18 december 2008

De gebeten hond Leterme (Brigant)

Leterme zit in de problemen. Er is sprake van contacten tussen de echtgenoot van één van de Fortis-Rechters en het kabinet van de Premier, daarnaast verklaart de Openbare aanklager in het Fortis-dossier dat hij onder druk werd gezet vanuit het kabinet. Het ziet er heel slecht uit voor Leterme, dit komt over als een flagrante schending van de scheiding der machten. Wellicht was dit in het verleden niet onbestaande, alleen kwam het nooit aan het licht. Dit voorval geeft de oppositie een zware stok om de Federale Non-regering mee murw te slaan. Zal Leterme vallen?


Wat had Leterme moeten doen in de Fortis-zaak? Ik weet het niet. De lening die Fortis nodig had om ABN-AMRO te kopen volledig garanderen? Fortis overnemen en de ABN-AMRO overname alsnog financieren? Sowieso had men er dividenden moeten voor terugkrijgen. Liever uit Franse handen gehouden, de banksector beschouw ik als een strategische sector. Men heeft Fortis van haar waarde ontdaan, ABN-AMRO is terug in Nederlandse handen met een ferme natrap vanwege Wouter Bos als bedankje. Fortis bank werd in ijltempo verkocht aan BNP Paribas om Dexia (deels een Franse Staatsbank) te gaan redden.

Opvallend dat enkel de Vlaamse oppositie het ontslag van de premier eisten. Opmerkelijk, dat de partij van de premier samen met coalitiegenoot OpenVLD instemden met een parlementaire onderzoekscommissie inzake de Fortis-affaire. De Franstaligen hielden zich verdacht gedeisd...'er is een financiële crisis, een politieke crisis kan men wel missen'. Ik meen eerder dat er iets anders aan de hand is, dan spreek ik niet over de financiële crisis maar dat zij zo'n ingreep eigenlijk stiekem goedkeuren, de Fortis verkoop aan BNP Paribas is belangrijker dan de scheiding der machten.

Wie schuilt er achter de verkoop van Fortis aan BNP Paribas ipv Deutsche Bank? Ik zou dat op het conto schrijven van een zekere D. Reynders over de Franstalige partijgrenzen heen want het verkopen van een financieel kroonjuweel aan een Frans bedrijf levert hen een Strategisch voordeel in geval ze hun Franse exit-strategie moeten bovenhalen. Vive la Francofonie. Dexia gered, Fortis verkocht aan BNP Paribas...Frankrijk wint en Nederland wint, België en Vlaanderen blijven berooid achter.

Y. Leterme heeft weinig opties. Ontslag nemen is zwaar afgaan en betekent wellicht zijn politieke dood, maar België is een apenland zei Marc Eyskens ooit. Ik denk niet dat Leterme ontslag gaat nemen, dan overleeft hij totdat de regering valt. De tijd tot het einde van de regering zal dan moeten dienen om zijn geloofwaardigheid te herstellen en deze heisa te vergeten met andere gloriemomenten.

Als ik mij niet vergis over de rol van D. Reynders en Y. Leterme neemt geen ontslag, dan is Y. Leterme verworden tot het schoothondje van D. Reynders. Didier Reynders dicteert dan de wet in de Wetstraat, BNP Paribas was zijn plan en het kelderen van de Staatshervorming kwam door zijn kartel/partijgenoot O. Maingain. De CD&V gaat zijn eigen premier niet de das omdoen, electoraal gaat hen dat kosten. OpenVLD staat ook niet te springen voor verkiezingen, zij blijven liever in de federale regering om zoveel mogelijk schade te berokkenen aan de CD&V en Leterme...payback's a bitch ain't it.

Wat een mens niet voorover moet hebben om Belgisch Staatsman te worden.

Labels: , , ,

15 Comments:

At 18/12/08 13:30, Anonymous Arduaan said...

Fortis als bruidschat van Wallonie aan frankrijk als het ware?

 
At 18/12/08 13:38, Blogger Brigant said...

