14 januari 2009

Einde van de eeuwige klopjacht door de bouwinspectie?

In zijn 'bedenkingen over de scheiding der machten' schrijft prof. Matthias Storme dat hij sinds de goedkeuring van een speciale wet tegen Doel en voor het Deurganckdok (waar gewoon bij decreet de controle door de rechter onmogelijk werd gemaakt) vindt dat Vlaanderen zijn onafhankelijkheid niet waard is. Ook ik was toen geschokt door de brutale manier waarmee de basisprincipes van een rechtsstaat op een hoopje gegooid werden. Maar dit is niet de enige keer. De stedenbouwkundige inspectie achtervolgt nu al vijf jaar notarissen en kopers van een onroerend goed waarop een verjaarde bouwovertreding rust. Ze eist dat nieuwe eigenaar de herstelmaatregel opgelegd bij een vonnis voor een oude bouwovertreding toch nog uitvoert, ook al is de herstelmaatregel al jaren verjaard. Gelukkig is het einde van die praktijk in zicht.

Naar aanleiding van een verkoop van een onroerend goed kan de bouwinspectie eisen dat nieuwe eigenaar de herstelmaatregel opgelegd bij een vonnis voor een oude bouwovertreding toch nog uitvoert, ook al is de herstelmaatregel al jaren verjaard. En in oude vonnissen betekent 'herstelmaatregel' meestal 'volledige afbraak'. Het lijkt een ongeloofwaardig verhaal te zijn, een democratie onwaardig. Toch is het zo. Bij verkoop van een onroerend goed moet de nieuwe eigenaar er zich sinds 8 februari 2004 in een afzonderlijke notariële akte toe verbinden de herstelmaatregel waartoe de vorige eigenaar ooit veroordeeld werd uit te voeren. Zelfs al is die herstelmaatregel al lang verjaard. Dat een oude bouwovertreding er nog is, hangt er ook mee samen dat de inspectie jarenlang geslapen heeft, en niet overgegaan is tot ambtshalve uitvoering van de herstelmaatregel. Terwijl ze hiervoor tot tien jaar geleden zelfs dertig jaar de tijd kreeg. De verjaringstermijn voor de ambtshalve uitvoering van een veroordeling tot herstel bedroeg namelijk tot 27 juli 1998 dertig jaar. De (Belgische) verjaringswet wijzigde de termijn van dertig in tien jaar. Die termijn van tien jaar begint echter maar te lopen vanaf 27 juli 1998, zonder dat de totale termijn meer dan dertig jaar mag overschrijden. Maar zelfs als de veroordeling tot herstel al verjaard is, wil de inspectie nog - nadat ze zelf tientallen jaren haar werk niet deed - hardnekkig de nieuwe eigenaar dwingen het vonnis uit te voeren.

Het scenario van de inspectie
Om alsnog te proberen de verjaarde herstelmaatregel te laten uitvoeren, zet de inspectie hiervoor de notarissen onder druk. Notarissen die in die afzonderlijke akte iets durven te vermelden in de zin van "voorzover voormeld vonnis nog vatbaar is voor gedwongen uitvoering", worden bedreigd door de stedenbouwkundige inspectie. Deze meldt de notaris dat hij een PV zal opstellen, waarin hij hem/haar beschuldigt een misdrijf te plegen, als hij geen nieuwe akte opstelt zonder de vermelding 'zover nog vatbaar voor gedwongen uitvoering'. De inspecteur beschouwt dergelijke toevoeging als een inbreuk op de informatieplicht, die kan gesanctioneerd worden met een gevangenisstraf van 8 dagen tot 5 jaar en/of met een geldboete van 26 euro tot 400.000 euro (te vermenigvuldigen met de factor 5 – ‘opdeciemen’- voor de momenteel toe te passen boete; of een maximumboete van 2 miljoen euro!). De inspecteur zorgt er dus voor dat de notaris er zich voor hoedt enige verwijzing naar een mogelijke verjaring op te nemen in de afzonderlijke akte. Die akte betekent op die manier dat de koper een nieuwe verbintenis aangaat, waarop de inspecteur hem aanmaant zelf de afbraak uit te voeren. Eerst wordt dus de notaris verplicht een akte op te stellen zonder verwijzing naar een verjaring, en dan gebruikt de inspecteur die akte als een nieuwe titel om de afbraak te eisen.

