., Droit constitutionnel, Dalloz, 4e uitgave, 2001, p.369.)

België heeft al sinds 1970 sommige kenmerken van een confederatie ingevoerd, met zijn alarmbelprocedure, pariteit in de regering, soms met meerderheden die nodig zijn in elke taalgroep om een wet goed te keuren, vergelijkbaar met een vetorecht dus, maar het maakt van België nog geen confederatie. Daarvoor zouden er eerst onafhankelijke staten moeten bestaan, of eerst opgericht worden, die dan een confederatie vormen. De 'Confederatie van voormalig België' zou wellicht een naam hiervoor kunnen zijn, als men verder de naam 'België' voor die confederatie wil gebruiken. Zoals Macedonië volgens een beslissing van de Verenigde Naties in het internationale verkeer de benaming 'Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië' (in het Engels Former Yugoslav Republic of Macedonia) moet gebruiken. Of nog 'de Verenigde Staten van België'?

De mirakels zijn de wereld nog niet uit...

Nu willen echter zowel N-VA als VLD en CD&V een mirakel doen: de staat België omvormen tot een confederatie, zonder eerst de stap van de onafhankelijkheid van de deelgebieden te zetten. De VLD spreekt zelfs in onoplosbare raadsels: 'Wij kiezen voor een confederale staat als eindstation en niet als tussenstation naar separatisme'. Hoezo mijnheer De Croo: als u voor confederalisme bent, moet u toch eerst zorgen voor separatisme, en pas daarna kan u confedereren? Ook CD&V wil België niet splitsen, maar is voor een 'confederaal model'. In het verkiezingsprogramma van N-VA "staat niet de Vlaamse onafhankelijkheid, maar wel het confederalisme centraal". Toch vormt dat "een gigantische stap in die richting", benadrukt Jan Jambon. Het confederalisme (een samenwerking van souvereine staten dus) is een gigantische stap naar de Vlaamse onafhankelijkheid? In een interview met Bart De Wever in La Libre van zaterdag 22 mei '10 is hij iets duidelijker, of eigenlijk weer niet (zie onderaan dit artikel), want hij stelt dat men naar confederalisme moet gaan, waarbij twee autonome entiteiten een verdrag sluiten over wat ze nog samen willen doen. Maar dat een splitsing in twee onafhankelijke staten noemen, vindt hij dan weer grote woorden. Wel moet er dus een verdrag komen tussen twee autonome entiteiten, herhaalt hij, en er moet een zekere solidariteit bewaard worden. Wat zal het dan zijn, mijnheer De Wever: echt confederalisme, met onafhankelijke staten die een verdrag sluiten? Of zit u gewrongen tussen een broodnodige voltooiing van België tot een echte federale staat (het zogenaamd 'confederalisme', dat geen federalisme mag genoemd worden), die u veel meer stemmen kan opleveren dan naar de stembus te trekken met de oorspronkelijke beginselverklaring van uw partij, voor een onafhankelijk Vlaanderen?

Het is dus niet evident, ook als de ondertekenaars van de tekst '13 juni: van “federale verkiezingen” naar Vlaams referendum'dat zo graag wensen, dat "een Vlaams-radicale uitslag van de drie V-partijen, boven de 50%, wie van de drie ook de meeste stemmen verzamelt, moet gelezen worden als een plebisciet pro onafhankelijkheid". Daarvoor heeft N-VA teveel mist gespoten, door b.v. zijn 'confederalisme' een 'gigantische stap naar onafhankelijkheid' te noemen. Gecombineerd met eerdere uitspraken van De Wever, de voorkeur voor stapsgewijze 'verdamping' van België ('De N-VA pleit niet voor de revolutie, maar voor een evolutie'), kan het dus goed zijn dat N-VA de grootste partij van Vlaanderen, eventueel zelfs van België wordt, omdat veel kiezers hopen, helemaal niet dat deze partij de onafhankelijkheid van Vlaanderen uitroept, maar dat ze kan zorgen voor een voltooiing van de staatshervorming, om van België eindelijk een 'normale' federale staat te maken. Wat N-VA, VLD en CD&V dan ten onrechte 'confederalisme' noemen, maar in wezen niets met onafhankelijkheid te maken heeft. Ook de Gravensteengroep pleit met zijn 'confederalisme' eigenlijk voor de voltooiing tot een echte federale staat, want als er geen 'confederalisme' komt "zal op termijn niet alleen BHV, maar de hele staat gesplitst worden". Dus 'confederalisme' om te vermijden dat er een confederatie zou ontstaan...