Dat is het gedacht. Alleen niet van Wallonië maar van de 'Belgische' Franse gemeenschap.

 
At 18/12/08 14:21, Blogger Luc Van Braekel said...

U zou wel eens juist kunnen zijn met uw denkpiste ivm D. Reynders. Maar dat heeft niets te maken met een "exit-strategie" van Wallonië, wel van een "exit-strategie" van Reynders: een postje bij de ECB. Of dacht u nu werkelijk dat politici méér wakker liggen van science-fiction scenario's dan van hun carrière?

http://www.lepan.be/?p=3456

 
At 18/12/08 14:26, Blogger Brigant said...

Science-fiction scenario's? Wallonie-Bruxelles, lijkt u dat fictie? Waar denkt u dat Wallonie-Bruxelles om draait? Brussel mee te graaien als de boel explodeert. Als België verdwenen is heeft men 2 opties: eigen benen of richting Frankrijk. Naar alle waarschijnlijkheid zal men de Franse kaart trekken want grote broer Frankrijk zal op internationaal politiek vlak (en Europees vlak) nodig zijn.

De persoonlijke motivatie van D. Reynders zal het ECB wel wezen, dat wil niet zeggen dat ze niet bezig zijn met hun Belgische exit-strategie. D. Reynders kan niet commanderen zonder de instemming van de overige Franstalige partijen. He's the lead, they're the gang.

 
At 18/12/08 15:53, Blogger Brigant said...

Het probleem is dat de landen van de EMU beslissen over hogere posten bij het ECB.

Het ECB lijkt mij eerder een uitrangeerstation, een fin-de-carrière positie terwijl Reynders nog niet aan zijn terminus gekomen is.

Frankrijk beslist niet, het is één van de grotere landen maar Sarkozy kan niet zeggen dat D. Reynders positie X, Y of Z krijgt. Hij kan de kandidatuur van Reynders steunen, gaat Reynders daarom Fortis aan BNP Paribas verkopen?

Reynders had Fortis dan evengoed aan Deutsche Bank kunnen verkopen en een dealtje sluiten met Angela Merkel (voor het ECB).

Dexia redden zou al voldoende geweest moeten zijn om Sarkozy te paaien. Het blijft opvallend hoe dat quasi systematisch 'Belgische kroonjuwelen' doorverkocht worden aan Frankrijk. Volgens mij schuilt daar een reaalpolitieke exitstrategie achter, met eigen avance als persoonlijke motivator.

 
At 18/12/08 17:38, Blogger Brigant said...

Update: Geruchten doen de ronde over ontslag van Leterme, na brief Hof v Cassatie - te raadplegen op de website van De Standaard of andere kwaliteitskrant.

 
At 18/12/08 19:38, Anonymous geert van hout said...

Ik hoop voor de Vlamingen, Brusselaars en Walen dat, op de dag dat België uiteenvalt, we al wat meer ervaring met referenda hebben, zodat het gewoon ondenkbaar wordt dat anderen boven onze hoofden beslissen.

 
At 18/12/08 20:06, Blogger Brigant said...

Referenda vormen geen heilige graal.

Gaat u een referendum uitschrijven over wat men met Fortis zou moeten doen? Referenda over wie welke post krijgt bij het ECB?

Waarom Vlamingen, Brusselaars en Walen...en niet Vlamingen, Franstaligen en Duitstaligen?
Leg mij dat is uit.

 
At 18/12/08 23:22, Anonymous geert van hout said...

@ Brigant

U haalt inderdaad twee voorbeelden aan waar referenda niet op hun plaats zijn:
1) het lot van een beursgenoteerd bedrijf en
2) de benoeming van een bestuurder bij een overheidsbedrijf.

Twee aanvullingen daarbij:
ad 1) ook de overheid mag niet eenzijdig beslissen wat met Fortis gebeurt.

ad 2) Dit neemt niet weg dat de beslissing over een openbare benoeming ook door de burgers genomen kan worden. Als het - zoals in sommige meer democratische landen dan het onze - voor staatshoofden, burgemeesters en rechters kan, waarom dan niet voor bankiers bij de centrale bank? Maar hoedanook gaat het hier niet over een referendum, wel om een verkiezing.