De inspecteur baseert zich hiervoor op artikel 137, vierde lid DRO: Indien op het onroerend goed, ten gevolge van een definitieve rechterlijke beslissing, een verplichting rust om herstelmaatregelen uit te voeren, zoals bedoeld in de artikelen 149 tot en met 151, dan wordt dit in een afzonderlijke akte vermeld. In deze akte wordt tevens vermeld dat de nieuwe eigenaar de verbintenis aangaat om de opgelegde herstelmaatregel uit te voeren, onverminderd de verplichting van de oorspronkelijke eigenaar. De instrumenterende ambtenaar stuurt een afschrift van die akte aan de stedenbouwkundige inspecteur.

Die praktijk bestaat tot vandaag, en vijf jaar lang heeft de decreetgever het niet nodig geacht dit misbruik van de stedenbouwkundige inspectie een halt toe te roepen. Momenteel is er een grondige herziening van het decreet ruimtelijke ordening in bespreking in het Vlaams parlement. Een van de wijzigingen betreft - eindelijk - die afzonderlijke akte bij de verkoop van een onroerend goed. Zoals nu toegegeven wordt in de memorie van toelichting "kan van een verkrijger van een onroerend goed niet geeist worden dat hij afstand doet van het recht om de verjaring in te roepen, zelfs gedwongen wordt afstand te doen van een burgerlijk recht, m.n. het recht om een verworven verjaring in te roepen." De Hoge Raad voor het Herstelbeleid stelde in zijn advies voor in artikel 137 toe te voegen "voor zover de tenuitvoerlegging van de door de rechter bevolen herstelmaatregel niet verjaard is", waardoor er een einde zou komen aan de wanpraktijken van de inspectie.

De motivatie in de memorie van toelichting:"De billijkheid van de suggestie (NvdR: van de Hoge Raad) heeft te maken met het feit dat het weinig verantwoord is dat een overheid, die de verjaringstermijn heeft laten verstrijken, van een verkrijger (die vreemd is aan de inbreuk!) eist dat hij afstand doet van het recht om de verjaring in te roepen. De redelijkheid van de suggestie ligt in het feit dat de instrumenterende ambtenaar niet verplicht wordt om bij het verlijden van de akte te onderzoeken of de herstelvordering ja dan nee reeds verjaard is; zulks zou overigens praktisch niet mogelijk zijn. Wél impliceert de suggestie dat de verkrijger het recht behoudt om zich op de verjaring te beroepen. Vanuit bevoegdheidstechnisch oogpunt lijkt het tot slot onmogelijk dat bij gewestdecreet bepaald zou kunnen worden dat de verkrijger gedwongen wordt afstand te doen van een burgerlijk recht, m.n. het recht om een verworven verjaring in te roepen. Dergelijke verplichte rechtsafstand zou immers een wezenlijke ingreep betekenen in het burgerlijk recht, dat behoort tot de residuaire bevoegdheden die vooralsnog in beginsel tot de federale bevoegdheidssfeer behoren. Eén en ander houdt in dat de deelstaten dat bevoegdheidsterrein slechts kunnen betreden op grond van hun impliciete bevoegdheden, wat ondermeer betekent dat de weerslag op de federale aangelegenheid slechts marginaal mag zijn."