Wat zit er concreet in de 'confederale' dozen?

Echt confederalisme is geen gigantische stap naar onafhankelijkheid, maar de gigantische stap van de uitroeping van de onafhankelijkheid gaat een eventuele confederatie vooraf. In het politiek woordgebruik worden de zaken nu dus door elkaar gehaald, termen verkeerd gebruikt, de kiezer op het verkeerde been gezet, enz.. (Zie ook mijn artikel hierover, al van bijna twee jaar geleden, 16.07.08: 'Confederale chaos'). Die drie partijen blijven echter nogal in gebreke als het om de invulling van dat 'confederalisme' gaat. Wat zit er concreet in? Voor N-VA krijgen de deelgebieden volledige fiscale en budgetaire verantwoordelijkheid, de sociale zekerheid wordt helemaal opgesplitst, en dat soort dingen. Maar dat betreft allemaal verschuivingen van begrotingen en belastingen, niet hoe ze het bestuur van de staat zien. CD&V besteedt maar anderhalve blz. op 66 over 'De Staatshervorming', met algemene slagwoorden als 'subsidiariteit' en 'homogene bevoegdheden'. VLD blijft ook in hoofdzaak bij budgetaire en fiscale zaken: "Daarom moeten de regio’s bevoegd worden voor het arbeidsmarkt- en economisch beleid en moeten ze zelf bevoegd worden voor het innen van belastingen. Zodat ze meer verantwoordelijk worden voor hun uitgaven en inkomsten. Nieuwe financiële afspraken moeten er ook voor zorgen dat de federale overheid de middelen heeft om haar kerntaken – zoals justitie – goed te vervullen".

Dat zijn allemaal varianten op voornamelijk een herziening (of voor N-VA: afschaffing) van de financieringswet. Maar hoe zien ze de werking van een 'confederale' staat? Anders dan in voltooide federale staten liggen de residuaire bevoegdheden - de bevoegdheden die niet specifiek zijn toegewezen - in België namelijk nog steeds op het nationale vlak. Artikel 35 van de grondwet voorziet sinds 1993 in de mogelijkheid om ze van de gewesten en de gemeenschappen te laten uitgaan. Om België als federale staat te voltooien volstaat het uitvoering te geven aan dat artikel 35, waarbij ondermeer de materies moeten worden aangeduid die federaal blijven; alle overige worden aan de gemeenschappen/gewesten toebedeeld. Alleen VLD zegt in zijn verkiezingsprogramma iets over dat artikel 35: "Voor Open VLD moeten enkel volgende materies federaal blijven: buitenlandse zaken, defensie en politie, en vervolgens 'de basis van' een reeks dingen: de basisorganisatie van de justitie, de economische en sociale basiswetgeving, de basissokkel van de (para)fiscaliteit, en delen van de sociale zekerheid; verder moet er een transparant solidariteitsmechanisme zijn". (DS online di. 25 mei '10).

Een volwaardige federale staat

Maar alle drie zwijgen ze over de manier van besturen van het federale niveau in de (con)federale staat. Is het gedaan met alarmbellen en paritaire regeringen? Geen dubbele meerderheden meer per taalgroep voor sommige wetten? Juist al die blokkeringen waren toch de oorzaak van de verlamming en besluiteloosheid van de laatste drie, of zelfs de laatste tien jaar. Zelfs wat volgens de Belgische wetten in deze zogenaamde 'consensusdemocratie' met een gewone meerderheid kan goedgekeurd worden, de splitsing van de kieskring BHV, blijkt onmogelijk omwille van het gebruik van allerhande blokkeringsmechanismen. Op federaal niveau moet het principe gehuldigd worden: één afgevaardigde heeft één stem in het federaal parlement, een veto van Franstalige ministers of partijen kan niet meer. Elke Belg is gelijk voor de Belgische wet, als het over federale materies gaat. Er bestaan geen te beschermen minderheden.