Ik heb overigens nergens beweerd dat referenda een heilige graal zijn. Alleen, voor een vraag zoals: 'in welk staatsverband wilt u leven?', is de enige democratisch aanvaardbare weg die van het referendum.

 
At 19/12/08 02:28, Blogger Brigant said...

ad2 is dan een plebisciet, de vorige keer dat we dat in België geprobeerd hebben is dat niet echt gelukt.

Dus uw reactie was eigenlijk off topic?

In welk Staatsverband wilt u leven, waarom zouden de Brusselaars daarin iets te zeggen hebben en de Duitstaligen niet? Waarom Brussel wel, zij zijn verdeelt onder Vlamingen & Franstaligen. Daar wil ik wel eens een antwoord op.

 
At 19/12/08 06:57, Blogger VWR said...

Heel goed gezien Brigant. Als je de beleggingen van de Vlamingen in handen hebt heb je de politieke macht in handen.

De vraag is dus of Leterme daaraan meegewerkt heeft.

Maar laten we eerlijk zijn : hij werd maar enkele maanden voordien aan zet gebracht, dus moet je kijken wie dit allemaal op touw gezet heeft. Als je bij DS ziet wie de eerste telefoontjes gepleegd heeft ...

Was dat de fundamentele reden waarom Di Rupo in de regering moest gehaald worden en dat Verhofstadt nog eventjes aan zet moest komen ? Of waarom werd Leterme zijn ontslag geweigerd ? Omdat de taart aangesneden was en hij die moest opvreten of de spreekwoordelijke gifbeker opdrinken ?

En nu stel je vast dat Vande Lanotte en Eyskens altijd maar door de rode VRT opgevoerd worden als de politici met visie, nota bene degene die door de burger aan de kant geschoven zijn als ongeloofwaardig.

Vlaanderen onafhankelijk ? Onmogelijk, want Wallonië blijft de baas via de omweg langs grote broer Frankrijk.

 
At 19/12/08 11:02, Anonymous geert van hout said...

@Brigant

Het gaat hierboven over mogelijke scenario's voor het uiteenvallen van België. Daarop reageerde ik. Off-topic?

Uw verwijzing naar de Koningskwestie is niet ter zake: dat was namelijk een plebisciet, geen referendum.

Een plebisciet is een door de overheid geïnitieerde volksraadpleging (al dan niet bindend). Belangrijkste kenmerk: het is niet dwingend, de regerenden beslissen dus naar eigen goeddunken of er een plebisciet komt (bvb. de EU-grondwet in Frankrijk), in tegenstelling tot referenda, die ofwel dwingend zijn (bvb. grondwetswijziging in Denemarken, territoriale wijziging in Duitsland, EU-grondwet in Ierland), ofwel door de burgers afgedwongen worden. Vooral plebiscieten over personenkwesties worden vaak misbruikt en misacht (bvb. de Koningskwestie). Ze hebben met directe democratie nog weinig uitstaans.

In welk staatsverband ikzelf leef, is me eerlijk gezegd volkomen worst (zoals ze hier in Duitsland zeggen). Hoofdzaak is dat ik in vrijheid kan leven, wat voor mij betekent: als souverein burger in een vrije en democratische samenleving.

Aangezien u het zo belangrijk schijnt te vinden: ik vind het de evidentie zelf dat ook de Duitstaligen, de gebarentaligen, de vanhuisuitmeertaligen en alle andere mondige taligen ;-) mee mogen beslissen. Met elk ander standpunt zou ik mezelf tegenspreken, of niet?

 
At 19/12/08 13:28, Blogger Gilbert De Bruycker said...

Ondanks de zware aantasting van de scheiding der machten, nochtans een van de pijlers van ons democratische bestel, wil Yves Leterme nog steeds van geen wijken weten en huldigt hij, zegt Luc Van der Kelen, de filosofie 'J'y suis, j'y reste'.

