27 november 2008

De onzin van een verbod op clustermunitie. (Brigant)

Tijdens het VRT-middagjournaal had men aandacht voor de ondertekening van een internationaal verdrag tegen clustermunitie in Noorwegen (morgen) en een fotocampagne op het albertinaplein in Brussel. Belangrijkste campagnewebsite is die van de Cluster Munition Coalition (CMC). Het is gemakkelijk om een campagne op te zetten om zoiets te verbannen maar is het ook zinvol? Moest ik de beslissing nemen om dat verdrag te ondertekenen dan zou ik het wellicht niet doen. Waarom niet? Wat is clustermunitie?

Clustermunitie is gemakkelijk om uit te leggen. Om het simpel te houden, het gaat om een oorlogswapen dat bestaat uit een 'moederbom' volgestouwt met kleinere 'pakjes' (submunitie) die in een finale fase de 'moederbom' verlaten om hun ding te gaan doen. Die submunitie bestaat in letale [anti-personeel, anti-tank, anti-runway] en niet-letale uitvoering[leaflets, anti-elektronica]. Clustermunitie kan men afvuren dmv artillerie of droppen vanuit vliegtuigen. Het verbod slaat enkel op clustermunitie die letale submunitie bevat. Clustermunitie is een area denial-wapen omdat de submunities zich over een groot oppervlakte verspreiden voordat ze tot ontploffing komen. Naargelang het type van doelwit hanteert men aangepaste submunities.

Onderstaand filmpje toont de werking van een BLU-108. Het is een simulatie van een BLU-108 in operationeel gebruik.



Onderstaand filmpje toont het resultaat van clustermunitie tijdens een test, echt beeldmateriaal.



Heeft het nut om dit verdrag te ondertekenen?

Ik ben van mening dat het zinloos is dit verdrag te ondertekenen. Allereerst moet men verstaan dat oorlog een deel is van de menselijke natuur. In een oorlog gebruikt men wapens. Eén wapensysteem verbieden maakt weinig uit, zeker als niet iedere Staat akkoord gaat met het verbod. Onderstaande kaart geeft alle landen in de wereld weer die het verdrag zouden ondertekenen.
1. Het probleem met het verdrag is het aanzienlijke aantal landen die het verdrag niet zullen ondertekenen, naast een resem betekenisloze landen die het wel gaan ondertekenen. Rusland, China, India, de Verenigde Staten van Amerika zijn tamelijk belangrijke landen, grootmachten en toekomstige grootmachten, die het verdrag niet ondertekenen. Daarnaast zijn er nog een resem regionale grootmachten en lokale power players die het verdrag niet zullen ondertekenen, landen zoals: Brazilië, Colombia, Saoedi-Arabië, Egypte, Israël, Iran, Pakistan. Positief is dat Australië, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en Duitsland wel van plan zijn het verdrag te ondertekenen. Echter, de fundamentele landen ontbreken waardoor het onverstandig is om het te ondertekenen vanuit een strategisch oogpunt. Tussen de lijst niet-ondertekenaars staan landen waarvan we mogen verwachten dat ze in de toekomst betrokken zullen raken in een oorlog (indien dat nu al niet het geval is). Wij kunnen daarin betrokken geraken als vijanden of als bondgenoten. Een verbod op clusterbommen impliceert het verleren naast het afzien van het gebruik hiervan, op termijn verliest men de noodzakelijke kennis en praktijk om met dit soort wapentuigen operationeel om te gaan. "Hoerah" zal u zeggen, "dat is net juist wat men wenst te bekomen". Alleen gaat dit praktische problemen stellen in coalitieverband (vb. VSA) en geeft men een tactisch voordeel aan potentiële tegenstanders die dit wapentuig wel zou kunnen hanteren tegen ons.

Vaak hoort men twee fundamentele argumenten om dit verbod te ondersteunen: burgerslachtoffers door UXO's en burgerslachtoffers als 'collateral damage'.

2. UXO staat voor UneXploded Ordenance. In de context van clustermunities betekent dit dat submunities faalden in het onsteken van hun dodelijke lading. Zij vormen inderdaad een gevaar voor burgers. Burgers weten doorgaans niet hoe ze moeten omgaan met wapentuig en dan gebeuren er ongelukken, dat is niet helemaal hun schuld. Gezond verstand zou een doorsnee persoon moeten weerhouden om onbekende voorwerpen te manipuleren na een bombardement. UXO's kunnen ook in de grond verdwijnen en later slachtoffers maken, daarom moet men dit wapentuig nog niet verbieden. Men kan UXO's bij submunities voorkomen door verdere investeringen en het verstandig operationeel gebruik van clustermunitie. Vergis u niet, in tijde van oorlog gaat men gewoon een ander wapen dan clustermunitie hanteren om een doelwit uit te schakelen en blijft het gevaar van UXO's bestaan.
Eén wapensysteem verbieden zal aanleiding geven tot het hanteren van een ander wapensysteem. Het probleem van burgerslachtoffers door UXO's verschuift.

