27 april 2008

Subnationaliteit als oplossing? (Brigant)

Het probleem Brussel Halle Vilvoorde zwenkt voorbij als een boomerang. Het lijkt erop dat men in de afgelopen maanden weinig tot geen vooruitgang heeft geboekt op communautair vlak. Blijkbaar kan men niet tot een 'compromis' komen, hoe graag men dat zou willen.

Vlamingen VS Franstaligen.
De Vlamingen willen BHV splitsen om grondwettelijk in orde te zijn en terloops de Franstaligen die in Vlaanderen wonen af te sluiten van Franstalige partijen die automatisch opkomen op de tweetalige kieslijst van het BHG - dat laatste past in de defensieve strategie om de verfransing tegen te gaan in de rand. Het onneemt hen echter niet van hun 'democratisch stemrecht', in plaats van automatisch verbonden te zijn met de tweetalige kieslijsten van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest zouden die kiezers verbonden worden met de kieslijst van de provincie Vlaams Brabant (ééntalig Vlaams Gewest). Dwz dat Franstalige partijen apart zullen moeten opkomen in Vlaams Brabant om hun stemmen te winnen maar kunnen dat dan wel over heel de provincie doen. Het maakt ook duidelijk dat het kiesarrondissement BHV een anomalie vormt omdat het tweetalige kieslijsten oplegt in een kiesgebied dat administratief ééntalig is, namelijk Halle Vilvoorde. De vraag is of het BHG dan wel een eigen kieskring kan vormen want het BHG is geen provincie.

Wat de Franstaligen vroegen was het inschrijvingsrecht voor Franstaligen om in het BHG te gaan stemmen. Hiermee discrimineert men wel de Vlamingen die in het Waals Gewest wonen die niet mogen stemmen in het Vlaams Gewest. Het betekent ook dat men als Franstalige wel komt wonen in Vlaanderen zonder daarvoor de administratieve gevolgen te willen dragen. Een uitbreiding van het BHG was nog zo'n eis. Hetgeen nogmaals neerkomt op Franstaligen die in Vlaanderen komen wonen, daarvan de gevolgen niet willen dragen en omdat ze dezelfde voordelen willen als in het BHG eisen dat men hen daaraan toevoegt.

Psychologie van een conflict?
Die situatie verklaart waarom dat regio Brussel Halle Vilvoorde een actief communautair flashpoint is. Het is een regio waar de taalgrens in gevaar is door het bestaan van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en de Franstalige stadsvlucht naar de Vlaamse Rand. Komt daar bovenop dat de Franstaligen in die Vlaamse rand zich blijkbaar niets aantrekken van hun besluit om zich in Vlaanderen te vestigen & bijhorende gevolgen. Wanneer zij zich bedreigd voelen door die gevolgen komen meteen de eisen voor uitbreiding van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest of meer gegarandeerde rechten of een taalfaciliteitenregime. Waar dit op neerkomt is etnisch imperialisme en vormt dit een clear & present danger voor de taalgrens en de communautaire vrede. Vlamingen reageren hierop defensief en op korte termijn, men faalt dit handelen duidelijk en rustig mee te delen. Dit is de psychologie van het conflict.

In Ieper, Brugge, Hasselt, Antwerpen en Knokke gaat men minder lastig doen over het Frans. Omdat dit steden zijn die in 'veilig gebied' liggen. Ze liggen ver van de taalgrens en onder geen enkele politiek realistische scenario zou de ééntaligheid van die gebieden bedreigd zijn. Dat staat toe om meer 'open' te zijn, naast 'commerciële noodzaak'. Hetzelfde voor het Nederlands in La Roche. Het communautaire conflict is een 'ver van mijn bed'-show maar dezelfde conflictpsychologie zou geactiveerd worden indien er sprake zou zijn van bedreiging.

Naar een oplossing?
De problemen zweven rond twee elementen: kiesstelsel en een territoriaal conflict rond Brussel.
De enige echte oplossing voor het communautaire conflict op regionaal niveau is door de politieke strijd rond Brussel op te lossen. Wat men moet verzoenen is 'de bedreiging van de territoriale integriteit van Vlaanderen' met 'de politiek-culturele verbondenheid van Franstaligen in het gebied BHG & de rand met Wallonië te bewaren'.