Misschien heeft hij niet eens ongelijk. Het is maar zoals men het beziet....

"Het ziet er heel slecht uit voor Leterme, dit komt over als een flagrante schending van de scheiding der machten. Wellicht was dit in het verleden niet onbestaande, alleen kwam het nooit aan het licht." - http://inflandersfields.eu/

Leterme bevindt zich in het oog van de storm omdat hij een loopje neemt met de scheiding der machten. En daar is de open VLD bezorgd om. Alsof zich dat nog nooit eerder heeft voorgedaan. Onlangs nog, in de Humo van 18 november, merkte Geert Noels ook al op dat in onze ultrademocratie fundamentele rechten worden geschonden.

Wat ook aan de fundamenten van de rechtsstaat raakt, is dat men iemand zonder geesteziekte(*) en zonder strafbaar feit te hebben begaan colloqueert en voor zes maanden in een psychiatrische inrichting opsluit - ik beschouw de collaborerende psychiater dan ook als een gewetenloze kwakzalver(**). Dit is wat mij is overkomen omdat ik het niet pikte dat een narcistische, machtsgeile politicus mij naar zijn pijpen wilde laten dansen. Waarom werd toen niet de trom geroerd? Toen was er geen vuiltje aan de lucht.

Die heilige verontwaardiging en al die ophef over de schending van de constitutionele scheiding der machten, waardoor premier Leterme nu in nauwe schoentjes komt te staan, is vooral te verklaren uit hoofde van het belang en omvang van de zaak Fortis die daardoor op de helling komt te staan.

Fortis of kleine garnaal - verandert dit iets aan het principe van de scheiding der machten? Er is natuurlijk wel dít verschil: een leger aandeelhouders trachten te verschalken is een heikele zaak met onvoorspelbare afloop; druk uitoefenen om een kleine garnaal te strikken is een fluitje van een cent, laat praktisch geen sporen na en...strikt juridisch zijn 'schijn' en 'ware intentie' moeilijk te scheiden.

Hoe dan ook: ze moeten bij de Open Vld niet zo hoog van de toren blazen - niet alleen Premier Leterme heeft boter op zijn hoofd, laat dit duidelijk zijn!!

(*)"How to deal with gadflies, whistleblowers and all manner of muckraking citizens who dare to challenge the authorities? Dispatch them to the local psychiatric hospital."
http://www.iht.com/articles/2008/12/08/asia/china.php

(**)"I wish to place on record my wish that the profession of psychiatry be closed down and those who practice this false profession be allowed ONLY to practice it upon their fellow psychiatrists and psychologists" - Dr. Koloko

 
At 19/12/08 20:02, Blogger Brigant said...

@Geert V Hout;
Het artikel ging niet zozeer uit het uiteenvallen van België. Het ging erom dat er meer mensen zullen zijn - buiten Leterme - die hun schoenen hebben vuil gemaakt in het Fortis dossier. Leterme is nu naar de koning om het ontslag van zijn regering aan te bieden, niet zijn persoonlijk ontslag.

Een plebisciet is gewoon een referendum over een persoon, niets meer en niets minder. Referenda zijn niet steeds bindend.

 
At 27/12/08 09:29, Anonymous geert van hout said...

@Brigant

Ik sta met mijn definitie van plebisciet blijkbaar niet alleen (zie bvb. ook wikipedia).

Uit het opinieartikel van de Zwitserse politoloog Nenad Stojanovic, in Le Soir van 24 december 2008:

'Premièrement, il ne s'agit pas [in Zwitserland, gvh], pour l'essentiel, d'une démocratie directe de type «plébiscitaire» (top down), mais «populaire» (bottom up).'