De Vlaamse regering vindt dit dus 'vanuit bevoegdheidstechnisch oogpunt' onmogelijk. Dus niet 'onmogelijk' zonder meer, dat een burger verplicht wordt afstand te doen van een burgerlijk recht, maar alleen 'vanuit bevoegdheidstechnisch oogpunt'. Moet men hieronder verstaan dat, als het uitsluitend een Vlaamse bevoegdheid was, men die afstand van een burgerlijk recht wel aanvaardbaar zou vinden? Zoals het geschreven is, kan men er dit besluit uit trekken, vind ik.

In zijn recentste boek 'Zwartboek justitie', met als ondertitel 'Leven in voorlopige vrijheid' stelt journalist Réne De Witte dat België met rasse schreden evolueert naar een politiestaat, een land waar de burgers leven in voorlopige vrijheid, waar burgers zonder blikken of blozen door een ontspoord rechtssysteem worden vermorzeld. De hier beschreven praktijk van de stedenbouwkundige inspectie is er een goed voorbeeld van. De inleiding van zijn boek kan u hier lezen.

Het oorspronkelijk, iets uitgebreider artikel: Nieuw decreet RO (1): einde van de eeuwige jacht door de bouwinspectie

5 Comments:

At 15/1/09 14:14, Anonymous pepperjack said...

Kijk. Ik deel bepaalde van uw meningen ten gronde absoluut. Maar als mensen in emotionaliteit overdrijven, worden de teksten niet persé sterker.

Een nieuwe koper weet dat hij een goed koopt met een herstel- of afbraakverplichting. Vervolgens tekent hij vrijwillig een document waarin hij zich verbindt tot uitvoering. Vrije wil, u als concept toch welbekend? "Democratie onwaardig"?

Voor het gemakt scheert u verjaard en niet verjaard daarenboven nog eens over dezelfde kam. Vind u dat beide situaties gelijk zijn?

Ik zeg niet dat ik in uw standpunt niet in kan komen. Ik deel zelfs de mening dat elk recht wordt overgedragen bij de transactie, dus ook die rechten die gepuurd kunnen worden uit verjaring. Evident.

Ik vind echter het dogma uit de "mijn huis mijn recht"-kerk dat naleven van stedenbouwkundige wetgeving ALTIJD slecht is (en ondemocratisch edm), en dat de inspectie ALTIJD ongelijk heeft, nogal flauwtjes.

illustraties zoals:
"hangt er ook mee samen dat de inspectie jarenlang geslapen heeft, en niet overgegaan is tot ambtshalve uitvoering van de herstelmaatregel." zijn weinig overtuigend. Gelooft u dat zelf? Allemaal slachtoffer van ambtelijke achterstand? :-)

Diegenen die hier grote steken laten vallen zijn de politici. In de eerste, maar mi ook zo goed als in de laatste plaats.

Mag ik u tenslotte nog beleefd - maar zonder reële hoop op antwoord - vragen naar de bronnen waaruit blijkt dat kopers en notaris*sen* al vijf jaar lang voorwerp zijn van een man hunting?

 
At 15/1/09 17:28, Blogger Philippe Van den Abeele said...

@ pepperjack
Citaat: "Een nieuwe koper weet dat hij een goed koopt met een herstel- of afbraakverplichting. Vervolgens tekent hij vrijwillig een document waarin hij zich verbindt tot uitvoering. Vrije wil, u als concept toch welbekend? "Democratie onwaardig"?
Antwoord: Eerst wordt de notaris bedreigd met zware boetes, om een tekst niet op te nemen, met de bedoeling de nieuwe eigenaar 'te pakken'. Ja: een democratie onwaardig. De nieuwe eigenaar tekent 'vrijwillig' een document, maar zelfs als daar niet instaat, 'behoudens verjaring' zou hij er toch moeten mogen op rekenen dat hij daarmee geen afstand doet van het recht om de verjaring in te roepen. Zoals de memorie van toelichting dat nu trouwens eindelijk toegeeft. U schrijft trouwens zelf dat u de mening deelt "dat elk recht wordt overgedragen bij de transactie, dus ook die rechten die gepuurd kunnen worden uit verjaring. Evident."