In de Duitse Bundestag zitten meer Wessi's dan Ossi's, maar de ex-Oost-Duitsers hebben geen bijzondere rechten om iets lam te leggen. In het Zwitsers parlement (Nationalrat) zitten meer Duits- dan Franstaligen, maar ook daar geen enkele speciale behandeling van 'minderheden' te bespeuren in de grondwet. Een eenvoudige meerderheid moet ook hier voldoende zijn (tenzij voor grondwetswijzigingen), ook al bestaat die een keer uit meer Vlamingen dan Walen, en een andere keer omgekeerd. Het begrip 'taalgroepen' moet op federaal niveau verdwijnen. Thema's waar de Franstaligen (of de Vlamingen) geen gewone meerderheid voor aanvaarden, moeten dan naar de deelgebieden verhuizen. Zonder dit eenvoudig maar helder principe van een volwaardige federale staat blijven we in hetzelfde bedje ziek, en kan het kibbelen en 'non' zeggen verder gaan, zij het dan over 'basissokkels'. En als blijkt dat er voor niets nog een gewone meerderheid aanvaardbaar is, dan blijft er niets anders over dan België te splitsen in twee of drie onafhankelijke staten, die dan zo gewenst een echte confederatie kunnen vormen.

Een volwaardige federale staat betekent niet alleen art. 35 van de grondwet uitvoeren en één man één stem, maar ook:
- het invoeren van een hiërarchie der wetten ('Bundesgesetz bricht Landesgesetz'), dus voorrang aan federale wetten
- geen procedures meer van belangenconflicten die men probeert op een politieke manier tussen de niveau's te 'arrangeren' met overlegbijeenkomsten, maar een Grondwettelijk Hof met de volle bevoegdheid om geschillen tussen de verschillende overheden te beslechten.

Niet direct daarmee verbonden, maar goed om tezelfdertijd in te voeren:
- het recht van de burgers en kandidaten op een daadwerkelijke rechtsbescherming van hun politieke subjectieve rechten op correcte verkiezingen, door toegang tot een rechterlijke toetsing van geschillen over de parlementsverkiezingen. België is een van de laatste 3 landen in Europa die dit niet kent. (Zie Matthias Storme: 'Scheiding der machten en effectieve rechtsbescherming')
- een ernstige controle op de partijsubsidies, zoals gevraagd door de Raad van Europa (zie: 'Partijen controleren zichzelf')

Daarover zou ik graag het standpunt van de Vlaamse partijen die voor een 'confederaal model' zijn horen, en heb het hen dan ook vandaag gevraagd.

Vlaanderen omvormen tot een deelstaat

Over de voltooiing van België tot federale staat schreef Walter van Gerven, prof. em. hoogleraar Rechten, KULeuven, Gewezen Advocaat Generaal Europees Hof van Justitie, al twee jaar geleden (18.02.08) een grondige en nog steeds actuele tekst.

Wat zegt grondwetsspecialist prof. em. Robert Senelle over 'confederalisme': "Wij Vlamingen moeten België ombouwen tot een echte federale staat, samengesteld uit deelstaten, zoals dat ook in Zwitserland, Canada, de Verenigde Staten en Duitsland het geval is. De onafhankelijkheid van Vlaanderen uitroepen, schept een heleboel internationale problemen die we kunnen missen als de pest, met name met de Europese Unie... Ik vind dat de N-VA een strategische fout maakt. Voortdurend spreken over een onafhankelijk Vlaanderen of over confederalisme heeft geen zin. Ze zouden beter alles inzetten op het definitief omvormen van Vlaanderen tot een deelstaat. Dat zou veel slimmer zijn, want het enige wat haalbaar is, en aanvaardbaar voor Europa." (Knack, 19.05.10).

Als N-VA 'incontournable' veel stemmen haalt, zal dat niet zijn omdat de kiezer wenst dat Vlaanderen zijn onafhankelijkheid uitroept, of om een of ander schimmig 'confederalisme' in te voeren, maar om de Belgische augiasstal op te ruimen en te vervangen door een veel efficiënter en veel goedkoper echt en volwaardig federaal België, met ook een veel efficiëntere en veel goedkopere Vlaamse deelstaat. (Recent uitvoerig behandeld in 'Voor een federaal België: stem N-VA... (een strategische stem) ?' 21.05.10)