Kiesstelsel.
Op het electorale niveau moet men de federale territoriaal ontkoppelen. Dit betekent dat men moet afstapt van territoriale kiesomschrijvingen. Binnen de Belgische structuren is er slechts één entiteit dat niet zozeer territoriaal gebonden is: de gemeenschappen. De enige manier waarop men op gemeenschapsniveau een kiesomschrijving zou kunnen vormen is door de invoering van subnationaliteit (gedefinieerd door de gemeenschap).

De Franstaligen zijn eerder voorstander voor een federale kiesomschrijving omdat men dan zo de Franstalige stemmen in Vlaanderen zou kunnen rekruteren en tegelijk verpakt men het als 'een signaal uitzenden voor meer Belgische eenheid'. Uiteindelijk gaat het hen eerder om de Franstalige stemmen te recupereren dan de 'Belgische eenheid' te herstellen.

Franstaligen kunnen stemmen ronselen in heel Vlaanderen, bij Franstaligen. Wederkerigheid voor Vlamingen & Duitstaligen over heel het Belgische grondgebied. BHV is dan ook terloops opgelost. Geen noodzaak voor de Franstaligen op omwille van hun 'democratisch' (voor)recht om de territoriale integriteit van Vlaanderen aan te vallen.

Politieke band blijft behouden, territoriale integriteit van Vlaanderen behouden.

Conflict rond Brussel
Het bestaan van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest vormt een bedreiging voor de territoriale integriteit van Vlaanderen omdat het een Gewest is IN een Gewest. Een Gewest dat ontstaan is om het 'tweetalig taalgebied' te betonneren en omwille van haar Hoofdstedelijke taak. Het is een Gewest gedomineerd door Franstaligen die grens aan gebieden waar aanzienlijk Franstaligen wonen die desondanks mogelijk nog steeds de aanhechting willen omwille van 'culturele band/bescherming'.

De enige manier waarop men de territoriale integriteit van Vlaanderen kan beschermen is door het Gewestelijk statuut van het BHG te ontnemen (en dus tegelijk haar Gewestelijke bevoegdheden), maar tegelijk de culturele band van de Franstaligen niet door te snijden. Handig is dat België grondwettelijk is ingedeeld in taalgebieden, met o.a. een tweetalig taalgebied in het BHG-gebied.

Wat ik voorstel is dat het gebied van het BHG louter een tweetalig-gebied wordt waarin zowel de Vlaamse als Franse gemeenschap actief zijn op basis van een onderlinge overeenkomst.

De doelstelling van die overeenkomst is om de culturele band, uitsluitend voor de inwoners op dat stukje grondgebied, tussen Franstaligen niet door te knippen. Het moet heel duidelijk worden gesteld (geformuleerd) dat deze overeenkomst bestaat omwille van het 'hoofdstedelijk karakter' van het gebied. De bedoeling is dat Franstalige culturele activiteiten zouden kunnen plaatsvinden (op hun kosten, zolang het gebied fungeert als hoofstad v België), maar dat het onderwijs onder Vlaamse voogdij komt. Dat laatste is noodzakelijk om de tweetaligheid van Franstalige studenten te bereiken en bij de implosie van België het onderwijsstelsel over te nemen.

De territoriale integriteit van Vlaanderen blijft & de politieke-culturele banden onder Franstaligen blijft behouden. Maar wat met de administratieve taalindeling?

Door de invoering van subnationaliteit moet het mogelijk zijn dat de gemeenschappen hun burgers, die leven op het grondgebied van een andere regio, bij te staan bij adminstratieve formaliteiten. Voorbeeld, Franstalige in Vlaanderen. De Franse gemeenschap zou de kosten voor vertaling op zich kunnen nemen [laten plaatsvinden in de gemeente] of zelf de vertaling op zich nemen in de ééntalige taalgebieden. In het tweetalig gebied Brussel zal dit onderdeel uitmaken van het akkoord tussen de Vlaamse en Franse gemeenschap, valt ook onder 'hoofdstedelijk karakter'. De Franstalige ambtenaren kunnen - in de mate van het mogelijke - behouden blijven om het Franstalig aspect van de administratie op zich te nemen. Gezien het taalgebied behoort tot het Vlaams Gewest zijn de rechten van de Vlamingen met 100% gebetonneerd & verzekerd, hierdoor kan men afwijken van het huidige strakke stramien van tweetaligheid van de ambtenaren.