Citaat: "Voor het gemak scheert u verjaard en niet verjaard daarenboven nog eens over dezelfde kam. Vind u dat beide situaties gelijk zijn?"
Antwoord: Ik zie niet waar ik dit zou doen.

Citaat: "Ik vind echter het dogma uit de "mijn huis mijn recht"-kerk dat naleven van stedenbouwkundige wetgeving ALTIJD slecht is (en ondemocratisch edm), en dat de inspectie ALTIJD ongelijk heeft, nogal flauwtjes."

Antwoord: Zoiets heb ik nooit geschreven. Wel heeft de inspectie heel dikwijls ongelijk. De inspectie moet nu sinds enkele jaren, alvorens een proces te beginnen en een herstelvordering in te dienen bij de rechtbank, de toelating krijgen van de Hoge Raad voor het Herstelbeleid. In meer dan de helft van de gevallen krijgt ze die NIET. In 2007 kreeg de inspectie in 47% van de gevallen wel de toelating, maar in 44% van de gevallen niet. 5% van de adviesaanvragen werden onontvankelijk werd verklaard. De overige adviezen zijn deels eensluidend, deels niet-eensluidend of onontvankelijk.
In veel dossiers twijfelt de HRH er sterk aan of de voorgestelde herstelmaatregel wel tegemoet komt aan de (goede) ruimtelijke ordening van de plaats, of laat de verantwoording of de dossiersamenstelling niet toe deze bij te treden dan wel in te schatten. In die gevallen geeft de HRH geen groen licht aan de gevorderde herstelmaatregel. Een tweede belangrijke reden van het vele weigeringen is, dat de verlopen tijd tussen de begane overtreding en de opmaak van een herstelvordering dermate ruim is, dat nog moeilijk kan worden geargumenteerd waar het belang van de goede ruimtelijke ordening gelegen is om alsnog op te treden. (= jarenlang slapen)
Zie het verslag van de Hoge Raad voor 2007
http://www2.vlaanderen.be/ruimtelijk/handhaving/hrh/doc/jaarverslag%202007-scherm%20(2).pdf


Citaat: "hangt er ook mee samen dat de inspectie jarenlang geslapen heeft, en niet overgegaan is tot ambtshalve uitvoering van de herstelmaatregel." zijn weinig overtuigend. Gelooft u dat zelf?

Zie hierboven, de ervaring van de HRH.

Zie ook de cijfers die inspectiechef Bloemen zelf gaf in de commissie RO, zoals b.v. dat in 2006 nog 184 vonnissen betekend werden uit 1970-1979. Dat is dus toch wel 'jarenlang slapen'. Bloemen: "In de periode 1990-1999 werden er 26 vonnissen betekend uit de jaren 1990-1995 - het lijkt me vrij evident om in die jaren betekening te hebben. Ook hier worden de cijfers pas relevant vanaf 2002. In dat jaar werden 7 vonnissen of arresten betekend uit de jaren 1970-1979, 7 uit de jaren 1980-1989 en 10 uit de jaren 1990-1995. In 2003 werden geen vonnissen betekend uit de jaren 1970-1979, 10 vonnissen uit 1980-1989 en 30 uit 1990-1995. In 2004 werd 1 vonnis betekend uit 1970-1979, 2 uit 1980-1989 en 8 uit de jaren 1990-1995. In 2005 begint de dreiging van de verjaringswet uiteraard naderbij te komen. Er waren toen 86 betekeningen van vonnissen uit 1970-1979, 11 uit de periode 1980-1989 en 4 uit de periode 1990-1995. In het totaal waren er in 2005 dus 101 betekeningen van oude vonnissen. In 2006 werden 184 vonnissen betekend uit 1970-1979, 23 uit 1980-1989 en 4 uit 1990-1995. In het totaal waren er dus 211 betekeningen van vonnissen uit de periode 1970-1995 - feitelijk gaat het om de periode 1976-1995."
http://www.vlaamsparlement.be/Proteus5/showVIVerslag.action?id=500375