Hier het volledige artikel, een pleidooi voor 'meer Zwitserland in België':

Nenad Stojanovic Politologue à l'Université de Zurich et chercheur
postdoctoral à la Chaire Hoover d'éthique économique et sociale (UCL)
La démocratie directe au secours de la Belgique ?

mercredi 24 décembre 2008, 09:19

Pourquoi la Suisse parvient-elle à mieux gérer son plurilinguisme que la
Belgique ? Plusieurs facteurs y contribuent. Par exemple, la persistance de
partis politiques fédéraux ; ou l'organisation du fédéralisme sur une base
cantonale et non linguistique ; ou encore le fait que la Suisse ne connaît
pas un phénomène de « tache d'huile » linguistique analogue à celui qui
agite la périphérie bruxelloise depuis des décennies.

Il reste que, vu de Belgique, la cohésion de la fédération plurilingue
suisse a de quoi surprendre. Car le bilinguisme véritable n'y est guère plus
répandu qu'en Belgique, et moins de 2 % des gens regardent, écoutent et/ou
lisent les médias dans une langue autre que la leur. On pourrait donc
s'attendre au développement de deux ou trois opinions publiques distinctes
qui rendent un fonctionnement démocratique commun aussi problématique en
Suisse qu'en Belgique.

Il se peut que l'un de secrets de la cohésion politique de la Suisse réside
dans une caractéristique remarquable de ses institutions communément rejetée
en Belgique précisément parce qu'on lui attribue au contraire de dangereuses
tendances centrifuges : le recours massif à la démocratie directe pas
seulement aux niveaux municipal et cantonal, mais aussi au niveau national.

Un chiffre seulement pour souligner le caractère exceptionnel de la Suisse à
cet égard : 555 des 1.840 votations populaires tenues à ce jour au niveau
national dans le monde entier ont eu lieu en Suisse (voir www.c2d.ch).

À première vue, il ne semble pas particulièrement opportun, dans un pays si
hétérogène, d'avoir un système qui laisse toujours gagner une majorité
simple des électeurs (50 % + 1) et qui ne prévoit aucune protection pour les
minorités linguistiques. Certes, lorsque le referendum porte sur une
modification de la Constitution, une double majorité – des citoyens et des
cantons – est requise. Mais cela ne constitue pas une protection des
minorités, puisque la Suisse alémanique ne fait pas seulement environ 72 %
des électeurs, mais également 70 % des cantons.

Et pourtant, la démocratie directe en Suisse fonctionne fort bien au niveau
national, et aucune formation politique ne la met en question. Elle n'est
vécue comme oppressive ni par la minorité francophone ni par la minorité
italophone. Elle est même perçue comme un instrument institutionnel
fondamental qui renforce la cohésion nationale. Loin de diminuer la
légitimité de l'État ou de réduire la protection des minorités, elle les
renforce. Pour comprendre ce fait paradoxal, il importe de bien voir trois
choses.

Premièrement, il ne s'agit pas, pour l'essentiel, d'une démocratie directe
de type « plébiscitaire » (*top down*), mais « populaire » (*bottom up*).
Dans les pays où place est faite au referendum, c'est souvent le pouvoir
politique – le président, le gouvernement, le parlement – qui décide de
manière discrétionnaire de l'opportunité de consulter la population. En
France, par exemple, les référendums ont lieu seulement quand le président
de la République le souhaite.

En Suisse, par contre, dans la plupart des cas, l'initiative vient d'en bas.
Il suffit aux citoyens de récolter 50.000 signatures (1,4 % du corps
électoral) pour contester par référendum n'importe quelle loi votée par le
parlement. Et il suffit d'en récolter 100.000 pour proposer l'introduction
d'un nouvel article dans la Constitution. Il en découle que même un groupe
extrêmement minoritaire peut mettre un sujet à l'agenda politique et faire
entendre sa voix sur une cause qui lui est chère.

Le 30 novembre 2008, par exemple, les citoyens suisses ont accepté, contre
l'avis du gouvernement et du parlement, une initiative populaire demandant
l'imprescriptibilité des actes de pornographie enfantine. Or, cette
initiative avait été lancée par un petit groupe qui s'était formé en Suisse
francophone, en dehors des partis traditionnels.