Want de toekomstige kiezer, toch volgens een opiniepeiling van TNS-Dimarso, heeft er blijkbaar geen probleem mee dat N-VA een 'stategische fout' maakt, of zogenaamd 'warrige doelstellingen' heeft, of 'dubbelzinnig' is, zoals CD&V, Béatrice Delvaux en vele anderen haar verwijten. CD&V onderzocht bij 10.000 Vlamingen hoe ze tegen België aankijken. Niet minder dan 84,6 procent van de ondervraagden zegt 'neen' op de vraag 'Vindt u dat België moet worden opgedoekt?'. Dus zouden er, statistisch gezien, slechts 15,6% voor N-VA 'mogen' stemmen. Toch geven vandaag 26% te kennen voor N-VA te zullen stemmen, heel wat meer dan op CD&V, die onder de 20% zakt. Dus zijn er dan weer, statistisch gezien, 10,6% die voor N-VA stemmen, 'ondanks' hun separatistisch en dubbelzinnig discours. Dat lijkt logisch, gezien Bart De Wever uitgaat van een langzame verdamping van België. Om tot een verkeerdelijk 'confederaal' genaamd België te komen, een volwaardig federaal land dus, zijn er veel meer kiezers die vertrouwen dat N-VA daarin slaagt dan andere partijen. (Noot: zoals ik eerder schreef, had en heb ik geen enkele affiniteit, laat staan enige band met de partij N-VA, maar is het mijn persoonlijke analyse van de politieke situatie: wie België wil redden, moet op een partij stemmen die de augiasstal durft en wil opkuisen.).

Of een Belgisch compromis?

Als er bijna niets meer gevonden wordt op federaal niveau dat kan werken volgens het principe van een volwaardige federale staat (één man, één stem), kan men wellicht een surrealistisch compromis à la belge bedenken: zonder over te gaan tot de splitsing in onafhankelijke staten, België volledig inrichten alsof het een federatie is van onafhankelijke staten. Een confederatie, bestaande uit één enkele staat. Een unicum in de wereld: de confederale staat België. Een contradictio in terminis, die er in dit geval geen is.


Uitsmijter: over N-VA en Europa

Ik vind het pleidooi van N-VA voor een 'sterker Europa' wat triest, want zonder enige kritiek op het volstrekt ondemocratisch karakter van de Europese Unie. N-VA wil zelfs een administratie, de Europese Commissie, de macht geven om een afdwingbaar beleid te voeren, wat ze dan een 'democratisch kader' durft te noemen: "De N-VA wil aan de Europese Commissie een sterke rol toekennen als vertrekpunt voor een institutioneel en democratisch kader voor een evenwichtig sociaaleconomisch bestuur. De Europese Commissie moet in die zin ook het mandaat krijgen om afdwingbare sociaaleconomische doelstellingen vast te leggen in het kader van de Europese strategie 2020.... De N-VA wil een sterker Europa, dat niet alleen economisch maar ook politiek alsmaar sterker en eendrachtiger wordt. Europa moet zo veel mogelijk aan één zeel trekken, zowel binnen de EU als op het wereldtoneel. Vele uitdagingen van de toekomst kunnen we niet aan op het niveau van de lidstaten afzonderlijk. Daarvoor hebben we een sterk Europa nodig." (uit hun verkiezingsprogramma). Dat past natuurlijk in hun basisverhaal van 'een onafhankelijk Vlaanderen, lidstaat van een democratisch Europa'. Maar 'democratisch' koppelen aan Europa is een even grote contradictio in terminis als 'confederaal' koppelen aan een federaal België.
___________________________________________________________

De Wever in een interview in La Libre, za 22 mei '10:

Quel est votre objectif pour ce scrutin du 13 juin?

Il est très clair: le fédéralisme ne marche plus. Notre projet est clairement confédéraliste. La démocratie belge est scindée, on doit aller vers le confédéralisme, c’est à dire qu’on doit aller vers deux entités autonomes qui signent entre elles un Traité disant ce qu’elles font encore ensemble.

Deux “entités autonomes”, donc deux pays différents?

On doit inverser la logique actuelle. Quand on n’est pas d’accord en Belgique, tout reste unitaire. Il faut que cela soit l’inverse. Le fédéralisme, ce n’est qu’un euphémisme pour un pays qui est en train d’éclater lentement. Le confédéralisme, c’est se mettre d’accord pour dire: ce que nous n’arrivons plus à gérer ensemble, on le fait chacun de notre côté. On voit bien que chacune de nos deux démocraties est en train de se replier et que le critère de décision est devenu le paramètre francophone et le paramètre flamand. Il est devenu impossible de gérer ces deux démocraties.

Pour être transparent: vous voulez scinder le pays si vous en avez la possibilité?