Er bestaan oplossingen om het aantal UXO's bij clustermunitie te verminderen, alleen moet men ze uitvoeren. Daar wringt het schoentje want zulke maatregelen kosten geld. Oudere submunities leveren meer UXO's op, vernieuw dus uw wapenvoorraden regelmatig. Het aantal UXO's kan men verder verminderen door nieuwere ontstekers te ontwikkelen en het vernieuwen van zelvernietigingsontstekers, zoals de producten van KDI PPI (pdf). Er zijn verschillende fabrikanten actief op zoek naar betere ontstekers en zelfvernietigingsontstekers om het aantal UXO's zo klein mogelijk te houden. Men kan het risico verminderen, nooit uitsluiten.

3. Een ander argument dat men vaak hoort slaat op het gebruik van het wapen. Het is een wapensysteem dat geen verschil kan maken tussen burger en militaire doelwitten, zo stelt men.

Klopt niet helemaal, dankzij technologische ontwikkelingen bestaan er 'smart fuzes' (GIWS) die ervoor zorgen dat de submunities enkel het gewenste doelwit aanvallen en uitschakelen. Het aanduiden van het te raken doelwit en de inzet van het wapensysteem is nog steeds een menselijke verantwoordelijkheid. Men moet wel rekening houden met de aard van het wapensysteem voordat men het inzet, het is een area denial wapen dat men verstandig moet gebruiken. Het inzetten van wapensystemen is gebonden aan rules of engagement, praktische en ethische regels [Jus in Bello]die men moet volgen voordat men beslist een doelwit uit te schakelen met dat specifieke wapensysteem. Die regels bepalen wij zelf en die kunnen we collectief vastleggen door middel van internationale verdragen. Een verbod is niet noodzakelijk, wel een legaal framework die landen ertoe verbinden om het wapensysteem verstandig in te zetten. Natuurlijk heeft dat zijn limieten en het is die tekortkoming de men moet aanpakken.


Eindconclusie.
In plaats van een verdrag te ondertekenen waaraan de belangrijkste spelers niet meedoen zou men er beter aan doen de wapenvoorraden te vernieuwen, opleiding maximaal te benutten en te investeren in wapentechnologie zoals ontstekers en guidance systemen.

In dit goed gemeend verdrag instappen komt neer op het afstaan van een tactisch voordeel aan een potentiële toekomstige tegenstander die dit verdrag niet heeft ondertekent of niet naleeft. Het is gewoon dwaas zolang de gevaarlijkste landen dit niet ondertekenen.

Dit verdrag goedkeuren zal een beperking vormen in onze samenwerkingsmogelijkheden met coalitieleden die het wapensysteem wel hanteren. Een wapensysteem kent men het best door er zelf over te beschikken. Als men werkelijk geen clustermunitie wenst te gebruiken koop er dan geen en verkoop of vernietig uw bestaande voorraden, een bindend internationaal verdrag is daarvoor niet nodig. Het nut van het verdrag is ook beperkt omdat oorlog deel uit maakt van de menselijke natuur en dat hij (de mens) wel een ander wapensysteem zal hanteren om het streefdoel te bereiken. Zo verschuift men het probleem, men lost het niet op.

Labels: , , ,

2 Comments:

At 29/11/08 18:07, Anonymous Marc Huybrechts said...

Inderdaad, het is een zinloos verdrag. Het zijn 'goedkope woorden' die sommigen toelaten van zich goed te voelen, omdat ze voorlopig nog door anderen beschermd worden. Maar, het verdrag doet absoluut niets om de slechterikken in de wereld te helpen bezweren. Het verdrag heeft zelfs negatieve waarde, in de zin dat het aan sommigen de illusie verkoopt dat ze niets concreet moeten doen tegen slechterikken en dat 'goedkope woorden' genoeg zouden zijn. Het is uiterst hypokriet, bijvoorbeeld, dat een land gelijk Duitsland dit soort van ooglapje kan ondertekenen zonder blozen, terwijl het tegelijkertijd het affreuse ayathollah-regime in Iran effectief helpt overeind houden (en dus logischerwijze een atoombom op een westerse grootstad en/of Israel helpt verzekeren in de afzienbare toekomst). Mijn punt hier is NIET dat men geen relaties met slechte regimes zou moeten onderhouden. Verre van. Mijn punt is dat in bepaalde gevallen, waar een geconcerteerde en volgehouden effectieve instelling van sancties een echte kans maakt om een regime van slechterikken te kunnen 'ombuigen' op een essentieel punt(kernprogramma), men er dan ook best aan meewerkt. Dat is het lange termijn algemeen belang stellen voor het korte termijn eigen belang.

Inderdaad, oorlog zit in de menselijke natuur, omdat moreel kwaad in die natuur zit. En oorlog kan vele vormen aannemen. Men doet er best aan van die vele vormen zo volledig mogelijk te kunnen (h)erkennen. De beste en zekerste manier om open oorlog zoveel als mogelijk te helpen voorkomen of beperken is van 'slechterikken' te durven IDENTIFICEREN en zo vroeg mogelijk te BLOKKEREN.

Vermits woorden goedkoop zijn, en echte intenties niet altijd zichtbaar, moet men zijn gezond verstand durven gebruiken bij het beoordelen van anderen. Het beste criterium om de intenties van externe regimes/leiders te kunnen beoordelen is van te kijken hoe zij hun eigen onderdanen behandelen. Er bestaat geen betere leidraad om te volgen bij het beoordelen van anderen.

 
At 4/12/08 21:46, Blogger Brigant said...

Het verdrag is ondertekent in Helsinki. Finland daartegen doet niet mee aan de clusterban. Ze zijn nog niet gek geworden die Finnen.

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>