Wat met mogelijke uitbreiding van het tweetalige taalgebied? Dat is iets dat vooraf moet vastgelegd worden, onderdeel van onderhandelingen tussen de Vlaamse en Franse gemeenschap. Dat is het moeilijkste onderdeel.

Conclusie.
De oplossing voor het probleem Brussel en BHV ligt volgens mij bij de invoering van de subnationaliteit.

Door de territoriale ontkoppeling is BHV geen probleem meer en ontloopt men de Franstalige eis voor een federaal kiesomschrijving met gelijkaardig resultaat.

Voor het probleem Brussel moet de subnationaliteit de mogelijkheid geven om Vlaanderen territoriale zekerheid te geven, zodat men de taalhouding enigzins versoepelen, en tegelijk de socio-culturele & politieke band tussen Franstaligen in het gebied niet abrupt afbreken. In beide gevallen zou men de conflictpsychologie moeten kunnen doorbreken en het gebied communautair te pacifiëren.

Gevolgen voor het Belgische systeem en de Duitstalige gemeenschap?

Dit plan vereist enige aanpassing aan het Belgische systeem.

Invoering van subnationaliteit moet grondwettelijk ingeschreven worden, de invulling van die subnationaliteit moet door de gemeenschappen gebeuren. Het kiessysteem voor de federale verkiezingen moet herschreven worden op de leest van het subnationale systeem.

Het BHG wordt hierbij ontbonden en overgedragen aan de Vlaamse gemeenschap en Vlaams Gewest. Terloops zou men Gemeenschap kunnen binden aan Gewesten, behalve dan voor de Duitstalige gemeenschap. De Duitstalige gemeenschap zou men moeten binden aan het Duitstalige taalgebied of men geeft hen een apart Gewest. Op papier zou België bestaan uit een duaal systeem van Gewesten en Gemeenschappen maar in realiteit zou er een synergie zijn tussen beiden en bestaan er defacto slechts 3 Gewesten (of 2 Gewesten en 2 taalgebieden).

3 Comments:

At 28/4/08 01:26, Blogger Brigant said...

Ik moet eigenlijk nog een element toevoegen. Wat nog een rol speelt voor de Franstaligen inzake BHG en de Vlaamse rand is 'de onafhankelijkheidsvrees'. De regio is een interessante internationale 'bargaining chip' en visitekaartje die ze kunnen uitspelen, zeker moest Vlaanderen een onafhankelijke koers varen.

Probleem is wel dat ze eigenlijk zelf mede de motor zijn voor die onafhankelijkheid. De complexiteit van het Belgische bestel, de onwil om te hervormen en de nodige bevoegdheden te transfereren, de extra belastingen die men moet heffen voor de inefficiënte 'solidariteit' wurgt Vlaanderen economisch. Een dood economisch Vlaanderen komt hen niet ten goede maar ons nog minder. Hoe meer dat ze neen zeggen, hoe dichter men ons dwingt tot onafhankelijkheid.

De Franstaligen moeten leren eens los te laten en vertrouwen te hebben. Totaal wishful thinking.

Feitelijk zou ik dit allemaal niet schrijven, het helpt mijn doel tot onafhankelijkheid helemaal niet.

 
At 28/4/08 12:38, Blogger Frans Nijs said...

Subnationaliteit is zeker geen oplossing. Het geeft de arrogante franstaligen verder kansen om tegen te wringen. De enige oplossaing is Vlaamse onafhankelijkheid.

 
At 28/4/08 13:53, Blogger Brigant said...

En hoe zouden ze tegenwringen?

Ook in opzicht van 'Vlaamse onafhankelijkheid' heeft het een voordeel evenzeer ten aanzien van de eis om het minderhedenverdrag te ratificeren.

De Franstaligen die dan in Vlaanderen wonen zijn leden van de Franse gemeenschap. Ze zijn geen minderheid in Vlaanderen, maar 'binnenlandse buitenlanders' door die verbondenheid met de Franse gemeenschap. Dan kunnen ze ook niet binnen Vlaanderen afscheuren bij onafhankelijkheid en als er een referendum komt kan men de stemresultaten indelen volgens subnationaliteit...

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>