Scinder le pays, c’est un grand mot. Il faut un Traité entre deux entités autonomes. Ma vision est celle-ci : les entités sont souveraines et on doit garder une certaine solidarité. Et pour nous, la scission de la sécurité sociale est absolument nécessaire si on veut conserver une solidarité. Aujourd’hui, la sécu ne garantit plus rien, ce sont des transferts d’argent qui n’aident pas la Wallonie à se redresser, c’est juste le contraire. Ils maintiennent la situation telle quelle...

7 Comments:

At 30/5/10 10:58, Anonymous Johan Sanctorum said...

Mooie analyse, Philippe, maar waar situeert u dan het Vlaams Belang, als ondubbelzinnige onafhankelijkheidspartij?

 
At 30/5/10 12:02, Blogger Philippe Van den Abeele said...

beste Johan,

zoals je schrijft, het Vlaams Belang is een "ondubbelzinnige onafhankelijkheidspartij".
En daarom komt ze niet voor in mijn analyse, die het heeft over de nevels rond 'confederalisme' van de drie partijen die dit wel in het vaandel voeren. Een 'ondubbelzinnige onafhankelijkheidspartij' hoeft art. 35 van de grondwet niet uit te voeren, ze splitst het land. Maar wie het niet wil splitsen, moet wel iets meer zeggen dan 'budgetten en bevoegdheden' overhevelen, namelijk hoe men dan federaal verder wil. En vooral dat grote manco in het programma van die drie 'confederalisten' wou ik onder de aandacht brengen. Anders is er niets ten gronde opgelost, en blijft het op het (romp)federale niveau aanmodderen met hezelfde loodgietersmodel van de laatste veertig jaar. Dat niveau echt volwaardig federaal maken lijkt mij belangrijker dan de overheveling van eender welke bevoegdheid.

 
At 30/5/10 14:33, Blogger Philippe Van den Abeele said...

Johan,

de laatste zin, "Dat niveau echt volwaardig federaal maken lijkt mij belangrijker dan de overheveling van eender welke bevoegdheid", kwam wat te snel uit mijn pen, en is niet wat ik eigenlijk bedoelde. Daar wou ik geen hiërarchie van belangrijkheid aan geven. Ik bedoelde dat het belangrijker is, eerder dan de slogan dat men voor 'confederalisme' is, hoe men dan op federaal niveau het bestuur ziet, en men dus al of niet gaat voor een voltooiing tot een echte federale staat, of verder blijft aanmodderen met alarmbellen en allerhande blokkeringen. En daarover lees ik dus bij geen van de drie iets.

 
At 31/5/10 02:16, Anonymous fcal said...

Over de woordbetekenis en de overeenkomstige begrippen kan veel gezegd en geschreven worden. Dit geldt des te meer als men aan de gebruikte woorden om allerlei redenen, in België vooral door politiek al dan niet correcte en taalkundige achtergronden, een inhoud of een omschrijving geeft, die niet strookt met de 'internationale' algemeen gangbare betekenis.

De vandaag bestaande Belgische staatsorganisatie, een ondemocratisch wangedrocht vol tegenstrijdigheden en onverantwoordelijkheden, als federaal te gaan omschrijven is een extreem duur en zuur lachertje voor alle burgers.
Dit oneigenlijke gebruik van het begrip 'federaal België' heeft vooral de Vlaamse politici genoopt tot een andere terminologie.
En zo dekt het begrip confederaal bij ons nu eigenlijk een ware federale staatsorganisatie, die de verantwoordelijkheden duidelijker en democratischer legt bij politicus en burger in het raam van deelstaten. Het kind moet nu eenmaal een naam hebben.

Nu is het wel zo, dat niet alle Vlaamse partijen duidelijk omschrijven wat zogenaamd confederaal is.
CD&V gebruikt enkel een 'elitaire' terminologie van 'subsidiariteit' en 'homogene bevoegdheden', die de gewone kiezer niet vermogen aan te spreken.
VLD is ietwat duidelijker met deelstatelijke bevoegdheid aangaande economisch beleid en arbeidsmarkt, inclusief het innen van de belastingen, maar is van oordeel, dat de economische en sociale basiswetgeving, de basissokkel van de fiscaliteit en delen van de sociale zekerheid centraal beheerd blijven. Zo te zien wil men de geit en de kool sparen. Voor wie dan wel?
NVA verwoordt het duidelijkst waarop het staat: volledige deelstatelijke verantwoordelijkheid voor de fiscaliteit, de staatshuishouding of het budget, de sociale zekerheid en alles waar men niet over akkoord kan gaan met de andere deelstaten.
VB: men mag aannemen, dat hun programma in het verlengde ligt van dit van de NVA met als aanname uit ervaring, dat het met onze Zuidelijke landgenoten onmogelijk zal zijn tot een waarachtige federale staatsstructuur te komen en men best meteen opteert voor onafhankelijkheid.
LDD: Inzake deze materie verschilt de benadering van deze partij niet van deze van de NVA.
SPA en GROEN hebben weinig oog voor deze problematiek en zouden zich verder goed kunnen vinden in de bestaande staatsorganisatie, zij het dat ze hier en daar wel te vinden zullen zijn voor een verbetering.