Deuxièmement, les référendums ont lieu très fréquemment. En moyenne, les
Suisses votent trois fois par an, et chaque fois sur plusieurs objets. Au
cours de la seule période 2003-2008, ils furent appelés à se prononcer sur
47 lois, décrets ou amendements constitutionnels. Cela rend peut probable
l'émergence d'une « majorité » et d'une « minorité » fixes : chaque citoyen
se trouve en majorité ou en minorité plusieurs fois au cours de l'année.

Par exemple, le citoyen suisse que je suis devenu appartient à une «
communauté minoritaire » dans au moins quatre dimensions : langue, religion,
origine nationale et idéologie politique. Malgré cela, je me suis retrouvé
parmi les « gagnants », donc dans la majorité, dans environ la moitié des
votations auxquelles j'ai participé au cours des cinq dernières années. Que
signifie, alors, être une « minorité » ?

Troisièmement, dans un pays où les citoyens partagent peu de
caractéristiques objectives communes, l'exercice de la démocratie directe
constitue un précieux dénominateur commun. Plusieurs fois chaque année, les
Suisses discutent passionnément des mêmes sujets, se déchirent, se
réconcilient. Certes, pas tous – le taux de participation dépasse rarement
les 45 % –, mais tout de même un grand nombre d'entre eux. Et si déchirure
il y a, elle est généralement politique (gauche contre droite, conservateurs
contre libéraux) et traverse les frontières linguistiques.

Les hommes et les femmes politiques d'un groupe linguistique se déplacent
dans la région de l'autre groupe, participent aux débats radiotélévisés et
donnent des interviews aux journaux dans une autre langue. Pas par « amour
de la patrie », mais simplement parce que c'est dans leur intérêt de le
faire s'ils veulent gagner le plus de voix possible à la cause qui leur
tient à cœur. Il en résulte automatiquement un effet centripète
indispensable à la cohésion politique d'États multiculturels, et en
particulier d'États plurilingues.

Cet effet est analogue à celui que vise, en Belgique, le Groupe Pavia en
proposant de créer une circonscription fédérale où un certain nombre de
parlementaires seraient élus. En Suisse, une telle circonscription n'existe
pas pour les élections législatives. Son corps électoral est même encore
plus fragmenté que celui de la Belgique, vu que les élections fédérales sont
tenues dans 26 circonscriptions séparées, correspondant aux 26 cantons. Si
le *demos* suisse parvient néanmoins à exister, c'est grâce à la
circonscription fédérale constituée plusieurs fois par an à l'occasion des
votations populaires.

Une démocratie directe du type de celle pratiquée en suisse serait-elle
applicable en Belgique ? Près de 60 ans après l'expérience traumatique que
fut la seule consultation populaire que la Belgique ait jamais connue (sur
la question royale, en 1950), les temps sont peut-être mûrs pour revenir sur
les conclusions qui en ont été trop hâtivement tirées. Certes, il pourrait
être sage de prévoir des garde-fous qui n'existent pas en Suisse. Par
exemple, on pourrait soustraire au referendum et aux initiatives populaires
les questions « communautaires » telles que définies pour l'application des
procédures actuelles de « sonnette d'alarme ».

Mais il n'y aura aucune bonne raison d'empêcher les citoyens belges de se
prononcer sur des questions aussi diverses que la légalisation du cannabis,
l'assouplissement de l'âge de la retraite, le droit de recours des
associations environnementales ou la prescription des actes de pornographie
enfantine, soit quatre sujets sur lesquels les citoyens suisses ont été
invités à se prononcer le mois dernier.

Les résultats de ces votations ont réjoui certains citoyens et en ont
attristé d'autres. Mais tous ont réactivé leur sentiment de faire partie
d'un même pays. Ce sentiment ne tombe pas du ciel. Il est engendré et
entretenu par les institutions politiques. Les institutions qui conviennent
à un pays ne conviennent pas toujours à un autre. Mais il n'est peut-être
pas interdit de s'en inspirer.

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>