Of ook nog Patrick Lachaert, voorzitter van de commissie RO, 2.02.06: "Ik stel vast dat de bouwinspectie altijd een demarrage inzet op het ogenblik dat de decreetgever iets goedkeurt of iets voorbereidt. Ik vind dat een trieste houding. Iedereen heeft in deze maatschappij een decretaal bepaalde taak. Het is bijna een daad van politieke beleidsvorming, en dat is niet de taak van een stedenbouwkundig ambtenaar. De stedenbouwkundig ambtenaar is volgens mij bevoegd voor het stellen van een vordering en voor de uitvoering, maar niet voor het voeren van het beleid. Ik stel vast dat er telkens een demarrage gebeurt als iets wordt verwacht, zoals de Hoge Raad voor het Herstelbeleid of het decreet van 4 juni 2003. Ik betreur dat. Men moet toch voorzichtiger zijn met de uitvoeringen. De vraag rijst of het getuigt van goed bestuur om een dossier na meer dan 25 jaar opnieuw van onder het stof te halen. Soms zijn gebouwen al afgebroken, maar men doet niet eens de moeite om eerst vast te stellen of iets al dan niet in de oorspronkelijke staat werd hersteld."
http://www.vlaamsparlement.be/Proteus5/showVIVerslag.action?id=423789

Citaat: "Mag ik u tenslotte nog beleefd - maar zonder reële hoop op antwoord - vragen naar de bronnen waaruit blijkt dat kopers en notarissen al vijf jaar lang voorwerp zijn van een man hunting?"

Antwoord: Ik kreeg van verschillende notarissen voorbeelden van dergelijke dreigbrieven, maar deze vroegen mij daar (begrijpelijk) niet publiek gebruik van te maken. In een eerder artikel gaf ik een voorbeeld van zo een dreigzaak die voor de rechter kwam, en zo publiek bekend werd,http://www.nieuwpierke.be/forum_voor_democratie/nl/node/59
omdat de notaris weigerde de grosse van de afzonderlijke akte over te maken aan de inspecteur.
Het feit dat de decreettekst nu gewijzigd wordt is op zich toch al een bewijs dat het gebeurt.

 
At 15/1/09 22:17, Blogger Philippe Van den Abeele said...

@pepperjack, aanvulling
"Diegenen die hier grote steken laten vallen zijn de politici. In de eerste, maar mi ook zo goed als in de laatste plaats."

Daar kan ik het niets anders dan voor 1.000 % mee eens zijn. Zij geven de inspectie 'de pap in de mond' met hun rommeldecreten die dat allemaal mogelijk maken.

Dat heb ik ook herhaaldelijk in 'Mijn Huis Mijn Recht' geschreven. De inspectie werkt in het kader van de wet/decreet, en gaat, zover ik het jarenlang kon volgen, nooit verder dan een decreet het hen toelaat. Ze putten wel alle mogelijkheden uit, tot het niet meer humaan is, maar wel zoals de decreetgever hen dit toelaat. En dan zijn onze parlementsleden plots verbaasd, wijzen de inspectie met de vinder, maar doen er geen enkele moeite voor om dat niet-humaan optreden door duidelijke decreten te stoppen.

 
At 16/1/09 11:21, Anonymous pepperjack said...

Hmm, uw antwoord is in de trent van uw hoofdartikel, en valt me toch wat tegen.

Het is van bij de tekoopstelling, of anders zeker voor de notariële akte bekend of er een stedenbouwkundige vlieg op het goed zit of niet. Ofwel is een kandidaat-koper dikhuidig, en neemt die het goed met gebrek mee over, met bereidheid voor zijn recht te zullen moeten vechten, ofwel tekent hij niet. Niemand "dwingt" de koper te tekenen. Anders is die handtekening tenandere niet geldig. Die vrijheid brengt verantwoordelijkheid mee. Willens en wetens tekenen en dan komen jammeren, dat is mi. zeiken 1e categorie. Ik vind dat dit standpunt gehuldigd mag worden op de "vrijheidlievende blog".