 
At 31/5/10 02:19, Anonymous fcal said...

En verder...

Op dit ogenblik is het zo, dat is bovendien gebleken uit de politieke perikelen, welke dit land de laatste drie jaar heeft meegemaakt, dat zelfs de minimalistische CD&V benadering (voorstel Dehaene en tutti quanti) geen gehoor kreeg bij onze Zuidelijke landgenoten.
Men gaat dus straks zonder meer geconfronteerd worden met een conflictsituatie en dan is een stevige onderhandelaar, die het duidelijkst en het fairst het gesprek aangaat in het voordeel. Men mag hopen, dat de kiezer zij, die een dergelijk standpunt innemen weet te steunen.

De Franstaligen zullen dan kleur moeten bekennen. Ofwel gaan ze door met een democratischer, verantwoordelijker en voorspoediger België en zijn deelstaten ofwel zullen er noodgedwongen andere oplossingen uit de bus komen. De huidige situatie kan uit puur economisch en democratisch oogpunt onmogelijk blijven voortbestaan.

Mochten de Walen kiezen voor zelfstandigheid, dan zullen zij een goede Noorderbuur hebben. Mochten zij bijvoorbeeld om budgettaire redenen opteren voor aansluiting bij Frankrijk, dan zal hen geen strobreed in de weg gelegd worden, zij het dat Vlaanderen dan voor de tweetalige grensgemeenten de bestaande taalregeling wenst te continueren, wat in het huidige Franse staatsbestel niet mogelijk is, maar wel in Vlaanderen.

Ook voor Brussel zal dan een passende oplossing gevonden kunnen worden. Het hoofstedelijk gewest kan evenwel door haar Europese functie niet aansluiten bij Frankrijk. Bepaalde lidstaten zullen dit immers niet aanvaarden. Brussel kan wel een onafhankelijke stadstaat worden, wellicht een soortement Europees federaal district. Of dit gewest kan als de bevolking dit verkiest deel gaan uitmaken van het mogelijks onafhankelijke Wallonië of Vlaanderen. Uiteraard gebeurt bovenstaande altijd met behoud van de huidige taalwetten.

Interessante tijd en die dan leeft, die dan ziet!

 
At 31/5/10 16:55, Anonymous guy cools said...

Zowel Phillipe als fcal geven verduidelijking.
De eerste gebaseerd op de terminologie met het woordenboek in de hand en de tweede met wat leeft in de geesten van de kiezers die het moeilijk hebben een en ander te begrijpen.

Wat De Wever bedoelt is de organisatie van een de facto confederale staat maar zonder eerst over te gaan tot een onafhankelijkheidsverklaring en vervolgens weer samen te komen. Dus via onderhandelingen komen tot een staatstructuur die alles ineens regelt. Voltooid federalisme dus. Maar vermits België zogezegd al een federale staat is, zou dat niet erg duidelijk klinken.
Ik geloof nooit dat dit gaat lukken op dit moment. Franstalig België is daar niet klaar voor. De kans dat er na 13 juni 2010 geen federale regering meer kan gevormd worden zonder in dit soort onderhandelingen te stappen, is klein. Of verwachten wij niet enkel een monsterscore voor N-VA maar een aardverschuiving?

 
At 1/6/10 00:10, Anonymous Pierre Saelen said...

@ Guy Cools

Hopelijk wordt het een aardverschuiving en wel een heel grote, want anders hebben we nog eens vier jaar non-beleid.
Een korte, maar hevige crisis is beter dan wat we nu hebben meegemaakt. De Franstaligen zullen dan eindelijk hun bluf moeten bekennen.
Hopelijk beseffen voldoende Vlaamse kiezers dit én durven ze straks naar dit inzicht handelen.
Ik hoop het, maar ik durf er niet op te wedden.

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>