Dat er een wettelijke bedreiging is tov de notaris - maar gelet op de vrijwillig handtekening van de koper is dit in de discussie ondergeschikt - vind ik ook bedenkelijk, maar die man moet maar zijn verantwoordelijkheid nemen. Elke jurist, en vermoedelijk elkeen in een beetje een serieus beroep, wordt op een gegeven moment met zulke situaties geconfronteerd. Ook de notaris weet op voorhand wat de wet is (al kan hij er minder makkelijk consequenties aan koppelen want hij mag zijn ambt niet weigeren owv een wet die hij niet smaakt). Dat hij een tekst opneemt dat alle rechten en plichten overgaan, met mogelijke gunstige resultaten van de verjaring, lijkt mij een goede oplossing. Dat hij daarvoor op het matje geroepen wordt, dat moet hij als professioneel jurist kunnen "uitstaan". Je doet toch niet in je broek voor wat je zelf eerst schreef? Het is niet de klagende ambtenaar die zijn rechter zal zijn.
En eerst een akte velijden en dan een grosse weigeren uit te schrijven - of het vraagstuk niet spontaan zelf voorleggen aan een derde, bv een Kamervoorzitter of rechter 1e aanleg - dat noem ik ook behoorlijke nonsens, dan had hij net zo goed de bijkomende akte niet kunnen opmaken. Ook al ken ik de zaak niet, ik kan dus zeer goed inkomen in die rechterlijke uitspraak die jij citeert.

Ik had wel de nadruk gelegd op het **meervoud**, dus notaris**sen** die met zulks geconfronteerd worden. Dat men (niet-geheime) aanschrijvingen van een openbare overheid niet durft bekend te maken, daar kan mijn verstand gewoon niet bij. Dat is pure stemmingmakerij. Wellicht kenden die notarissen jouw standpunt, en komen ze "in den duik" opscheppen met wat jij wil horen. Welnu, de notarissen hebben de godverdomde plicht van dit probleem - als het er hen een is - werk te maken, niet in het geheim luid te brullen, en vervolgens netjes op hun gat blijven zitten. Ze hebben een beroepsorganisatie, toch?

Maar nogmaals, deze discussie blijft ondergeschikt, gezien de koper willens en wetens de stap zette. Je spuit hier dus mist als je via deze discussie de "onschuldige" eigenaar wil verdedigen.

Uw mix van verjaard en niet-verjaard, doet u hier: "Naar aanleiding van een verkoop van een onroerend goed kan de bouwinspectie eisen dat nieuwe eigenaar de herstelmaatregel opgelegd bij een vonnis voor een oude bouwovertreding toch nog uitvoert, ***ook al is de herstelmaatregel al jaren verjaard.*** En in oude vonnissen betekent 'herstelmaatregel' meestal 'volledige afbraak'. Het lijkt een ongeloofwaardig verhaal te zijn, een democratie onwaardig." Als ik dit lees, vindt u het zelfs onbehoorlijk dat niet-verjaarde herstelmaatregelen tot uitvoering worden gebracht. Het spijt me dat ik het zo lees, maar mi lees ik correct.

Dat MHMR niet zo extreem is als ik schreef, weet ik ook wel. De auteurs van MHMR zijn trouwens uitstekend, tot zelfs het neusje van de zalm in hun specialisaties. Maar (...) Het tijdschrift heeft een biased-aura. Laten we er verder niet op ingegaan, maar mi dient zoiets de zaak niet. Al kan ik leven met "laat duizend bloemen bloeien". Maar het is eenzijdig.

Het stilzitten van de stedenbouwkundige inspectie tenslotte, lag aan de politiek, niet aan de inspectie. Nochtans is mi exact daaruit, uit dat neerbuigend onderdrukken van de eigen administratie door politici, de strijd ontstaan tussen politiek (en nu de speciaal daarvoor gecreëerde Hoge Raad) enerzijds, en de inspectie anderzijds. Ik herhaal dat ik de liberalere, tolerantere politiek, en zeker de besluiten van de Hoge Raad kan onderschrijven, maar de reactie van de inspectie is normaal en bewust veroorzaakt. Tot Baldewijns als minister zonder macht op het departement kwam, en men ook daadwerkelijk vonnissen begon met uitvoeren, heeft men steeds de overtreders groen licht gegeven vanuit de politiek. Van die tergende politiek plukken we nu de vruchten, want het is evident dat men (vanuit de inspectie) als reactie daarop gaat terugslaan, en dus ook soms te hard wanneer ze kunnen. Ik hekel dus dat spelletje inspecteurs met de vinger wijzen.

En het blijft duren. Ik herinner mij het "ocharme verhaal" op VTM nog heel goed van het gezin dat zogenaamd ten onrechte door de administratie gestalkt werd, en hun woning ging verliezen wegens de dwangsommen. Dirk Van Mechelen heeft de zaak niet alleen onder de mat geveegd - waar ieder wellicht mee kon leven - maar hij heeft nog eens de administratie geschoffeerd door ze publiekelijk hun ongelijk te laten bekennen. Het dossier zijdelings kennende, had de inspectie zeer gelijk.

Als dat blijft duren, dan durf ik bijna te denken dat witte ridder Van Mechelen bewust alles laat aanslepen, omdat het een voor hem politiek lonend spel is. Al begin ik ook te geloven dat onze politici zo dom zijn dat ze WERKELIJK niet meer weten waarmee ze bezig zijn als ze een decreet maken.

Wat verwachten jullie met zo'n mentaliteit? Dit is Chinese-communistische-partij-gedrag. Maar iet een inspectie die in de fout gaat.

Ik begrijp dus niet dat jij daar cijfers over jarenlang niet uitvoeren aanhaalt in antwoord op wat ik schreef. Ik betwist het niet uitvoeren niet, ik betwist dat dit door ambtelijk stilzitten was. Dit was vuile, onrechtvaardige politiek. Uw citaten zijn dus naast de kwestie die ik aankaartte.

Enfin, dit alles om te besluiten dat we het ten gronde wellicht grotendeels eens zijn. Maar dat onschuldige slachtoffertjes gedoe en het inspecteurtje kappen geeft mij de kriebels.

 
At 16/1/09 12:18, Blogger Philippe Van den Abeele said...

@pepperjack
Gezien u besluit "dat we het ten gronde wellicht grotendeels eens zijn", ga ik hier geen verder debat voeren. Alleen nog een antwoord op uw lectuur, dat ik het zelfs onbehoorlijk zou vinden dat niet-verjaarde herstelmaatregelen tot uitvoering worden gebracht. Dat is niet zo, en kan volgens mij noch uit de door u geciteerde zin noch uit de context opgemaakt worden. Ik formuleer de zinnen dan toch maar op een andere manier. "Na verloop van tijd verjaart de door een rechter opgelegde herstelmaatregel, en is de eigenaar niet meer verplicht het herstel uit te voeren, noch heeft de inspectie de mogelijkheid om deze ambtshalve uit te voeren. Naar aanleiding van een verkoop van een onroerend goed kan de bouwinspectie echter plots eisen dat de nieuwe eigenaar de reeds verjaarde herstelmaatregel toch nog uitvoert. En in oude vonnissen betekent 'herstelmaatregel' meestal 'volledige afbraak'. Het lijkt een ongeloofwaardig verhaal te zijn, een democratie onwaardig." (En dan volgt het verhaal: de manier waarop dat gebeurt met dreigen van de notaris geen clausule op te nemen in de zin van 'voor zover niet verjaard' , en dan de nieuwe eigenaar schrijven dat hij een nieuwe verbintenis aanging..)

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>